Nawojów Łużycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nawojów Łużycki
Renesansowe krużganki
Renesansowe krużganki
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat lubański
Gmina Lubań
Liczba ludności (III 2011) 337[1]
Strefa numeracyjna (+48) 75
Tablice rejestracyjne DLB
SIMC 0190360
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Nawojów Łużycki
Nawojów Łużycki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Nawojów Łużycki
Nawojów Łużycki
Ziemia51°10′36″N 15°20′27″E/51,176667 15,340833

Nawojów Łużycki (niem. Sächsisch Haugsdorf)[2]wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lubańskim, w gminie Lubań. Leży przy drodze wojewódzkiej DW357 relacji OsiecznicaLubań.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego. Rzeka Kwisa oddziela wieś od Nawojowa Śląskiego.

Nazwa[edytuj]

Wieś nosiła kolejno nazwy: Hugisdorf (1287), Craas Hugonis (1291), Husdorff (1391), Haugsdorf (1426), Sächsisch Haugsdorf (XIX w.), Sächsisch Haugsdorf (do 1945), Słowiany Wielkie (1945-1947), Nawojów Łużycki (od 1947)[2].

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[3]:

  • dwór, obecnie kościół filialny pw. Matki Boskiej Szkaplerznej; ruiny dworu wzniesionego przez Christopha von Tschirnhausa według jego projektu są perłą renesansowej architektury XVI wieku, sprowadzonej prosto z Włoch, gdzie studiował[2]. Obiekt pochodzi z lat 1570-1571. W 1626 r. częściowo spłonął. W XVIII w. został powiększony o drugie skrzydło, a w 1945 r.uszkodzony[2]. Dawną kaplicę dworską z częścią skrzydła po wojnie, w latach 1966-1968, przebudowano na kościół, likwidując w tej części podział wewnętrzny pomieszczeń. Skrzydło z kościołem nakrywa dach czterospadowy[2]. Na zapleczu, niewidocznym od od strony drogi znajduje się dziedziniec z dwoma ocalałymi skrzydłami dworu. Najcenniejszy fragment stanowi krużganek wsparty na kamiennych kolumnach sięgający drugiej kondygnacji z loggią wspartą na kolumnach toskańskich i jońskich. Parapet zdobią kartusze herbowe, rozdzielone kariatydami na kroksztynach ozdobionych maszkaronami[2]. Misterne piaskowcowe płaskorzeźby zdobią arkady i pachwiny łuków. Obiekt jest niezabezpieczony i niszczeje.

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b c d e f Zespół autorów pod red. Marka Staffy: Pogórze Izerskie. Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 2 (M-Ż). Wrocław, wyd. I-Bis: 2003, s. 82-86.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 10.9.2012]. s. 102.

Linki zewnętrzne[edytuj]