Naziemne schrony obrony przeciwlotniczej we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Naziemne schrony obrony przeciwlotniczej we Wrocławiuschrony, które rozpoczęto budować w latach 194042, w czasach, gdy wojska niemieckie w wyniku II wojny światowej kontrolowały niemal całe terytorium Europy, a miasta niemieckie zagrożone były jedynie nalotami alianckiego lotnictwa. Militarna rola tych schronów nie była zbyt wielka, mieściły bowiem zbyt mało mieszkańców, ale w znacznym stopniu poprawiała morale ludności Wrocławia. W roku 1945, w czasie natarcia Armii Czerwonej były silnymi ośrodkami oporu, skutecznie chroniąc znajdujące się w nich załogi tak przed atakami z powietrza, jak przed ostrzałem artyleryjskim.

Schrony we Wrocławiu zaprojektował architekt Richard Konwiarz, ten sam, który współpracował z Maxem Bergiem przy projektowaniu Hali Stulecia i który projektował Stadion Olimpijski. Wszystkie pięć zachowały się do dziś w stanie dobrym lub dostatecznym, nie doznając większych uszkodzeń ani w czasie walk o Festung Breslau, ani w czasie ponadsześćdziesięcioletniej eksploatacji po wojnie. Stylistyka schronów nawiązuje do architektury rewolucyjnej epoki późnego klasycyzmu. Pierwowzorem mogły być (prawdopodobnie również jego konstrukcji) wybudowane w 1939 schrony naziemne w Świdnicy koło Zielonej Góry.

Schron ulica Grabiszyńska/Stalowa[edytuj | edytuj kod]

Schron ulica Grabiszyńska/Stalowa (2014)

Schron przy Grabiszyńskiej i Stalowej budowany był w latach 194041. Prostopadłościenna bryła wbudowana w blok uliczny wzorowana jest na więzieniu dla kobiet w Würzburgu z 1809 zaprojektowanym przez Petera Speetha. Dach schronu spłonął w czasie alianckiego nalotu (prawdopodobnie w 1944) i obecnie jest całkowicie przebudowany (m.in. na najwyższej kondygnacji urządzono mieszkania). Obecnie w bunkrze znajduje się Archiwum Miejskie Wrocławia.

Bunkier przy placu Strzegomskim[edytuj | edytuj kod]

Cylindryczny wolno stojący schron przy ulicy Legnickiej koło placu Strzegomskiego powstał w 194243. Ma żelbetowe ściany grubości 1,1 metra i półtorametrowe stropy; wysokość schronu wynosi 25 metrów. Od 2 września 2011 budynek jest tymczasową siedzibą Muzeum Współczesnego Wrocław.

Bunkier ulica Słowiańska/Ołbińska[edytuj | edytuj kod]

Bunkier ulica Słowiańska/Ołbińska (2014)

Cylindryczny schron przy ulicy Słowiańskiej i Ołbińskiej podobny jest w swej konstrukcji do tego z Legnickiej, jest jednak od niego znacznie mniejszy.

Bunkier przy ulicy Ładnej[edytuj | edytuj kod]

Bunkier przy ulicy Ładnej (2005)

Czwarty schron Konwiarza, przy ulicy Ładnej, jest podobny do prostopadłościennego schronu z Grabiszyńskiej, ale mniejszy od pierwowzoru.

Bunkier przy ulicy Białodrzewnej[edytuj | edytuj kod]

Także zaprojektowany przez Konwiarza i wybudowany w roku 1943 na planie prostokąta. Ma mury grubości 2 metrów. Bunkier będzie siedzibą Osiedlowego Domu Kultury Nowe Żerniki.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]