Komunikacja bliskiego zasięgu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Near Field Communication)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

'''Luki w zabezpieczeniach'''

Chociaż zakres NFC jest ograniczony do kilku centymetrów, zwykła NFC nie zapewnia bezpiecznej komunikacji. W 2006 roku Ernst Haselsteiner i Klemens Breitfuß opisali możliwe ataki i wyszczególnili, w jaki sposób wykorzystać odporność NFC na ataki typu man-in-the-middle, aby ustalić konkretny klucz. Ponieważ ta technika nie jest częścią standardu ISO, NFC nie zapewnia ochrony przed podsłuchem i może być podatny na modyfikacje danych. Aplikacje mogą wykorzystywać protokoły kryptograficzne wyższej warstwy (np. SSL) w celu ustanowienia bezpiecznego kanału.


Sygnał RF do bezprzewodowego przesyłania danych można odebrać za pomocą anten. Odległość, z której atakujący jest w stanie podsłuchać sygnał RF, zależy od wielu parametrów, ale zwykle jest mniejsza niż 10 metrów. Również podsłuch ma duży wpływ na tryb komunikacji. Pasywne urządzenie, które nie generuje własnego pola RF, jest znacznie trudniejsze do podsłuchania niż aktywne urządzenie. Osoba atakująca może zazwyczaj podsłuchiwać w promieniu 10 m od aktywnego urządzenia i 1 m dla urządzeń pasywnych.


Ponieważ urządzenia NFC zwykle zawierają protokoły ISO / IEC 14443, ataki przekaźnikowe są wykonalne. W tym ataku przeciwnik przesyła żądanie czytelnika do ofiary i przekazuje swoją odpowiedź czytelnikowi w czasie rzeczywistym, udając, że jest właścicielem karty inteligentnej ofiary. Jest to podobne do ataku man-in-the-middle. Jeden przykład kodu libnfc demonstruje atak sztafetowy przy użyciu dwóch dostępnych na rynku urządzeń NFC. Atak ten można zaimplementować przy użyciu tylko dwóch telefonów komórkowych obsługujących NFC.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Zasięg: poniżej 20 cm
  • Częstotliwość: 13,56 MHz ± 7 kHz (Pasmo ISM)
  • Maksymalna szerokość pasma sygnału: 2 MHz
  • Przepustowość: 106, 212, 424 lub 848 kbit/s
  • Tryb pracy:
    • Tryb pasywny: inicjujące urządzenie wytwarza pole elektromagnetyczne, a docelowe urządzenie odpowiada, modulując to pole. W trybie tym urządzenie docelowe jest zasilane mocą pola elektromagnetycznego urządzenia inicjującego, dzięki czemu urządzenie docelowe działa jako transponder.
    • Tryb aktywny: oba urządzenia – inicjujące i docelowe – komunikują się przez naprzemienne generowania swojego sygnału. Urządzenie wyłącza swoje pole elektromagnetyczne, gdy czeka na dane. W tym trybie oba urządzenia zwykle potrzebują zasilania.
  • Odbiór i nadawanie w tym samym czasie

Porównanie z technologią Bluetooth[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj NFC Bluetooth 2.1 Bluetooth 4.0 Low Energy
Wymaganie zasilania Nie Tak Tak
Koszt US$0.10 US$5.00 US$5.00
Kompatybilność z RFID Zgodna ze standardem ISO 18000-3 Tak Tak
Standaryzacja ISO/IEC Bluetooth SIG Bluetooth SIG
Standaryzacja sieciowa ISO 13157 etc. IEEE 802.15.1 (no longer maintained) IEEE 802.15.1 (no longer maintained)
Typ sieci Protocol (PPP) WPAN WPAN
Zasięg < 20 cm ≈100 m (class 1) ≈50 m
Częstotliwość 13.56 MHz 2.4–2.5 GHz 2.4–2.5 GHz
Szybkość transmisji 424 kbit/s 2.1 Mbit/s 1 Mbit/s
Prędkość nawiązania połącznia < 0.1 s < 6 s < 0.006 s
Zużycie prądu < 15 mA (odczyt) Różni się w zależności od klasy < 15 mA (odczyt i transmisja)

Podsumowując:

NFC i Bluetooth są technologiami komunikacji stosunkowo krótkiego zasięgu dostępnymi w telefonach komórkowych. NFC działa przy niższych prędkościach niż Bluetooth i ma znacznie krótszy zasięg, ale zużywa mniej energii i nie wymaga parowania.

NFC konfiguruje się szybciej niż standardowy Bluetooth 2.1. Dzięki NFC zamiast wykonywania ręcznych konfiguracji w celu identyfikacji urządzeń, połączenie między dwoma urządzeniami jest ustanawiane automatycznie w czasie krótszym niż 1 sekunda. Maksymalna szybkość przesyłania danych NFC (424 kbit / s) jest wolniejsza niż w przypadku Bluetooth (2,1 Mbit / s).

Maksymalna odległość nawiązywania połączenia NFC mniejsza niż 20 cm zmniejsza prawdopodobieństwo niepożądanego przechwycenia danych przez osoby niepowołane, dzięki czemu jest odpowiednia i bezpieczna w zatłoczonych miejscach.

NFC jest kompatybilny z istniejącą infrastrukturą pasywnego RFID (13,56 MHz ISO / IEC 18000-3). Wymaga stosunkowo niskiej mocy, podobnej do protokołu niskoenergetycznego Bluetooth V4.0 (Low Energy). Jednak gdy NFC działa z urządzeniem bez zasilania (np. w telefonie, który został wyłączony czy w bezdotykowej karcie kredytowej), zużycie energii NFC jest większe niż w przypadku Bluetooth V4.0 Low Energy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

[1][2]

  1. Near Field Communication versus Bluetooth – NearFieldCommunication.org, nearfieldcommunication.org [dostęp 2019-06-19].
  2. NFC Forum: Specifications, members.nfc-forum.org [dostęp 2019-06-19].