Komunikacja bliskiego zasięgu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Near Field Communication)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Telefon pracujący w trybie NFC

Komunikacja bliskiego zasięgu, NFC (od ang. near-field communication) – krótkozasięgowy, wysokoczęstotliwościowy, radiowy standard komunikacji pozwalający na bezprzewodową wymianę danych na odległość do 20 centymetrów.

Technologia ta jest prostym rozszerzeniem ISO/IEC 14443 (karta zbliżeniowa), która łączy interfejs kart inteligentnych i czytnik w jednym urządzeniu. Urządzenia NFC mogą komunikować się zarówno z istniejącymi urządzeniami w standardzie ISO/IEC 14443 (karty i czytniki), jak również z innymi urządzeniami NFC, a tym samym są zgodne z istniejącą i będącą już w użyciu infrastrukturą publicznego transportu i płatności, jak MIFARE. NFC jest przede wszystkim nakierowane na wykorzystanie w telefonach komórkowych[1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Zasięg: poniżej 20 cm
  • Częstotliwość: 13,56 MHz ± 7 kHz (Pasmo ISM)
  • Maksymalna szerokość pasma sygnału: 2 MHz
  • Przepustowość: 106, 212, 424 lub 848 kbit/s
  • Tryb pracy:
    • Tryb pasywny: inicjujące urządzenie wytwarza pole elektromagnetyczne, a docelowe urządzenie odpowiada, modulując to pole. W trybie tym urządzenie docelowe jest zasilane mocą pola elektromagnetycznego urządzenia inicjującego, dzięki czemu urządzenie docelowe działa jako transponder.
    • Tryb aktywny: oba urządzenia – inicjujące i docelowe – komunikują się przez naprzemienne generowania swojego sygnału. Urządzenie wyłącza swoje pole elektromagnetyczne, gdy czeka na dane. W tym trybie oba urządzenia zwykle potrzebują zasilania.
  • Odbiór i nadawanie w tym samym czasie

Porównanie z technologią Bluetooth[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj NFC Bluetooth 2.1 Bluetooth 4.0 Low Energy
Wymaganie zasilania Nie Tak Tak
Koszt US$0.10 US$5.00 US$5.00
Kompatybilność z RFID Zgodna ze standardem ISO 18000-3 Tak Tak
Standaryzacja ISO/IEC Bluetooth SIG Bluetooth SIG
Standaryzacja sieciowa ISO 13157 etc. IEEE 802.15.1 (no longer maintained) IEEE 802.15.1 (no longer maintained)
Typ sieci Protocol (PPP) WPAN WPAN
Zasięg < 20 cm ≈100 m (class 1) ≈50 m
Częstotliwość 13.56 MHz 2.4–2.5 GHz 2.4–2.5 GHz
Szybkość transmisji 424 kbit/s 2.1 Mbit/s 1 Mbit/s
Prędkość nawiązania połącznia < 0.1 s < 6 s < 0.006 s
Zużycie prądu < 15 mA (odczyt) Różni się w zależności od klasy < 15 mA (odczyt i transmisja)

Podsumowując:

NFC i Bluetooth są technologiami komunikacji stosunkowo krótkiego zasięgu dostępnymi w telefonach komórkowych. NFC działa przy niższych prędkościach niż Bluetooth i ma znacznie krótszy zasięg, ale zużywa mniej energii i nie wymaga parowania.

NFC konfiguruje się szybciej niż standardowy Bluetooth 2.1. Dzięki NFC zamiast wykonywania ręcznych konfiguracji w celu identyfikacji urządzeń, połączenie między dwoma urządzeniami jest ustanawiane automatycznie w czasie krótszym niż 1 sekunda. Maksymalna szybkość przesyłania danych NFC (424 kbit / s) jest wolniejsza niż w przypadku Bluetooth (2,1 Mbit / s).

Maksymalna odległość nawiązywania połączenia NFC mniejsza niż 20 cm zmniejsza prawdopodobieństwo niepożądanego przechwycenia danych przez osoby niepowołane, dzięki czemu jest odpowiednia i bezpieczna w zatłoczonych miejscach.

NFC jest kompatybilny z istniejącą infrastrukturą pasywnego RFID (13,56 MHz ISO / IEC 18000-3). Wymaga stosunkowo niskiej mocy, podobnej do protokołu niskoenergetycznego Bluetooth V4.0 (Low Energy). Jednak gdy NFC działa z urządzeniem bez zasilania (np. w telefonie, który został wyłączony czy w bezdotykowej karcie kredytowej), zużycie energii NFC jest większe niż w przypadku Bluetooth V4.0 Low Energy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

[1][2]

  1. Near Field Communication versus Bluetooth – NearFieldCommunication.org, nearfieldcommunication.org [dostęp 2019-06-19].
  2. NFC Forum: Specifications, members.nfc-forum.org [dostęp 2019-06-19].