Nektar (przemysł spożywczy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy napoju owocowego. Zobacz też: inne znaczenie tego słowa.

Nektarnapój owocowy, przecierowy lub sokowy otrzymany ze świeżego lub utrwalonego metodami fizycznymi kremogenu lub zagęszczonego soku rozcieńczonego wodą z dodatkiem cukrów oraz kwasów spożywczych. Zgodnie z międzynarodowymi przepisami[potrzebny przypis] nektar nie może zawierać dodatków w postaci barwników, aromatów oraz substancji konserwujących. Maksymalny dodatek cukru lub miodu nie może przekraczać 20% wagowych produktu końcowego. Dopuszczalne jest też zastąpienie cukru lub miodu innymi substancjami słodzącymi.

Nektary zaliczane są w towaroznawstwie do grupy przetworów owocowych[1].

Minimalna zawartość soku w nektarze jest w Polsce ściśle określona przepisami i wynosi[2]:

  • 50% dla jabłek, gruszek, pomarańczy, brzoskwiń oraz ananasów,
  • 40% dla jeżyn, malin, truskawek, czereśni, moreli,
  • 35% dla wiśni,
  • 30% dla śliwek, agrestu oraz żurawin,
  • 25% dla porzeczki (czarna, czerwona, biała), cytryny, bananów, granatów, mango, papai, guawy.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. 2.6.7. Przetwórstwo owoców i warzyw. W: Danuta Kołożyn-Krajewska, Tadeusz Sikora, Mieczysław Skrzypek: Towaroznawstwo: podręcznik dla liceum ekonomicznego i szkoły policealnej. Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, s. 85. ISBN 978-83-02-07246-8.
  2. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2003 roku w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej soków i nektarów (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1735)