Nektariusz (Krulj)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nektariusz
Nektarije
Nikola Krulj
Metropolita Dabaru i Bośni
Kraj działania  Jugosławia
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1879
Pocrnje
Data i miejsce śmierci 7 września 1966
Sarajewo
Metropolita Dabaru i Bośni
Okres sprawowania 1951–1966
Wyznanie prawosławne
Kościół Serbski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Metropolia Dabaru i Bośni
Śluby zakonne do 1926
Diakonat 1912
Prezbiterat 1912
Nominacja biskupia 29 listopada 1925
Chirotonia biskupia 16 maja 1926
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 maja 1926
Miejscowość Belgrad
Konsekrator Dymitr

Nektariusz, imię świeckie Nikola Krulj (ur. 30 listopada 1879 w Pocrnju, zm. 7 września 1966 w Sarajewie) – serbski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Vukana i Vidy. Ukończył gimnazjum w Mostarze, a następnie seminarium duchowne w Reljevie. W 1907, w roku uzyskania dyplomu, został sekretarzem sądu cerkiewnego w Mostarze, piastował tę funkcję przez pięć lat, równolegle studiując prawo w Wiedniu i w Zagrzebiu, gdzie w 1911 obronił dysertację doktorską[1].

W 1912 został wyświęcony na diakona, a następnie na kapłana. Podjął pracę katechety kolejno w Mostarze, Bihaciu i Tuzli, po czym został wykładowcą seminarium duchownego w Sarajewie. W kolejnych latach obejmował kolejno funkcję rektora seminariów w Sremskich Karlovcach, Prizrenie i Bitoli. 29 listopada 1925 został nominowany na biskupa zahumsko-raszkańskiego[1].

Jego chirotonia biskupia odbyła się 16 maja 1926. Po dwóch latach został przeniesiony na katedrę zwornicko-tuzlańską. Aktywnie wspierał założone przez biskupa ochrydzkiego Mikołaja Prawosławną Narodową Wspólnotę Chrześcijańską, której celem było przeciwstawienie się ateizmowi, komunizmowi i szerzeniu się wpływów Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego[1]. W tekstach twórcy organizacji silny był również antysemityzm[2]. W monasterze Tavna organizował zjazdy organizacji[1].

W czasie II wojny światowej został przewieziony przez okupacyjne władze niemieckie do Belgradu i uczestniczył w pracach Świętego Synodu pod kierunkiem metropolity Skopje Józefa. Następnie udał się do Niszu, gdzie kierował seminarium duchownym. Formalnie był również administratorem prawosławnych eparchii w Chorwacji[1].

Po zakończeniu wojny wrócił do Zvornika, równocześnie był locum tenens metropolii Dabaru i Bośni oraz eparchii zahumsko-hercegowińskiej. W 1951 został ordynariuszem metropolii Dabaru i Bośni. Pracował nad odbudową świątyń i monasterów zniszczonych podczas II wojny światowej. Na urzędzie pozostał do końca życia; został pochowany w sąsiedztwie cerkwi Świętych Archaniołów Gabriela i Michała („starej cerkwi”) w Sarajewie[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Cyryl (Mitrović)
Biskup zahumski i raszkański
1925 – 1928
Następca
Likwidacja eparchii
Poprzednik
Hilarion (Radonić)
Biskup zwornicki i tuzlański
1928 – 1951
Następca
Longin (Tomić)
Poprzednik
Piotr (Zimonjić)
Metropolita Dabaru i Bośni
1951 – 1966
Następca
Władysław (Mitrović)