Nellie Melba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nellie Melba
Ilustracja
Imię i nazwisko

Helen Porter Mitchell

Data i miejsce urodzenia

19 maja 1861
Richmond k. Melbourne

Data i miejsce śmierci

23 lutego 1931
Sydney

Typ głosu

sopran

Zawód

śpiewaczka

Wydawnictwo

Gramophone Company

Odznaczenia
Dama Wielkiego Krzyża Orderu Imperium Brytyjskiego

Nellie Melba, właśc. Helen Porter Mitchell (ur. 19 maja 1861 w Richmond k. Melbourne, zm. 23 lutego 1931 w Sydney) – australijska śpiewaczka (sopran liryczno-koloraturowy).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Debiutowała 13 października 1887 w brukselskim Théâtre de la Monnaie w roli Gildy w Rigoletto Giuseppe Verdiego.

Dzięki osobistym cechom: urodzie, czarowi, niezwykłemu temperamentowi i agresywności osiągnęła bardzo wysoką pozycję artystyczną i towarzyską. Świat przyjmował ją jak władczynię, Camille Saint-Saëns napisał dla niej operę Helena, w której śpiewała główną rolę. Car Aleksander III zaprosił ją (wraz z braćmi Janem i Edwardem Reszke) do Rosji, gdzie została przyjęta entuzjastycznie. Przez przeszło 20 lat była jedną z czołowych artystek świata, śpiewała na wszystkich najważniejszych scenach. Głównym terenem jej triumfów była londyńska Covent Garden, a największą kreacją rola Mimi w Cyganerii Giacomo Pucciniego. Krytycy twierdzili, że była opętana zazdrością do rywalek, takich jak Luisa Tetrazzini, Emma Eames, Selma Kurz i Lillian Nordica.

Karierę zakończyła uroczystym koncertem w Covent Garden w 1926, oświadczając: „Żegnaj, moja wspaniała wielkości!”

Deser melba[edytuj | edytuj kod]

Deser melba (fr. pêches Melba) swoją nazwę zawdzięcza właśnie Nellie Melbie. Zadedykował go śpiewaczce francuski szef kuchni Auguste Escoffier. Na deser składają się świeże brzoskwinie (podgotowane, np. w syropie waniliowym) na warstwie lodów waniliowych, z musem truskawkowym lub malinowym. Jest to jedno z najbardziej charakterystycznych dań Escoffiera. Ze śpiewaczką wiążą się także inne potrawy, jak np. tosty melba (Melba toasts)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]