Neoabsolutyzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Neoabsolutyzm (Era Bacha) – okres w dziejach politycznych Cesarstwa Austrii w latach 1851–1859.

Okres ten, rozpoczynający się zdławieniem w Austrii i na Węgrzech Wiosny Ludów, charakteryzował się z jednej strony centralizacją, reformami i modernizacją państwa, a z drugiej strony rozbudową biurokracji i aparatu policyjnego oraz represjami i uciskiem mniejszości narodowych.

Nazwa era Bacha pochodzi od nazwiska Aleksandra von Bacha, ówczesnego ministra spraw wewnętrznych, a od 1852 szefa rządu. Okres ten zakończył się w 1859 rozluźnieniem polityki centralistycznej w wyniku przegranej wojny z Francją.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]