Rzęsorek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Neomys)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rzęsorek
Neomys[1]
Kaup, 1829[2]
Przedstawiciel rodzaju – rzęsorek mniejszy (N. anomalus)
Przedstawiciel rodzaju – rzęsorek mniejszy (N. anomalus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd ryjówkokształtne
Rodzina ryjówkowate
Podrodzina ryjówki
Plemię wodoryjki
Rodzaj rzęsorek
Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Rzęsorek[10] (Neomys) – rodzaj małych ssaka owadożernego z rodziny ryjówkowatych (Soricidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji[11].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwa rodzajowa jest połączeniem słów z języka greckiego: νεω neo – „pływać” oraz μύς mys – „mysz”[12].

Gatunek typowy[edytuj | edytuj kod]

Sorex daubentonii Erxleben, 1777 (= Sorex fodiens Pennant, 1771)

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[10][11]:

Uwagi

  1. Greckie ὑδρο- hudro- – „woda”; λαγε gale – „łasica” (zob. Index Generum Mammalium, s. 335).
  2. Greckie λευκος leukos – „biały”; ῥυγχος rhunkhos – „pysk” (zob. Index Generum Mammalium, s. 375).
  3. Greckie κροσσοι krossoi – „frędzel”; πους pous, ποδος podos – „stopa” (zob. Index Generum Mammalium, s. 204).
  4. Greckie αμφι amphi – „blisko, w pobliżu”; rodzaj Sorex Linnaeus, 1758.
  5. ὑδρο- hudro- – „woda”; rodzaj Sorex Linnaeus, 1758 (zob. Index Generum Mammalium, s. 336).
  6. Autor opisu nie wyjaśnił pochodzenia nazwy rodzajowej (zob. Index Generum Mammalium, s. 537).
  7. Greckie μυς mys, μυος myos – „mysz”; ικτις iktis – „łasica” (zob. Index Generum Mammalium, s. 441).

Przypisy

  1. Neomys, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Kaup 1829 ↓, s. 117.
  3. Kaup 1829 ↓, s. 123.
  4. Kaup 1829 ↓, s. 118.
  5. J. G. Wagler. Mittheilungen über einige merhwurbige Thiere. „Isis von Oken”. 25, s. kol. 275, 1832 (niem.). 
  6. Duvernoy 1835 ↓, s. 23.
  7. Duvernoy 1835 ↓, s. 19.
  8. J. E. Gray. Pinalia. „Proceedings of the Zoological Society of London”, s. 126, 1838 (ang.). 
  9. A. N. Pomel: Catalogue Méthodique et Descriptif des Vertébrés Fossiles. Paryż: Chez J.-B. Baillìere, 1854, s. 14. (fr.)
  10. 10,0 10,1 Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 72. ISBN 978-83-88147-15-9.
  11. 11,0 11,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Neomys. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-08-16]
  12. T. S. Palmer: Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. Waszyngton: Government Printing Office, 1904, s. 454, seria: North American Fauna. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J. J. Kaup: Skizzirte Entwickelungs-Geschichte und natürliches System der europäischen Thierwelt. Cz. 1. Darmstadt: In commission bei Carl Wilhelm Leske, 1829, s. 1-203. (niem.)
  2. G. L. Duvernoy. Fragmens d'Histoire naturelle Systématique et Physiologique sur les Musaraignes. „Mémoires de la Société du Muséum d'histoire Naturelle de Strasbourg”. 2, s. 1-36, 1835 (fr.).