New England Patriots
| |||
| Boston Patriots (1960–1970) New England Patriots (od 1971) | |||
| Państwo | |||
|---|---|---|---|
| Stan | |||
| Adres |
1 Patriot Place, Foxborough, Massachusetts 02035 | ||
| Data założenia |
22 listopada 1959 | ||
| Właściciel |
Robert Kraft | ||
| Barwy | |||
| czerwony, biały, granatowy, srebrny[1] | |||
| I zespół | |||
| Kod |
NE[2] | ||
| Przydomek |
The Pats | ||
| Maskotka |
Pat Patriot | ||
| Liga | |||
| Konferencja | |||
| Dywizja | |||
| Stadion | |||
| Trener | |||
| Mecze | |||
| Debiut w najwyższej lidze 1960 | |||
| Mistrzostwa NFL | |||
| |||
| Strona internetowa | |||
New England Patriots – zawodowy zespół futbolu amerykańskiego założony w 1959 roku, grający w National Football League. Drużyna rozgrywa swoje mecze na Gillette Stadium w Foxborough, w stanie Massachusetts.
Zespół powstał jako Boston Patriots i grał w American Football League (AFL). W 1970 roku doszło do połączenia American Football League z National Football League (NFL), a Patriots rozpoczęli rywalizację w American Football Conference (AFC) w dywizji AFC East. W tym samym roku klub przeniósł się na stadion do Foxborough, a od 1971 roku występuje pod nazwą New England Patriots.
Drużyna 23 razy wygrywała swoją dywizję AFC East, 12 razy zdobyła tytuł mistrza konferencji AFC oraz sześć razy wygrała Super Bowl. W liczbie wygranych Super Bowl tylko drużyna Pittsburgh Steelers ma tyle samo tytułów. Jednocześnie jest to drużyna, która zanotowała najwięcej porażek w finałach NFL, bo aż sześć na 12 wszystkich występów.
Według rankingu „Forbesa” z 2025 roku jest to siódma najcenniejsza drużyna sportowa na świecie, wyceniona na dziewięć miliardów dolarów.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Początki zespołu
[edytuj | edytuj kod]_1985.jpg)
Zespół został założony 22 listopada 1959 roku, kiedy to zarząd na spotkaniu w Hotelu Nicollet w Minneapolis zagłosował za tym, aby miastem reprezentowanym przez klub był Boston. Mimo tego, źródła klubowe podawały również datę 16 listopada, kiedy to biznesmen William H. Sullivan, Jr. otrzymał franczyzę klubową na występy w American Football League (AFL) lub 18 listopada, kiedy to AFL otrzymała opłatę od Sullivana w wysokości 25 000 dolarów[3]. 20 lutego 1960 roku podano oficjalną nazwę zespołu – Boston Patriots, a stadionem, na którym miano rozrywać meczby był Boston University Field. 2 kwietnia jako pierwszy profesjonalny klub w Stanach Zjednoczonych wyemitował swoje akcje publicznie[4]. Natomiast 19 kwietnia wybrano oficjalne logo zespołu, umundurowaną postać, trzymającą piłkę do futbolu, nazwaną Pat Patriot. Nawiązywał on do stronnictwa patriotów z okresu rewolucji amerykańskiej. Jego twórcą był rysownik Phil Bissell, który tworzył grafiki do programów meczowych[4][5]. Klubowe źródła podają również 1961 rok, jako ten, kiedy przyjęto nowe logo[5]. W 1960 roku klub rozegrał swój pierwszy mecz w rozgrywkach futbolu amerykańskiego[4]. W 1964 roku Gino Cappelletti ustanowił rekord zespołu w ilości podwyższeń wyniku z pola (ang. field goal) w ciągu jednego meczu – 6 razy. Natomiast dwa lata później, 10 listopada, został pierwszym zawodnikiem w historii AFL, który przekroczył 1000 zdobytych punktów w karierze. W 1966 roku Patriots są pierwszym zespołem w AFL, w którym asystentem trenera został Afroamerykanin – Rommie Loudd[6]. Po sezonie 1966 zespół nie osiągał zadowalających wyników, nie mógł także znaleźć na stałe własnego stadionu. W ciągu 10 lat mecze rozgrywano w czterech różnych miejscach[7].
Okres po połączeniu się AFL i NFL
[edytuj | edytuj kod]
W 1970 roku doszło do połączenia AFL i NFL. W rezultacie powstała jedna liga z 26 zespołami podzielonymi na pół na dwie konferencje: American Football Conference i National Footbal Conference. Patriots byli drużyną założycielską ligi American Football League. W roku 1970, w ramach połączenia lig, zespół stał się członkiem NFL. W tym samym roku zespół wybrał Foxborough jako nowe miejsce rozgrywania swoich meczów, a 23 września rozpoczęto budowę stadionu. 22 marca 1970 roku zespół zmienił nazwę na New England Patriots, a 15 sierpnia rozegrał pierwszy mecz na nowym stadionie – Foxboro Stadium[8]. W latach 70. w ramach wzmocnienia drużyny wybrano Johna Hannę, Sama Cunninghama, Darryla Stingleya (1973) oraz Steve’a Grogana (1975), jednak w latach 70. i 80. drużyna osiągała sporadyczne sukcesy[7][8]. W 1979 roku Harold Jackson i Stanley Morgan jako pierwsi w historii zespołu zakończyli sezon zasadniczy zdobywając ponad 1000 jardów w ciągu jednego sezonu[8].
12 stycznia 1986 roku drużyna pokonała Miami Dolphins 31:14 i zdobyła pierwszy raz w swojej historii mistrzostwo konferencji AFC. Drużynie udało się 4 razy przejść do fazy play-off, zanim zadebiutowała w finałach ligi – Super Bowl XX w styczniu 1986. Patriots przegrali w nim z zespołem Chicago Bears 10:46[9]. 31 marca 1993 roku klub zaprezentował nowe logo i stroje meczowe. Symbolem drużyny został minuteman z czapką w barwach flagi Stanów Zjednoczonych, a błękit królewski stał się nowym głównym kolorem strojów[10].
Przejęcie drużyny przez Roberta Krafta
[edytuj | edytuj kod]W 1994 roku klub został wykupiony przez Roberta Krafta i jego Kraft Group za 172 miliony dolarów[11]. Od tego czasu klub zaczął osiągać coraz więcej sukcesów. Średnia zwycięstw na sezon z okresu 1960–1993 wynosiła 6,6, natomiast w okresie 1994–2024 wzrosła do 11,5. Do 2024 roku drużyna kwalifikowała się do fazy play-off 22 razy, w tym 19 jako mistrzowie dywizji[12]. Do 1994 roku Patriots zdobyli jeden tytuł mistrza konferencji, trzy tytuły mistrz dywizji i zagrali sześć razy w play-offach[13]. 5 stycznia 1997 roku Patriots pierwszy raz w swojej historii wygrali mecz w fazie play-off „u siebie” z Pittsburgh Steelers 28:3. W tym samym roku drużyna zagrała w finale Super Bowl XXXI, przegrywając z Green Bay Packers 21:35. 25 sierpnia klub jako pierwszy na świecie zaprezentował pierwszą internetową transmisję wideo[14].
Era Billa Belichicka i Toma Brady’ego
[edytuj | edytuj kod]
W 2000 roku nowym trenerem drużyny został Bill Belichick. W tym samym roku przedstawiono koncepcję nowego stadionu drużyny oraz zmodyfikowano stroje meczowe, których głównym kolorem stał się morski niebieski (nautical blue)[14]. Rok później rozpoczęto budowę nowego stadionu[15]. 16 kwietnia w szóstej rundzie w 199 wyborze draftu NFL rozgrywający Tom Brady został wybrany przez Patriots[16]. Miał on zastępować kontuzjowanego wówczas Drew’a Bledsoe’a. Belichick wzmocnił zespół także wolnymi agentami, wspomagającym Mikem Vrabelem i biegaczem Corey’em Dillonem[7]. 3 lutego 2002 roku Patriot pokonali w Super Bowl XXXVI St. Louis Rams 20:17, wygrywając swój pierwszy mecz finałowy w historii. W meczu kopacz Adam Vinatieri podwyższył wynik kopnięciem z pola z odległości 48 jardów, dzięki czemu Patriots wygrali mecz. 18 lutego rozpoczęto rozbiórkę stadionu Foxboro[15]. 6 maja drużyna przeniosła się na nowy stadion[17].
Sezon zasadniczy 2003 został zakończony przez drużynę zwycięstwem z Buffalo Bills 31:0, co dało najlepszy dotychczasowy bilans meczów w historii: 14 wygranych i dwa przegrane[17]. W Super Bowl XXXVIII Patriots pokonali Carolina Panthers 32:29. Zwycięstwo zespołowi zapewnił Vinatieri swoim podwyższeniem wyniku z pola z 41 jardów na cztery sekundy przed końcem meczu[18]. W sezonie zasadniczym 2004, 10 października, wygraną z Miami Dolphins 24:10 zespół ustanowił rekord meczów bez dwóch porażek z rzędu (seria 41 meczów od grudnia 2002 roku[19]. 6 lutego 2005 roku Patriots w finale Super Bowl XXXIX pokonali Philadelphię Eagles 24:21. Zwycięstwo osiągnięto dzięki dobrej grze obrony, która czterokrotnie wymuszała na ofensywie przeciwnika stratę piłki. W ten sposób latach Patriots zostali drugim zespołem w historii ligi NFL, po Dallas Cowboys, który wygrał trzy finały Super Bowl w cztery lata: XXXVI (sezon 2001), XXXVIII (2003) oraz XXXIX (2004)[20].
19 września „Forbes” uznał Patriots za najlepszą drużynę sportową. 17 grudnia pokonując Tampa Bay Buccaneers 28-0 drużyna zdobyła swoje czwarte mistrzostwo dywizji w ciągu pięciu kolejnych lat. 7 stycznia 2006 roku The Pats pokonali Jacksonville Jaguars 28:3 w meczu play-off, co było 10 z rzędu zwycięstwem New England Patrots w play-offach z rzędu i ówczesnym rekordem NFL. 5 listopada w meczu z Indianapolis Colts skrzydłowy Troy Brown zdobył swoje 535 przyjęcie w karierze, co sprawiło, że osiągnął ówcześnie najlepszy wynik w lidze. 24 grudnia po zwycięstwie nad Jacksonville Jaguars 24:21 The Pats zdobyli swoje czwarte mistrzostwo dywizji z rzędu[21]. 7 stycznia 2007 roku wygrali czwarty z rzędu mecz play-off, z New York 37:16, wyrównując piątą taką serię zwycięstw w historii NFL. Tydzień później zdobyli trzecie mistrzostwo konferencji AFC w ciągu czterech lat[22].
20 maja 2007 roku zaprezentowano projekt centrum handlowo-rozrywkowego (Patriot Place) na terenie stadionu Patriots oraz muzeum związanego z futbolem (The Hall at Patriot Place)[22]. 9 września drużyna ustanowiła 108-jardowy rekord kickoff return, czyli przeniesienia piłki po przejęciu jej po wykopie przeciwnej drużyny. Był on wyrównywany w 2011, 2012, 2013 i 2015 roku, a pobity w 2013 roku (109 jardów)[22][23]. Początek sezonu 2007 stanął w cieniu afery „Spygate”. Otóż Belichick został oskarżony przez działaczy New York Jets o nagrywanie sygnałów obrony z płyty boiska, co stanowiło naruszenie przepisów NFL. W toku postępowania okazało się, że trener zlecał nagrania od 2000 roku. W związku z tym na Belichicka została nałożona kara 500 000 dolarów, a klub musiał zapłacić 250 000 dolarów i stracił możliwość wyboru w pierwszej rundzie draftu[7][24]. 29 grudnia drużyna zakończyła sezon zasadniczy z rekordowym wynikiem wygranych wszystkich meczów (16) w sezonie, z 589 punktami i 75 przyłożeniami[22]. 5 stycznia 2008 roku Associated Press (AP) uznało Brady’ego za najbardziej wartościowego zawodnika (MVP) NFL. Mimo dominacji w sezonie zasadniczym, Patriots w Super Bowl XLII przegrali z New York Giants 14:17, pomimo że na dwie minuty i 43 sekundy przed końcem ostatniej kwarty wygrywali 14:10[22][25]. 18 września 2008 roku otwarto oficjalnie The Hall at Patriot Place prezentujący historię klubu[26].
Sezon 2009 był 50. sezonem w historii zespołu. 25 października w ramach NFL International Series Patriots zagrali swój mecz na Stadionie Wembley. 20 grudnia wygranym meczem z Buffalo Bills (17:10) Patriots wygrali swój dziewiąty mecz w sezonie i stali się pierwszą drużyną NFL od 1993 roku (od wprowadzenia instytucji wolnego agenta w NFL), która wygrała ponad połowę swoich meczów w dziewięciu sezonach z rzędu, a piątą, która dokonała tego od 1970 roku[26]. W tym samym roku The Pats stali się pierwszym zespołem w NFL, który w jednym meczu zdobył przyłożenia na pięć różnych sposobów[b]. 12 grudnia Patriots wygrali z Chicago Bears 36:7, czym zapewnili sobie 12. awans do fazy play-off w ciągu siedemnastu lat, od kiedy Kraft był właścicielem klubu. Drużyna zakończyła sezon zasadniczy z 14 wygranymi i dwoma przegranymi, co sprawiło, że Belichick został pierwszym trenerem, który zwyciężył w co najmniej 14 spotkaniach w każdym z czterech kolejnych sezonów. W lutym 2011 roku AP uznało Belichicka trzeci raz w jego karierze trenerem roku[27].
5 lutego 2012 roku Patriots przegrali w Super Bowl XLVI z New York Giants 21:17. 28 października tego samego roku The Pats zagrali swój drugi mecz na Wembley w ramach NFL International Series z St. Louis Rams, wygrywając 45:7. 2 grudnia w meczu z Miami Dolphins zapewnili sobie 15. mistrzostwo dywizji. Osiem dni później, pokonując Houston Texans 41:14, wygrali swój dziesiąty regularny sezon dziesiąty rok z rzędu. Jednak w meczu o mistrzostwo konferencji Patriots przegrali z Baltimore Ravens 13:28[28]. 11 stycznia 2014 roku drużyna po raz drugi z rzędu przegrała w meczu o mistrzostwo konferencji z Denver Broncos 16:26[29].
Sezon regularny 2014 zakończył się kolejny raz bilansem zwycięstw 12–4, trzeci raz z rzędu. W meczu play-off dywizji pokonali drużynę Baltimore Ravens 35:31 pomimo faktu, że dwukrotnie przegrywali różnicą 14 punktów (0:14 i 14:28). Było to wówczas pierwsze takie osiągnięcie w lidze NFL w meczach play-off i największy taki powrót w historii Patriots[29]. Mistrzostwo ligi zdobyli 1 lutego 2015 roku w Super Bowl XLIX, pokonując drużynę Seattle Seahawks wynikiem 28:24. MVP spotkania został Tom Brady, który swoim podaniem do Juliana Edelmana na przyłożenie zapewnił zwycięstwo drużynie. Robert Kraft stał się jedynym właścicielem zespołu, którego drużyna siedem razy zagrała w Super Bowl[30][28]. W 2015 roku pojawiły się nowe kontrowersje wokół Patriots – „Deflategate”. Po wielomiesięcznym dochodzeniu NFL okazało się, że w trackie meczu o mistrzostwo konferencji z Indianapolis Colts Patriots używali piłek, z których spuszczono powietrze. Raport NFL wykazał, że drużyna nie była świadoma tego procederu, zaangażowanych w niego było dwóch pracowników klubu, a Brady był co najmniej świadom ingerencji w piłki. Zawodnik został zawieszony na cztery mecze, na klub nałożono karę miliona dolarów oraz utraty możliwości wyboru w pierwszej rundzie draftu w 2016 roku oraz w czwartej rundzie draftu w 2017 roku[7][31][32]. Istnieją jednak opinie, iż zarzuty wobec Bardy’ego były bezpodstawne i opierały się na domniemaniach. Ponadto odwołano się do opinii naukowców i prawa gazu doskonałego, które dowodzą, że warunki pogodowe mają wpływ na ciśnienie powietrza. NFL nigdy wcześniej też nie prowadziła stałych pomiarów ciśnienia w piłkach. Opinie naukowców na temat danych zaprezentowanych w raporcie z dochodzenia w sprawie zaprzeczyły jakoby doszło do intencjonalnej ingerencji w napompowanie piłek[33].[34]. Nieprawdziwe okazały się także oskarżenia, że 11 z 12 piłek były niedopompowane co najmniej o dwa funty[35].
23 listopada 2015 roku zespół pokonał Buffalo Bills 20:13, zdobywając dziesiąte zwycięstwo w sezonie z rzędu. Tym samym The Pats zostali czwartą w historii NFL drużyną, która zdobyła co najmniej 10 zwycięstw z rzędu w sezonie następującym po wygraniu Super Bowl. Natomiast 20 grudnia zwycięstwem nad Tennessee Titans zapewnili sobie siódme mistrzostwo dywizji z rzędu. Do tej pory jedyną drużyną, która tego dokonała byli Los Angeles Rams (1973–1979)[36].
W sezonie 2016 zdobyli ósme mistrzostwo dywizji z rzędu, bijąc wspomniany rekord Los Angeles Rams[36]. W finale Super Bowl LI pokonali Atlantę Falcons 34:28 po dogrywce, pierwszej w historii Super Bowl. Był to najwyższy zwycięski powrót do gry. Patriots przegrywali 25 punktami 3:28 na 18 minut przed końcem (poprzednia, najwyższa strata, po której udało się wygrać mecz w Super Bowl to 10 punktów)[37]. Z kolei trener Belichick został pierwszym trenerem w historii, który zdobył pięć tytułów Super Bowl i siedem mistrzostw konferencji[36].
12 listopada 2017 roku drużyna rozegrała swój trzeci mecz poza granicami Stanów Zjednoczonych na Estadio Azteca w Meksyku z Oakland Riders, wygrywając 33:8. Było to 271. zwycięstwo Belichicka w jego trenerskiej karierze, co uplasowała go wówczas na trzecim miejscu w historii NFL. W tym samym meczu Stephen Gostkowski ustanowił nowy rekord drużyny w zdobyciu gola kopem z pola z 62 jardów. Patriots dostali się do finału Super Bowl LII 10 raz w historii, gdzie jednak przegrali z Philadelphią Eagles 33:41[38]. Była to piąta porażka The Pats w finale Super Bowl, co było jednocześnie największą liczbą przegranych w NFL[7]. Mimo porażki Patriots zostali wówczas pierwszą drużyną, która w finale Super Bowl zdobyła 613 jardów w ofensywie, a jej trzech skrzydłowych zdobyło ponad 100 jardów każdy (Danny Amendola, Chris Hogan, Rob Gronkowski). AP uznała Toma Brady’ego najbardziej wartościowym zawodnikiem sezonu, trzeci raz w jego karierze[38].
Dominacja Patriots trwała w sezonie 2018[7]. Zdobyli wówczas dziesiąte mistrzostwo dywizji z rzędu. W związku z tym stali się drugą drużyną, ze lig NFL, MLB, NBA, NHL, która zdobyła co najmniej 10 tytułów mistrza dywizji z rzędu. Pierwszym zespołem była wówczas Atlanta Braves (14 tytułów z rzędu)[38]. 20 stycznia, pokonując Kansas City Chiefs 37:31, jedenasty raz awansowali do finału Super Bowl i zostali trzecią drużyną NFL (obok Buffalo Bills i Miami Dolphins), która trzy razy z rzędu grała w meczu finałowym. W 2019 wygrali 13:3 z Los Angeles Rams w Super Bowl LIII. Był to ich szósty tytuł, przez co zrównali się z liczbą wygranych finałów z dotychczas najlepszą drużyną w historii NFL Pittsburgh Steelers[39].
27 października 2019 roku Patriots wygrali z Cleveland Browns 27:13. Belichick zdobył tym samym swoje 300. zwycięstwo w karierze, dołączając do Dona Shuli i George’a Halasa, jako jedynych, którym się to udało w historii. Drużyna zdobyła także jedenasty tytuł mistrza dywizji z rzędu. W 2020 roku AP uznało Stephona Gilmore’a za najlepszego zawodnika defensywy. Był to pierwszy zawodnik The Pats, który otrzymał tę nagrodę[39]. W tym samym roku Tom Brady jako wolny agent odszedł do zespołu Tampa Bay Buccaneers[7]. Jego miejsce zajął utytułowany Cam Newton, który podpisał z klubem roczny kontrakt[40]. W sezonie 2020, w wygranym meczu z Los Aangeles Chargers 45:0, Patriots zostali pierwszym zespołem w NFL, który w jednym meczu zdobył przyłożenie po przechwyconym puncie i po zablokowaniu próby podwyższenia wyniku z pola[39]. Drużyna zakończyła sezon 2020 z siedmioma zwycięstwami i dziewięcioma porażkami. Pierwszy raz od 2008 roku Patriots nie weszli do fazy play-off, przerywając passę z lat 2009–2019[7][41].
Odejście Belichicka, Jerod Mayo nowym trenerem
[edytuj | edytuj kod]_(cropped).png)
W 2024 roku, po 24 latach prowadzenia drużyny, Belichick przestał być trenerem Patriots[42]. Dwa ostatnie sezony kończył on z większą ilością porażek niż zwycięstw (2022: 8-9; 2023: 4-13). Nowym trenerem został Jerod Mayo, były zawodnik defensywy Patriots i członek sztabu szkoleniowego od 2019 roku. Został on także pierwszym czarnoskórym trenerem tego zespołu. W drafcie 2024 do zespołu dołączył rozgrywający Drake Maye z North Carolina Tar Heels. Sezon 2024 zespół również zakończył tylko z czteroma zwycięstwami i trzynastoma porażkami[7].
Mike Vrabel zastępuje Mayo
[edytuj | edytuj kod]W związku ze słabymi wynikami Mayo został zastąpiony nowym trenerem – Mikem Vrabelem, również byłym zawodnikiem Patriots, który podjął próbę odbudowy drużyny. Sezon zasadniczy w 2025 roku zakończył się odwróconym rezultatem drużyny z sezonu poprzedniego, 14 zwycięstwami i trzema porażkami. Patriots zdobyli mistrzostwo dywizji i awansowali też do fazy play-off[7].
W 2025 roku w rankingu 50 najcenniejszych klubów „Forbesa” Patriots zostali sklasyfikowani na siódmym miejscu, jako czwarta drużyna z NFL, o wartości dziewięciu miliardów dolarów[43].
25 stycznia 2026 roku Patriots zdobyli mistrzostwo konferencji w meczu z Denver Broncos, wygrywając 10:7 i awansując tym samym do Super Bowl LX[44]. W finale Patriots przegrali 13:29 z Seattle Seahawks, której defensywa zdominowała mecz. Po tym meczu Patriots są zespołem, który poza sześcioma zwycięstwami w finałach, posiada także najwięcej porażek (6) w Super Bowl[45][46].
Symbol i barwy zespołu
[edytuj | edytuj kod]Pierwsze logo i nazwa zespołu zostały wybrane w ramach ogólnodostępnego konkursu. Wybrano w nim nazwę zespołu – Patriots, a logiem drużyny został ukazany od przodu niebieski trikorn na białym tle. Sezon 1960 był jedynym, kiedy zespół grał z nim na kaskach[47].
.jpg)
W trakcie sezonu 1960 rysownik Phil Bissel z „Boston Globe” tworzył ilustracje do programów meczowych futbolu amerykańskiego. W przypadku Patriots stworzył postać z czasów wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Postać miała nawiązywać do stronnictwa patriotów. Rysunek ten spodobał się Williamowi Sullivanowi, który zdecydował, że symbolem drużyny zostanie właśnie żołnierz w trikornie przygotowany do zagrania zwanego snapem. W 1961 roku Pat Patriot stał się symbolem drużyny[4][47]. Przez niemal trzy dekady strój drużyny nie zmieniał się w znaczny sposób. Drużyna używała koszulek typu jersey w czerwonym kolorze z białymi numerami i napisami oraz białe spodenki lub białych koszulek z czerwonymi napisami i numerami oraz czerwonych spodenek. W pierwszym sezonie do koszulek dodano paski na ramionach, niebiesko-czerwone na czerwonych koszulkach i biało-niebieskie na koszulkach czerwonych. W 1969 roku pasy przesunięto na rękawki koszulek, a w 1972 roku do liter i numerów dodano niebieskie obramowania. W latach 1973–1984 kolorowe pasy przesunięto nad biceps. W 1984 roku przesunięto je ponownie na ramiona, gdzie znajdowały się do 1993 roku[47].
W latach 70. próbowano zmienić maskotkę zespołu. W tym celu skorzystano z popularności filmu Superman i wykreowano postać o nazwie Super Patriot, jednak nieudana akrobacja na motocyklu podczas jednego z meczów sprawiła, że porzucono ten pomysł. Na 20. rocznicę ogłoszenia niepodległości klub poprosił NFL Properties o stworzenie nowego symbolu dla zespołu, jednak kibice zdecydowali, że to Pat Patriot pozostanie symbolem klubu[47].
Istotne zmiany nastąpiły na początku lat 90. NFL Properties w miejsce starego symbolu zaprojektowało profil patrioty, którego trikorn był jednocześnie odwołaniem do powiewającej flagi Stanów Zjednoczonych. Postać przypominała Elvisa Presleya i dlatego nowy symbol przyjął się pod nazwą Flying Elvis. W trakcie wojny o niepodległość czerwone mundury nosili Brytyjczycy, czyli przeciwnicy amerykańskiej niepodległości, dlatego do 1993 roku głównym kolorem strojów meczowych stał się błękit królewski (royal blue), spodenki były w kolorze srebrnym, a numery były czerwone z białą oblamówką. W 1993 roku Flying Elvis stał się oficjalnym symbolem drużyny. Czerwone numery i napisy zmieniono na białe z czerwoną oblamówką. Numery zawodników, w tym samym stylu, pojawiły się także na ramionach. W 1995 roku logo przesunięto na ramiona a numery na rękawki. Z kolei numery i nazwiska zapisano kursywą. Na korpusie koszulek dodano prążki[47].
Na 75. lecie istnienia NFL (1994) Patriots wprowadzili nowy strój meczowy w stylu retro, nawiązujący do stroju sprzed sezonu 1960 z Patem na kaskach. W 2002 roku drużyna również używała stroju retro jako alternatywnego[47]. Jednak przed sezonem 2013 NFL zabroniła używania kasków alternatywych[48].
W 2000 roku błękit królewski zastąpiono kolorem granatowym (navy blue). Podczas meczów „u siebie” używano koszulek granatowych ze srebrnymi pasami na ramionach i symbolem klubu, białymi numerami oraz srebrnymi spodniami. Na wyjeździe koszulki miały kolor biały z niebieskimi pasami na ramionach, niebieskimi numerami i granatowymi spodniami. Zespół dwukrotnie zagrał także w jednolitych granatowych strojach w 2002 roku, ale po przegraniu obu meczów zdecydowano, że to zestawienie nie będzie używane. Powrócono do niego dopiero w 2016 roku podczas akcji NFL Color Rush[48].
Ustawienie free safety (FS) i strong safety (SS) na boiskuW 2016 roku firma Nike i NFL zaprezentowały nowe typy strojów tzw. Color Rush, które charakteryzowały się jednolitym kolorem spodni i koszulek. W ramach tego kompletu Patriots grali w koszulkach i spodenkach koloru granatowego z czerwono-białymi pasami na ramionach i logiem klubu na rękawach[48].
W 2020 roku zaprezentowano nowe komplety strojów i są one podobne do tych z kolekcji Color Rush. W meczach „u siebie” spodenki i koszulki są w kolorze granatowym, na rękawach i spodenkach znalazły się czerwono-białe paski, dodano także kontrastowe skarpetki. Na rękawach umieszczono logo. Na stroje wyjazdowe złożyły się biała koszulka i granatowe spodenki. Na ramionach koszulek pojawiły się czerwono-granatowe pasy i logo, a na spodniach czerwono-białe pasy[48].
W 2022 roku władze NFL zgodziły się, aby kluby używały strojów retro w sezonie zasadniczym. W sezonie 2025 Patriots zapowiedzieli użycie czerwonych koszulek i kasków z Patem Patriotą podczas meczów w trzecim tygodniu (z Pittsburgh Steelers) i trzynastym tygodniu sezonu podczas Monday Night Football (z New York Giants)[49].
NFL zapowiedziało wprowadzenie nowego kompletu strojów alternatywnych na sezon 2025 z serii „Rivalries”. Wśród zespołów, które będą mogły z nich skorzystać w tym sezonie byli Patriots. Drużyny zostały zobowiązane do użycia takiego kompletu przynajmniej raz w sezonie podczas meczu dywizji „u siebie”. Stroje zostały zainspirowane regionami, z których zespoły pochodzą[50]. Stroje Patriots z tej serii charakteryzują się białymi kaskami i spodenkami oraz koszulkami w kolorze „burzowego błękitu”. Jak podano, błękit ten odzwierciedla siłę sztormów i charakter ludzi. Na obszyciu kołnierzyków umieszczono sześć gwiazdek symbolizujących sześć stanów Nowej Anglii. Flying Elvis został zastąpiony przez litery NE, których projekt odwołuje się do skrótów kierunków świata w kompasach. Numery zawodników, zapisane kursywą, odwołują się do stylu używanego przez Patriots w latach 90. Pasy na ramionach i spodniach symbolizują lokalne porty. Biały kolor kasków symbolizować ma śnieg i chłód[51]
-
Stroje meczowe z lat 2000–2013 -
Stroje używane w sezonach 2016–2019 -
Stroje zaprezentowane w 2020 -
Stroje zaprezentowane na 2025, w tym komplet serii „Rivalries”
-
Znak słowny z 1960 -
Znak słowny zaprezentowany w 2000 -
Znak słowny używany od 2013
.png){kind=small}
.png){kind=small}
Osiągnięcia
[edytuj | edytuj kod]Lista zdobytych trofeów[52]:
| Sezony | Suma | ||
|---|---|---|---|
| Super Bowl | 
|
XX (1985, Chicago Bears 46:10 New England Patriots) XXXI (1996, Green Bay Packers 35:21 New England Patriots) XXXVI (2001, Los Angeles Rams 17:20 New England Patriots) XXXVIII (2003, Oakland Raiders 21:48 New England Patriots) XXXIX (2004, New England Patriots 24:21 Philadelphia Eagles) XLII (2007, New York Giants 17:14 New England Patriots) XLVI (2011, New York Giants 21:17 New England Patriots) XLIX (2014, New England Patriots 28:24 Seattle Seahawks) LI (2016, New England Patriots 34:28 Atlanta Falcons) LII (2017, Philadelphia Eagles 41:33 New England Patriots) LIII (2018, New England Patriots 13:3 Los Angeles Rams) LX (2025, New England Patriots 13:29 Seattle Seahawks) |
6 |
| Mistrzostwo konferencji AFC | 
|
1985, 1996, 2001, 2003, 2004, 2007, 2011, 2014, 2016, 2017, 2018, 2025 | 12 |
| Mistrzostwo dywizji | AFL East | 1963 | 23 |
| AFC East | 1978, 1986, 1996, 1997, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2025 | ||
| Faza play-off | 1963, 1976, 1978, 1982, 1985, 1986, 1994, 1996, 1997, 1998, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2021, 2025 | 29 | |
Galeria sław Patriots
[edytuj | edytuj kod]| Imię i nazwisko | Pozycja/stanowisko | Sezony/lata na stanowisku | Rok uhonorowania | Osiągnięcia |
|---|---|---|---|---|
| John Hannah | guard | 1973–1985 | 1991 |
|
| Andre Tippett | wspomagający | 1982–1988
1990–1993 |
1999 |
|
| Nick Buoniconti | wspomagający | 1962–1968 | 1992 |
|
| Mike Haynes | cornerback | 1976–1982 | 1994 |
|
| Ty Law | cornerback | 1995–2004 | 2014 |
|
| Richard Seymour | linia obrony | 2001–2008 | 2020 |
|
| Houston Antwine | linia obrony | 1961–1971 | 2015 |
|
| Bruce Armstrong | offensive tackle | 1987–2000 | 2001 |
|
| Drew Bledsoe | rozgrywający | 1993–2001 | 2011 |
|
| Tom Brady | rozgrywający | 2000–2019 | 2024 |
|
| Troy Brown | skrzydłowy | 1993–2007 | 2012 |
|
| Tedy Bruschi | wspomagający | 1996–2008 | 2013 |
|
| Gino Cappelletti | skrzydłowy | 1960–1970 | 1992 |
|
| Raymond Clayborn | cornerback | 1977–1989 | 2017 |
|
| Ben Coates | tight end | 1991–1999 | 2008 |
|
| Sam Cunningham | biegacz | 1973–1979 | 2010 |
|
| Bob Dee | defensive end | 1960–1967 | 1993 |
|
| Julian Edelman | skrzydłowy | 2009–2020 | 2025 |
|
| Kevin Faulk | biegacz | 1999–2011 | 2016 |
|
| Leon Gray | offensive tackle | 1973–1978 | 2019 |
|
| Steve Grogan | rozgrywający | 1975–1990 | 1995 |
|
| Rodney Harrison | safety | 2003–2008 | 2019 |
|
| Jim Lee Hunt | defensive tackle | 1960–1970 | 1993 |
|
| Matt Light | offensive tackle | 2001–2011 | 2018 |
|
| Willie McGinest | wspomagający/defensive end | 1994–2005 | 2015 |
|
| Stanley Morgan | skrzydłowy | 1977–1989 | 2007 |
|
| Jon Morris | środkowy | 1964–1974 | 2011 |
|
| Jim Nance | biegacz | 1965–1971 | 2009 |
|
| Steve Nelson | wspomagający | 1974–1987 | 1993 |
|
| Vito Parilli | rozgrywający | 1961–1967 | 1993 |
|
| Mike Vrabel | wspomagający | 2001–2008 | 2023 |
|
| Vince Wilfork | defensive tackle | 2004–2014 | 2022 |
|
| Bill Parcells | trener | 1993–1996 | 2025 |
|
| Gil Santos | komentator sportowy | 2013 |
| |
| Dante Scarnecchia | asystent trenera | 2023 |
| |
| Tracy Sormanti | szefowa zespołu cheerleaderek | 2021 |
| |
| William H. Sullivan, Jr. | założyciel drużyny | 2009 |
|
Zastrzeżone numery
[edytuj | edytuj kod]Chcąc zaznaczyć wkład poszczególnych zawodników w wyniki drużyny i jej historię, a także w celu uhonorowania ich indywidualnych dokonań klub zastrzega dla nich wybrane numery i wycofuje je z listy numerów do użytku (tzw. retired numbers). Patriots zastrzegli następujące[54][55]:
- 40 – Mark Haynes,
- 56 – Andre Tippett,
- 57 – Steve Nelson,
- 73 – John Hannah,
- 78 – Bruce Armstrong,
- 79 – Jim Lee Hunt,
- 12 – Tom Brady.
Skład drużyny
[edytuj | edytuj kod]| Skład na sezon 2025 | ||||
|---|---|---|---|---|
Rozgrywający (quarterbacks)
Biegacze (running Backs)
Skrzydłowi (wide receivers)
Końcowi (tight ends)
|
Linia ofensywna (offensive lineman)
Linia defensywna (defensive lineman)
|
Wspomagający (linebackers)
Tylni obrońcy (defensive backs)
Formacje specjalne (special teams)
| ||
Źródło: Official Team Roster of the New England Patriots, New England Patriots [dostęp: 2026-02-09].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ W Stanach Zjednoczonych w wypadku tytułów mistrzowskich NFL podaje się sezon, a nie rok, kiedy rozgrywany był mecz Super Bowl.
- ↑ Tj. wbiegnięcie zawodnika ataku w pole punktowe przeciwnika po podaniu piłki górą przez rozgrywającego (receiving touchdown), biegnięcie z piłką w pole punktowe bez uprzedniego podania górą (rushing touchdown), przejęcie piłki wprowadzonej przez przeciwnika do gry wykopem i wbiegnięcie z nią w pole punktowe (kickoff return touchdown), przechwyt podania przez gracza obrony i wbiegnięcie z piłką w pole punktowe (interception return touchdown) oraz zablokowanie próby podwyższenia z pola i wbiegnięcie z piłką w pole punktowe.
- ↑ Liczba jardów, które zawodnik zdobywa poprzez bieg, odbiór piłki i wszelkiego rodzaju zwroty (np. kopnięcia rozpoczynające grę i punty, ale nie podania).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Constitution and Bylaws of the National Football League, 1 lutego 1970, s. 105 [dostęp 2026-02-05].
- ↑ 2025 NFL Rulebook - Team Abbreviation Codes [online], NFL Football Operations [dostęp 2026-02-11].
- ↑ Morry 2019 ↓.
- ↑ a b c d History: 1960-1969 [online], New England Patriots [dostęp 2026-01-16].
- ↑ a b The Evolution of the Patriots Logo and Uniform [online], New England Patriots, 1 kwietnia 2016 [dostęp 2026-01-16].
- ↑ Salkin i Burnham ↓, s. 300.
- ↑ a b c d e f g h i j k Augustyn 2026 ↓.
- ↑ a b c Salkin i Burnham ↓, s. 301.
- ↑ Salkin i Burnham ↓, s. 302.
- ↑ Salkin i Burnham ↓, s. 303.
- ↑ Geagan 2025 ↓.
- ↑ Salkin i Burnham ↓, s. 8.
- ↑ Salkin i Burnham ↓, s. 9.
- ↑ a b Salkin i Burnham ↓, s. 305.
- ↑ a b Salkin i Burnham ↓, s. 306.
- ↑ 25th Anniversary of Tom Brady's 199 Overall Draft Selection by the Patriots in 2000 NFL Draft [online], New England Patriots [dostęp 2026-01-22].
- ↑ a b Salkin i Burnham ↓, s. 307.
- ↑ Super Bowl XXXVIII [online], New England Patriots [dostęp 2026-01-22].
- ↑ Pats Face Dolphins In AFC East Clash [online], New England Patriots, 8 listopada 2005 [dostęp 2026-01-22].
- ↑ Super Bowl XXXIX [online], New England Patriots [dostęp 2026-01-21].
- ↑ Salkin i Burnham ↓, s. 308.
- ↑ a b c d e Salkin i Burnham ↓, s. 309.
- ↑ Jenkins 2024 ↓.
- ↑ Belichick has been taping since 2000, Goodell tells Specter [online], National Football League, 13 lutego 2008 [dostęp 2026-01-23].
- ↑ Super Bowl XLII [online], New England Patriots [dostęp 2026-01-22].
- ↑ a b Salkin i Burnham ↓, s. 311.
- ↑ Salkin i Burnham ↓, s. 312.
- ↑ a b Salkin i Burnham ↓, s. 313.
- ↑ a b Salkin i Burnham ↓, s. 314.
- ↑ Super Bowl XLIX [online], New England Patriots [dostęp 2026-01-21].
- ↑ Hirschhorn 2015 ↓.
- ↑ Tom Brady won't further pursue suspension appeal [online], National Football League, 15 lipca 2016 [dostęp 2026-01-23].
- ↑ Wetzel 2022 ↓.
- ↑ Seifert 2020 ↓.
- ↑ Sullivan 2022 ↓.
- ↑ a b c Salkin i Burnham ↓, s. 315.
- ↑ Marek 2017 ↓.
- ↑ a b c Salkin i Burnham ↓, s. 316.
- ↑ a b c Salkin i Burnham ↓, s. 317.
- ↑ Scott 2020 ↓.
- ↑ Heyen 2021 ↓.
- ↑ Salkin i Burnham ↓, s. 318.
- ↑ Knight i Teitelbaum 2025 ↓.
- ↑ Dussault 2026 ↓.
- ↑ Patra 2026 ↓.
- ↑ Fisher 2026 ↓.
- ↑ a b c d e f The Evolution of the Patriots Logo and Uniform [online], New England Patriots, 1 kwietnia 2016 [dostęp 2026-01-27].
- ↑ a b c d History: Logo and Uniform [online], New England Patriots [dostęp 2026-01-29].
- ↑ Goss 2025 ↓.
- ↑ Kadlick 2025 ↓.
- ↑ Dussault 2025 ↓.
- ↑ Salkin i Burnham ↓, s. 3.
- ↑ Salkin i Burnham ↓, s. 268–287.
- ↑ Gemelli 2023 ↓.
- ↑ Schooley 2024 ↓.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]Adam Augustyn, New England Patriots [online], Encyklopedia Britannica, 18 stycznia 2026 [dostęp 2026-01-19].
Mike Dussault, Patriots Unveil "Nor'easter" Uniforms for Week 11 Rivalry Game vs. Jets [online], New England Patriots, 13 listopada 2025 [dostęp 2026-02-01].
Mike Dussault, Rapid Recap: Patriots Win AFC Championship, Beat Broncos 10-7 [online], New England Patriots, 25 stycznia 2026 [dostęp 2026-01-26].
Daniel Fisher, Patriots Make Unfortunate History In Super Bowl LX Loss Vs. Seahawks [online], Yahoo! Sports, 9 lutego 2026 [dostęp 2026-02-09].
Matt Geagan, Robert Kraft is selling off 8% of New England Patriots [online], CBS News, 25 września 2025 [dostęp 2026-01-21].
Nick Gemelli, The full list of jersey numbers retired by the New England Patriots [online], 98.5 The Sports Hub, 9 sierpnia 2023 [dostęp 2026-02-03].
Nick Goss, Patriots to wear red ‘Pat Patriot' throwback jerseys for these two games in 2025 [online], Yahoo! Sports, 22 lipca 2025 [dostęp 2026-02-01].
Bill Heyen, When is the last time Patriots missed playoffs, had losing season? [online], The Sporting News, 17 października 2021 [dostęp 2026-01-27].
Jason Hirschhorn, Patriots lose 2016 1st-round pick, fined $1 million for DeflateGate role [online], SBNation, 11 maja 2015 [dostęp 2026-01-23].
Keith Jenkins, What are the longest kick returns in NFL history? [online], ESPN, 27 września 2024 [dostęp 2026-01-22].
Michael Kadlick, These NFL Teams Will Be Getting New Alternate Uniforms in 2025 [online], 29 kwietnia 2025.
Brett Knight, Justin Teitelbaum, The World’s 50 Most Valuable Sports Teams 2025 [online], „Forbes”, 18 grudnia 2025 [dostęp 2026-01-22].
Miłosz Marek, Super Bowl: To nie miało prawa się zdarzyć! Największy powrót w historii NFL! [online], SportoweFakty, 6 lutego 2017 [dostęp 2026-01-21].
Bryan Morry, Patriots official born-on date: Nov. 22, 1959 [online], New England Patriots, 22 listopada 2019 [dostęp 2026-01-16].
Kevin Patra, Seahawks-Patriots in Super Bowl LX: What We Learned from Seattle's 29-13 win [online], National Football League, 8 lutego 2026 [dostęp 2026-02-09].
Jelani Scott, Former MVP QB Cam Newton agrees to 1-year deal with Patriots [online], National Football League, 28 czerwca 2020 [dostęp 2026-01-27].
Aaron Salkin, Stephanie Burnham, New Englad Patriots 2025 Media Guide [online], New England Patriots [dostęp 2026-01-16].
Matt Schooley, Patriots retire Tom Brady's No. 12, to unveil statue during upcoming season [online], CBS News, 13 czerwca 2024 [dostęp 2026-02-03].
Kevin Seifert, What really happened during Deflategate? Five years later, the NFL's 'scandal' aged poorly [online], ESPN, 18 stycznia 2020 [dostęp 2026-01-25].
Tyler Sullivan, New Deflategate revelations paint the NFL in a bad light during infamous saga with Tom Brady and Patriots [online], CBS Sports, 7 lutego 2022 [dostęp 2026-01-25].
Dan Wetzel, As new Deflategate details emerge, this remains the same: NFL owes Tom Brady an apology [online], Yahoo! Sports, 8 lutego 2022 [dostęp 2026-01-25].