Nexhmije Hodża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nexhmije Hodża
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1921
Macedonia Bitola
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Albanii
Albańska Partia Pracy

Nexhmije Hodża - właśc. Nexhmije Hoxha, z domu Xhuglini - (ur. 7 lutego 1921 w Bitoli) - żona przywódcy albańskiego Envera Hodży, polityk komunistyczny.

Pochodziła z rodziny albańskiej, pochodzącej z Dibry, która w 1928 osiadła w Tiranie. Po ukończeniu elitarnej szkoły średniej dla dziewcząt Nana Mbretneshe w Tiranie w 1941, rozpoczęła pracę w zawodzie nauczycielki. Pierwsze kontakty z działaczami komunistycznymi (Qemal Stafa)nawiązała w 1937. W organizacji młodzieżowej Komunistycznej Partii Albanii działała od 1941. W czasie okupacji niemieckiej kierowała podziemnym pismem "Kobieta Albańska" (alb. Gruaja Shqiptare). W 1944 r. trafiła do 1 Dywizji Uderzeniowej, gdzie zajmowała się propagandą. W 1944 r. znalazła się w sekretariacie I kongresu Albańskiego Związku Kobiet Antyfaszystowskich, a od 1946 kierowała Albańskim Związkiem Kobiet (Bashkimi të Grave të Shqipërisë).

W latach 1945-1991 zasiadała w parlamencie albańskim, początkowo w składzie komisji spraw zagranicznych, a potem w komisji kultury. Od 1966 kierowała Instytutem Studiów Marksistowskich przy Komitecie Centralnym APP. W latach 80. identyfikowana z grupą skrajnie konserwatywną w partii, niechętnej jakimkolwiek zmianom. Po śmierci Envera Hodży w 1985 wybrana przewodniczącą Frontu Demokratycznego. Kierowała tą organizacją do 1990, kiedy ją rozwiązano.

W 1991 r. została usunięta z partii i poddana krytyce w organie partyjnym Zëri i popullit. Od grudnia 1991 przebywała w areszcie domowym. 27 stycznia 1993 sąd w Tiranie skazał ją na 9 lat więzienia za defraudację i nadużycie władzy. Stanowisko N. Hodży na procesie zaprezentował adwokat Teodor Mosko - oskarżona odrzucała jakiekolwiek zarzuty twierdząc, że są przykładem politycznej zemsty. W apelacji wyrok podwyższono do 11 lat więzienia[1]. Wolność odzyskała na mocy amnestii, w styczniu 1997.

1 stycznia 1945 poślubiła Envera Hodżę, z którym była związana do jego śmierci. Z tego związku przyszło na świat troje dzieci - dwóch synów (Ilir i Sokol) oraz córka (Pranvera). W ostatnich latach N. Hodża poświęca się obronie dobrego imienia męża, uczestnicząc w obchodach rocznicowych ku jego czci w rodzinnej Gjirokastrze. Wydała trzy tomy wspomnień Jeta ime me Enverin (Moje życie z Enverem, dwutomowe) oraz Miqesi i tradhtuar (Zdradzona przyjaźń).

Odznaczona Orderem Bohatera Pracy Socjalistycznej (Hero i Punës Socialiste).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. O.Pearson, Albania as dictatorship and democracy: from isolation to the Kosovo War, 1946-1998, I.B.Tauris, 2006, s.656.