Nedżmije Hodża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Nexhmije Hodża)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nedżhmije Hodża
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1921
Macedonia Bitola
przewodnicząca Frontu Demokratycznego
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Albanii
Albańska Partia Pracy
Okres urzędowania od 1985
do 1990
Odznaczenia
Order Bohatera Pracy Socjalistycznej

Nedżmije Hodża (właśc. Nexhmije Hoxha, z domu Xhuglini; ur. 7 lutego 1921 w Bitoli) – żona przywódcy albańskiego Envera Hodży, polityk komunistyczny.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodziła z rodziny albańskiej, która w 1928 przybyła z Dibry i osiadła w Tiranie. Po ukończeniu elitarnej szkoły średniej dla dziewcząt Nana Mbretneshe w Tiranie w 1941, rozpoczęła pracę w zawodzie nauczycielki. Pierwsze kontakty z działaczami komunistycznymi (Qemal Stafa) nawiązała w 1937. W organizacji młodzieżowej Komunistycznej Partii Albanii działała od 1941. W czasie okupacji niemieckiej kierowała podziemnym pismem "Kobieta Albańska" (alb. Gruaja Shqiptare). W 1944 r. trafiła do 1 Dywizji Uderzeniowej, gdzie zajmowała się propagandą. W 1944 r. znalazła się w sekretariacie I kongresu Albańskiego Związku Kobiet Antyfaszystowskich, a od 1946 kierowała Albańskim Związkiem Kobiet (Bashkimi të Grave të Shqipërisë).

W latach 1945-1991 zasiadała w parlamencie albańskim, początkowo w składzie komisji spraw zagranicznych, a potem w komisji kultury. Od 1966 kierowała Instytutem Studiów Marksistowskich przy Komitecie Centralnym APP. W latach 80. identyfikowana z grupą skrajnie konserwatywną w partii, niechętnej jakimkolwiek zmianom. Po śmierci Envera Hodży w 1985 wybrana przewodniczącą Frontu Demokratycznego. Kierowała tą organizacją do 1990, kiedy ją rozwiązano.

W 1991 r. została usunięta z partii i poddana krytyce w organie partyjnym Zëri i popullit. Od grudnia 1991 przebywała w areszcie domowym. 27 stycznia 1993 sąd w Tiranie skazał ją na 9 lat więzienia za defraudację i nadużycie władzy. Stanowisko N. Hodży na procesie zaprezentował adwokat Teodor Mosko - oskarżona odrzucała jakiekolwiek zarzuty twierdząc, że są przykładem politycznej zemsty. W apelacji wyrok podwyższono do 11 lat więzienia[1]. Wolność odzyskała na mocy amnestii, w styczniu 1997.

1 stycznia 1945 poślubiła Envera Hodżę, z którym była związana do jego śmierci. Z tego związku przyszło na świat troje dzieci - dwóch synów (Ilir i Sokol) oraz córka (Pranvera). W ostatnich latach N. Hodża poświęca się obronie dobrego imienia męża, uczestnicząc w obchodach rocznicowych ku jego czci w rodzinnej Gjirokastrze. Wydała trzy tomy wspomnień Jeta ime me Enverin (Moje życie z Enverem, dwutomowe) oraz Miqesi i tradhtuar (Zdradzona przyjaźń).

Odznaczona Orderem Bohatera Pracy Socjalistycznej (Hero i Punës Socialiste).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. O.Pearson, Albania as dictatorship and democracy: from isolation to the Kosovo War, 1946-1998, I.B.Tauris, 2006, s.656.