Niżni Kostur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niżni Kostur
Od lewej: Szpiglasowa Przełęcz, Szpiglasowy Wierch, Wyżni Kostur, Niżni Kostur. W dole Wielki Staw Polski
Od lewej: Szpiglasowa Przełęcz, Szpiglasowy Wierch, Wyżni Kostur, Niżni Kostur. W dole Wielki Staw Polski
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2055 m n.p.m.
Pierwsze wejście 5 sierpnia 1902 r.
Teodor Eichenwald, Ferdynand Rabowski, Jan Bachleda Tajber, Wojciech Tylka Suleja
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Niżni Kostur
Niżni Kostur
Ziemia49°11′59″N 20°01′55″E/49,199722 20,031944

Niżni Kostur, Niżni Liptowski Kostur (słow. Nižný kostúr) – szczyt o wysokości 2055 m n.p.m. w grani głównej Tatr Wysokich, należący do Liptowskich Murów. Od Czarnej Kotelnicy w grani Kotelnicy oddziela go Czarna Ławka, a od Wyżniego KosturaNiżnia Liptowska Ławka (ok. 2035 m). Przez te szczyty i przełęcze biegnie granica polsko-słowacka. Po słowackiej stronie zbocza szczytu opadają do Doliny Ciemnosmreczyńskiej.

Od wierzchołka, w kierunku północnym (w stronę Doliny Pięciu Stawów Polskich) odchodzi krótkie, boczne ramię, skręcające w okolice Czarnego Stawu. W wierzchołku Niżniego Kostura główna grań zmienia nieco kierunek ze wschodniego (od Kotelnicy) na południowo-wschodni (w stronę Szpiglasowego Wierchu).

Obecnie szczyt ten, podobnie jak całe Liptowskie Mury, nie jest udostępniony turystycznie.

Najstarsze odnotowane wejścia turystyczne:

Na Niżnim Kosturze rośnie skalnica odgiętolistna – bardzo rzadki gatunek rośliny, w Polsce występujący tylko na nielicznych stanowiskach w Tatrach[2].

Od lewej: Szpiglasowa Przełęcz, Szpiglasowy Wierch, Wyżni Kostur, a pod nim Niżni Kostur). Ponad nimi Mięguszowiecki Szczyt i Cubryna

Przypisy

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IV. Walentkowa Przełęcz – Przełączka pod Zadnim Mnichem. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1951.
  2. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.

Bibliografia[edytuj]

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  2. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2004. ISBN 83-915-737-9-6.