Nibynóżki
Nibynóżki, pseudopodia – ruchliwe wypustki cytoplazmatyczne o zmiennym kształcie[1][2][3], powstające wskutek nacisku cytoplazmy na otaczającą ją błonę komórkową[1]. Występują u niektórych pierwotniaków[1][2][3], np.: korzenionóżek (ameb)[1][2][3], otwornic[2][3], promienic[3], a także w niektórych komórkach eukariotycznych[1][2][3], np. leukocytach[1][3], monocytach[1] i archeocytach[3]. Spełniają zasadniczo trzy funkcje:
- lokomocyjną – umożliwiają poruszanie się[1][2][3] ruchem pełzakowatym[2];
- pokarmową – umożliwiają pobieranie pokarmu[1][2][3] na drodze fagocytozy[1][2];
- czuciową – biorą udział w odbieraniu bodźców[3].
Ze względu na kształt, wyróżnia się cztery typy pseudopodiów:
- lobopodia[1] – płatowate i ruchliwe[1]
- filopodia[1] – cienkie z zaostrzonymi końcami[1]
- retikulopodia[1] – silnie rozgałęzione[1]
- aksopodia[1] – prawie nieruchliwe[1]
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r Marzena Popielarska, Robert Konieczny, Grzegorz Góralski, Słownik szkolny. Biologia, Kraków: Wydawnictwo Zielona Sowa, 2008, s. 227, ISBN 978-83-7435-692-3.
- ↑ a b c d e f g h i nibynóżki, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2017-09-04].
- ↑ a b c d e f g h i j k Encyklopedia Biologia. Agnieszka Nawrot (red.). Kraków: Wydawnictwo GREG, s. 359. ISBN 978-83-7327-756-4.
Kontrola autorytatywna (część komórki):