Niccolò Castiglioni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Niccolò Castiglioni (ur. 17 lipca 1932, zm. 7 września 1996) – włoski pianista, kompozytor i pisarz.

Życiorys[edytuj]

Urodził się i wychował w Mediolanie, gdzie zaczął pobierać lekcje fortepianu w wieku 7 lat. Studiował w Konserwatorium Mediolańskim, gdzie otrzymał dyplom z pianistyki w 1952 oraz z kompozycji w 1953. W latach 1958–1965 nauczał na Darmstädter Ferienkurse. W latach 1966–1970 nauczał kompozycji i jednocześnie tworzył na Uniwersytecie Stanu Nowy Jork w Buffalo. Był też profesorem wizytującym na Uniwersytecie Michigan w Ann Arbor, wykładał na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego oraz zajmował stanowisko profesora historii muzyki renesansowej na Uniwersytecie Stanu Waszyngton w Seattle.

Po powrocie do Włoch w 1970 zaczął nauczać kompozycji w konserwatoriach w Trydencie (1976 i 1977), Mediolanie (1977–1989), Como (1989–1991) i znowu w Mediolanie (1991–1996). Jego uczniami byli, między innymi, Giampaolo Testoni, Carlo Galante, Alfio Fazio i Esa-Pekka Salonen.

Bibliografia[edytuj]

  • Toni Geraci: Castiglioni, Niccolò [w:] „The New Grove Dictionary of Music and Musicians” pod red. S. Sadiego i J. Tyrrella. Londyn: Macmillan, 2001.