Nichi Vendola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nichi Vendola
Nicola Vendola daticamera.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1958
Bari
Prezydent Apulii
Okres od 2005
do 2015
Przynależność polityczna Lewica, Ekologia, Wolność
Poprzednik Raffaele Fitto
Następca Michele Emiliano

Nicola (Nichi) Vendola (ur. 26 sierpnia 1958 w Bari) – włoski polityk komunistyczny i publicysta, były deputowany, od 2005 do 2015 prezydent Apulii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W wieku 14 lat zapisał się do Federacji Młodych Komunistów, działającej przy Włoskiej Partii Komunistycznej. Studiował później literaturę i filozofię, pracę dyplomową poświęcił twórczości Piera Paola Pasoliniego, włoskiego poety i reżysera. Pracował jako dziennikarz partyjnego czasopisma "L'Unità". Napisał także kilka pozycji książkowych, m.in. Przed Bitwą (1983), Podmioty zagubione (1991) i Przewrócony świat (1994)[1].

Zaangażował się w działalność Stowarzyszenie Włoskich Lesbijek i Gejów "Arcigay" (Associazione lesbica e gay italiana). Należy też do aktywistów Stowarzyszenia "LILA" (Włoskiej Ligi Walki z AIDS).

W 2005 został kandydatem opozycyjnego centrolewicowego bloku L'Unione na urząd prezydenta regionu Apulia. W koalicyjnych prawyborach nieznacznie pokonał związanego z chadecją profesora Francesca Boccię. Centrowe ugrupowania Unii krytykowały jego kandydaturę, wskazując, że komunista i homoseksualista nie będzie w stanie wygrać w uznawanym za konserwatywny i religijny regionie[2]. Ostatecznie w głosowaniu Nichi Vendola niewielką liczbą głosów pokonał starającego się o reelekcję i wspieranego przez centroprawicę Raffaele Fitta. W związku z objęciem stanowiska prezydenta Apulii zrezygnował z mandatu poselskiego.

Po porażce swojej partii, Odrodzenia Komunistycznego, w przedterminowych wyborach w 2008, ubiegał się o przywództwo w partii, przegrywając z Paolem Ferrero. W styczniu 2009 opuścił RC wraz ze swoimi zwolennikami, stając na czele nowego ugrupowania pod nazwą Ruch na rzecz Lewicy.

W 2010 uzyskał reelekcję w wyborach regionalnych, a w 2013 uzyskał mandat posła do Izby Deputowanych XVII kadencji (z którego zrezygnował). W 2015 zakończył urzędowanie jako prezydent Apulii.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]