Nicholas Bethell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nicholas Bethell
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1938
Londyn
Data śmierci 8 września 2007
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RP

Nicholas William Bethell, 4. baron Bethell (ur. 19 lipca 1938 w Londynie, zm. 8 września 2007) – brytyjski pisarz, tłumacz i polityk, arystokrata, członek Izby Lordów, poseł do Parlamentu Europejskiego kilku kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w Harrow School, odbył służbę wojskową, studiował języki arabski i perski na Pembroke College w ramach University of Cambridge. Na tym samym uniwersytecie w 1987 uzyskał stopień naukowy doktora filozofii[1].

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 60. pracował w magazynie literackim "The Times Literary Supplement" i jako wydawca w jednej ze stacji radiowych sieci BBC. Zajmował się działalnością pisarską i tłumaczeniami. Opublikował m.in. biografię Władysława Gomułki, tłumaczył i promował dzieła literatury rosyjskojęzycznej (Iosifa Brodskiego, Aleksandra Sołżenicyna) i polskojęzycznej (Sławomira Mrożka).

W 1968 został autorem anglojęzycznego tłumaczenia Oddziału chorych na raka Aleksandra Sołżenicyna. Według Lorda Bethella rosyjski pisarz miał przekazać rękopis jednemu ze słowackich dziennikarzy rok wcześniej, a on sam uzyskał go następnie w Pradze z zapewnieniem o zgodzie autora na tłumaczenie i publikację. W 1971 publicysta Auberon Waugh w piśmie "Private Eye" zasugerował, że doprowadzając do wydania Oddziału..., Lord Bethell przyczynił się do represji wobec Aleksandra Sołżenicyna. Jednocześnie pojawiły się w tym artykule dywagacje na temat rzekomej współpracy brytyjskiego arystokraty (prezentującego publicznie antykomunistyczne poglądy) z KGB. Lord Bethell wygrał wytoczony przez siebie proces o zniesławienie. Natomiast sam Aleksander Sołżenicyn w swojej autobiografii z lat 90. zaprzeczył, by udzielał mu zgody na dysponowanie prawami autorskimi do tej powieści[2][3][4].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1967, po śmierci swojego kuzyna, odziedziczył tytuł barona Bethell. Jako par dożywotni zasiadł w tym samym roku w Izbie Lordów, mandat ten utracił w 1999 w związku z reformą przeprowadzoną przez rząd Tony'ego Blaira.

Lord Bethell zaangażował się w działalność Partii Konserwatywnej. W 1975 został powołany na delegata do Parlamentu Europejskiego. Po wprowadzeniu wyborów powszechnych od 1979 do 1994 sprawował mandat europosła I, II i III kadencji. Do europarlamentu powrócił w 1999. Należał m.in. do frakcji chadeckiej, był wiceprzewodniczącym szeregu komisji, delegacji i podkomisji. Pracował głównie w Komisji ds. Kwestii Politycznych, a następnie w Komisji ds. Zagranicznych i Bezpieczeństwa[5]. Z powodu zdiagnozowanej w 1995[3] choroby Parkinsona i pogarszającego się stanu zdrowia w 2003 złożył mandat europosła V kadencji[6].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 1991 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. Wyróżniany innymi nagrodami i odznaczeniami, otrzymał m.in. Medal Roberta Schumana przyznawany przez grupę chadecką w PE (2003)[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był dwukrotnie żonaty. Z Cecilią Mary Lothian Honeyman miał dwoje dzieci (Jamesa Nicholasa i Williama Alexandra), z Bryony Lea Griffiths miał jedno dziecko (Johna Andrew Rowlanda)[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wladyslaw Gomulka: his Poland and his communism, Holt, Rinehart and Winston, Nowy Jork 1969
  • The War Hitler Won, September 1939, A. Lane, Londyn 1972
  • The Last Secret : forcible repatriation to Russia 1944–7, Deutsch, Londyn 1974
  • Russia Besieged, Alexandria, Va. : Time-Life Books, 1977.
  • The Palestine Triangle: the struggle between the British, the Jews and the Arabs, 1935–48, Deutsch, London 1979
  • Betrayed, Times Books, Londyn 1984

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Nicholas William Bethell, 4th Baron Bethell (ang.). thepeerage.com. [dostęp 3 lutego 2011].
  2. Lord Bethell (ang.). telegraph.co.uk, 11 września 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
  3. 3,0 3,1 Lord Bethell: Obituary (ang.). telegraph.co.uk, 8 września 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
  4. Solzhenitsyn declares war of words on British peer (ang.). guardian.co.uk, 5 lutego 1999. [dostęp 3 lutego 2011].
  5. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 3 lutego 2011].
  6. Lord Bethell (ang.). timesonline.co.uk, 11 września 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
  7. Our History (ang.). eppgroup.eu. [dostęp 3 lutego 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Lord Bethell (ang.). timesonline.co.uk, 11 września 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
  2. Lord Bethell (ang.). telegraph.co.uk, 11 września 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
Poprzednik
Guy Anthony John Bethell, 3. baron Bethell
Baron Bethell
1967–2007
Następca
James Nicholas Bethell, 5. baron Bethell