Nicholas Bethell, 4. baron Bethell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nicholas Bethell
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1938
Londyn
Data śmierci 8 września 2007
Poseł do PE V kadencji
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 20 lipca 1999
do 29 września 2003
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RP

Nicholas William Bethell, 4. baron Bethell (ur. 19 lipca 1938 w Londynie, zm. 8 września 2007) – brytyjski pisarz, tłumacz i polityk, arystokrata, członek Izby Lordów, poseł do Parlamentu Europejskiego kilku kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w Harrow School, odbył służbę wojskową, studiował języki arabski i perski na Pembroke College w ramach University of Cambridge. Na tym samym uniwersytecie w 1987 uzyskał stopień naukowy doktora filozofii[1].

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 60. pracował w magazynie literackim "The Times Literary Supplement" i jako wydawca w jednej ze stacji radiowych sieci BBC. Zajmował się działalnością pisarską i tłumaczeniami. Opublikował m.in. biografię Władysława Gomułki, tłumaczył i promował dzieła literatury rosyjskojęzycznej (Iosifa Brodskiego, Aleksandra Sołżenicyna) i polskojęzycznej (Sławomira Mrożka).

W 1968 został autorem anglojęzycznego tłumaczenia Oddziału chorych na raka Aleksandra Sołżenicyna. Według Lorda Bethella rosyjski pisarz miał przekazać rękopis jednemu ze słowackich dziennikarzy rok wcześniej, a on sam uzyskał go następnie w Pradze z zapewnieniem o zgodzie autora na tłumaczenie i publikację. W 1971 publicysta Auberon Waugh w piśmie "Private Eye" zasugerował, że doprowadzając do wydania Oddziału..., Lord Bethell przyczynił się do represji wobec Aleksandra Sołżenicyna. Jednocześnie pojawiły się w tym artykule dywagacje na temat rzekomej współpracy brytyjskiego arystokraty (prezentującego publicznie antykomunistyczne poglądy) z KGB. Lord Bethell wygrał wytoczony przez siebie proces o zniesławienie. Natomiast sam Aleksander Sołżenicyn w swojej autobiografii z lat 90. zaprzeczył, by udzielał mu zgody na dysponowanie prawami autorskimi do tej powieści[2][3][4].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1967, po śmierci swojego kuzyna, odziedziczył tytuł barona Bethell. Jako par dożywotni zasiadł w tym samym roku w Izbie Lordów, mandat ten utracił w 1999 w związku z reformą przeprowadzoną przez rząd Tony'ego Blaira.

Lord Bethell zaangażował się w działalność Partii Konserwatywnej. W 1975 został powołany na delegata do Parlamentu Europejskiego. Po wprowadzeniu wyborów powszechnych od 1979 do 1994 sprawował mandat europosła I, II i III kadencji. Do europarlamentu powrócił w 1999. Należał m.in. do frakcji chadeckiej, był wiceprzewodniczącym szeregu komisji, delegacji i podkomisji. Pracował głównie w Komisji ds. Kwestii Politycznych, a następnie w Komisji ds. Zagranicznych i Bezpieczeństwa[5]. Z powodu zdiagnozowanej w 1995[3] choroby Parkinsona i pogarszającego się stanu zdrowia w 2003 złożył mandat europosła V kadencji[6].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 1991 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. Wyróżniany innymi nagrodami i odznaczeniami, otrzymał m.in. Medal Roberta Schumana przyznawany przez grupę chadecką w PE (2003)[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był dwukrotnie żonaty. Z Cecilią Mary Lothian Honeyman miał dwoje dzieci (Jamesa Nicholasa i Williama Alexandra), z Bryony Lea Griffiths miał jedno dziecko (Johna Andrew Rowlanda)[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wladyslaw Gomulka: his Poland and his communism, Holt, Rinehart and Winston, Nowy Jork 1969
  • The War Hitler Won, September 1939, A. Lane, Londyn 1972
  • The Last Secret : forcible repatriation to Russia 1944–7, Deutsch, Londyn 1974
  • Russia Besieged, Alexandria, Va. : Time-Life Books, 1977.
  • The Palestine Triangle: the struggle between the British, the Jews and the Arabs, 1935–48, Deutsch, London 1979
  • Betrayed, Times Books, Londyn 1984

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Nicholas William Bethell, 4th Baron Bethell (ang.). thepeerage.com. [dostęp 3 lutego 2011].
  2. Lord Bethell (ang.). telegraph.co.uk, 11 września 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
  3. 3,0 3,1 Lord Bethell: Obituary (ang.). telegraph.co.uk, 8 września 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
  4. Solzhenitsyn declares war of words on British peer (ang.). guardian.co.uk, 5 lutego 1999. [dostęp 3 lutego 2011].
  5. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 3 lutego 2011].
  6. Lord Bethell (ang.). timesonline.co.uk, 11 września 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
  7. Our History (ang.). eppgroup.eu. [dostęp 3 lutego 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Lord Bethell (ang.). timesonline.co.uk, 11 września 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
  2. Lord Bethell (ang.). telegraph.co.uk, 11 września 2007. [dostęp 3 lutego 2011].
Poprzednik
Guy Anthony John Bethell, 3. baron Bethell
Baron Bethell
1967–2007
Następca
James Nicholas Bethell, 5. baron Bethell