Nicole Vaidišová

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nicole Vaidišová
Nicole Vaidišová
Państwo  Czechy
Miejsce zamieszkania Praga
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1989
Norymberga
Wzrost 183 cm
Masa ciała 63 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 2003
Zakończenie kariery 16 marca 2010
wznowienie: 2014
Trener Alex Kodat
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 6
Najwyżej w rankingu 7 (14 maja 2007)
Australian Open SF (2007)
Roland Garros SF (2006)
Wimbledon QF (2007, 2008)
US Open 4R (2005)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 128 (2 października 2006)
Australian Open 1R (2006, 2007)
Roland Garros 1R (2006)
Wimbledon 2R (2006, 2007)
US Open 1R (2005)

Nicole Vaidišová; (używała również nazwiska Štěpánková) (ur. 23 kwietnia 1989 w Norymberdze) – czeska tenisistka, występująca na światowych kortach od 2003 do 2010 roku oraz ponownie od września 2014 roku. Półfinalistka Australian Open 2007 i French Open 2006 w grze pojedynczej, klasyfikowana w rankingu WTA na 7. miejscu w grze pojedynczej (2007) i na 128. miejscu w grze podwójnej (2006), reprezentantka Czech w Pucharze Federacji i na letnich igrzyskach olimpijskich. Tenisistka praworęczna z oburęcznym backhandem.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Nicole Vaidišová rozpoczęła treningi tenisowe w wieku sześciu lat pod kierunkiem swojego ojczyma Alexa Kodata. Trenowała w akademii tenisowej Nicka Bollettieriego w Bradenton na Florydzie. Od 2002 występowała w turniejach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W grudniu 2003 wygrała prestiżowe mistrzostwa Orange Bowl w Miami, a w styczniu 2004 zagrała w finale Australian Open zarówno w grze pojedynczej, gdzie przegrała z Szachar Pe’er, jak i w grze podwójnej. W tym samym roku doszła do ćwierćfinału Wimbledonu, pokonana przez Wiktoryję Azarankę. W klasyfikacji juniorek zajmowała najwyżej trzecie miejsce (24 maja 2004).

Status profesjonalnej tenisistki otrzymała w 2003 roku.

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Nicole Vaidišová wygrała sześć turniejów WTA w grze pojedynczej i dnia 14 maja 2007 klasyfikowana była na najwyższym, siódmym miejscu w swojej karierze. Ponadto dwukrotnie dochodziła do półfinałów imprez wielkoszlemowych. Miało to miejsce podczas French Open 2006 i Australian Open 2007.

2003-2004[edytuj | edytuj kod]

W swoim pierwszym występie w kobiecym turnieju ITF, w październiku 2003 w Pilznie, odniosła zwycięstwo, pokonując w finale Andreę Hlaváčkovą. W lutym 2004 została wicemistrzynią w Midland, a potem ponownie triumfowała w Columbus. W każdym z tych zawodów wystąpiła jako zawodniczka nieklasyfikowana w rankingu WTA. W efekcie w marcu zadebiutowała w imprezie WTA w Acapulco i od razu zdołała awansować do ćwierćfinału po zwycięstwach nad Lubomirą Kurhajcovą i Shinobu Asagoe. Później przegrała w pierwszej rundzie turnieju w Miami. Próbowała swoich sił w eliminacjach do French Open i Wimbledonu, ale nie dostała się do drabinki głównej.

Stała się sprawczynią sensacji, kiedy w sierpniu 2004 jako kwalifikanta, sklasyfikowana na 180. miejscu w rankingu WTA Tour, wygrała turniej w Vancouver. Najpierw przeszła bez straty seta przez eliminacje, by później wygrać wszystkie mecze w drabince głównej, pokonując cztery zawodniczki z pierwszej setki rankingu, w tym Milagros Sequerą (74 w rankingu WTA) 6:4, 6:1, Aliną Żydkową (77 WTA) 7:5, 3:6, 6:4 i w finale z Laurą Granville (82 WTA) 2:6, 6:4, 6:2. Miała wówczas piętnaście lat, trzy miesiące i dwadzieścia trzy dni, dzięki czemu została szóstą najmłodszą zdobywczynią tytułu w historii WTA. Równolegle kontynuowała występy juniorskie.

Przeszła eliminancje w US Open, ale w swoim pierwszym oficjalnym meczu wielkoszlemowym trafiła na liderkę rankingu Justine Henin-Hardenne, z którą przegrała 1:6, 4:6. Na początku października 2004 roku otrzymała dziką kartę, dzięki której wystąpiła w turnieju w Tokio. W drodze do ćwierćfinału w pokonała Tatianę Golovin (29 WTA), by ulec w nim Klárze Koukalovej 3:6, 0:6. Drugi tytuł indywidualny WTA zdobyła w Taszkencie po finale z Virginie Razzano 5:7, 6:3, 6:2 . Sezon zakończyła w pierwszej setce światowej klasyfikacji - na 77 miejscu.

2005[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2005 doszła do ćwierćfinału w Hobart. Awansowała też do trzeciej rundy Australian Open, pokonując Jelenę Kostanić (35 WTA), ulegając ówczesnej liderce rankingu Lindsay Davenport 2:6, 4:6. W lutym doszła do półfinału w Memphis. Później przegrywała w trzecich rundach w Indtan Wells i Miami, wygrywając jednak w drugich rundach po raz pierwszy w karierze z przedstawicielkami TOP 20 rankingu - Karoliną Šprem (18 WTA) 6:1, 3:6, 6:1 i Jeleną Janković (20 WTA) 6:2, 7:6(6).

Później osiągnęła ćwierćfinał w Charleston, ogrywając w drugiej rundzie Anastasiję Myskinę (6 WTA) 6:3, 5:7, 6:4. W maju została wicemistrzynią turnieju w Stambule, przegrywając z Venus Williams 3:6, 2:6. Odpadła jednak w drugiej rundzie French Open i Birmingham, w pierwszej na turnieju w Eastbourne. Mimo to awansowała na 30. miejsce w rankingu WTA. Następnie przegrała w trzeciej rundzie Wimbledonu ze Swietłaną Kuzniecową 5:7, 7:6(5), 2:6. Osiągnęła jeszcze ćwierćfinał w Toronto i czwartą rundę US Open. Na przełomie września i października wygrała trzy kolejne imprezy WTA z rzędu: w Seulu po finale z Jeleną Janković, w Tokio po finale z Tatianą Golovin i w Bangkoku po finale z Nadieżdą Pietrową. Została szóstą tenisistką w dziejach, która pięć tytułów profesjonalnych zdobyła przed siedemnastymi urodzinami (pozostałe to Tracy Austin, Andrea Jaeger, Monica Seles, Jennifer Capriati i Martina Hingis), ponadto była pierwszą tenisistką, która triumfowała w trzech występach z rzędu od ponad roku (dokonała tego Lindsay Davenport). Sezon zakończyła na piętnastym miejscu rankingu WTA.

2006[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2006 znalazła się w półfinale w Sydney i czwartej rundzie Australian Open, a w maju wygrała swój szósty turniej w Strasburgu (jak się potem okazało, ostatni w karierze). We French Open pokonała w czwartej rundzie mistrzynię Australian Open i światowy numer jeden, Amélie Mauresmo, oraz w ćwierćfinale Venus Williams, by ostatecznie dojść do półfinału, przegranego ze Swietłaną Kuzniecową pomimo prowadzenia 7:5, 5:3. Był to najlepszy wielkoszlemowy wynik Vaidišovej w grze pojedynczej. Na Wimbledonie doszła do czwartej rundy, w której przegrała z Li Na 6:4, 1:6, 3:6. W dalszej części roku zagrała w półfinałach w Stanford i San Diego, gdzie dwukrotnie została zatrzymana przez Kim Clijsters: 5:7, 2:6 i 2:6, 6:7(0). Mecz trzeciej rundy w Montrealu oddała walkowerem Nicole Pratt, a w US Open przegrała z Jeleną Janković 7:5, 3:6, 2:6. Liderkę rankingu WTA Amélie Mauresmo pokonała drugi raz w sezonie w ćwierćfinale w Moskwie, by przegrać w półfinale z piątą zawodniczką globu Nadieżdą Pietrową 0:6, 6:4, 6:7(3). Rok zakończyła występem w półfinale w Linzu, ponownie ulegając Pietrowej - 1:6, 2:6. Sezon 2006 zakończyła na dziesiątym miejscu rankingu WTA; przekroczyła też milion dolarów swoich zarobków na kortach, jako piąta najmłodsza kobieta w historii.

2007[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2007 powtórzyła półfinał turnieju w Sydney, eliminując po drodze dwie przedstawicielki TOP 20 - Danielę Hantuchovą (17 WTA) i Anę Ivanović (14 WTA). W Australian Open wyrównała swoje najlepsze osiągnięcie wielkoszlemowe, dochodząc do półfinału, w którym przegrała z późniejszą mistrzynią, Sereną Williams 6:7(5), 4:6. Zagrała w ćwierćfinałach w Indian Wells (porażka z późniejszą finalistką Swietłaną Kuzniecową 6:4, 3:6, 4:6) i Miami (porażka z późniejszą zwyciężczynią Sereną Williams 1:6, 4:6). 14 maja 2007 roku, na dwa tygodnie, osiągnęła swój najlepszy wynik, kiedy to była sklasyfikowana na siódmym miejscu w rankingu WTA. Później osiągała ćwierćfinały podczas French Open i w Eastbourne oraz po raz pierwszy na Wimbledonie. Na londyńskiej trawie po raz trzeci w karierze pokonała broniącą tytułu Mauresmo 7:6(6), 4:6, 6:1. W ćwierćfinale jednak uległa Anie Ivanović 6:4, 2:6, 5:7. W sierpniu zdołała wygrać tylko dwa mecze podczas wielkoszlemowego US Open - porażka w trzeciej rundzie z Szachar Pe’er (19 WTA) 4:6, 6:3, 6:7(5). Ponownie tylko dwa mecze (ćwierćfinał) zdołała wygrać w Moskwie - porażka z późniejszą finalistką Sereną Williams 4:6, 6:7(7). Spadła wówczas na 15. miejsce w rankingu. Do końca roku osiągnęła jednak dwa półfinały w Zurychu i Linzu, co pozwoliło jej zakończyć sezon na 12. pozycji.

2008[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2008 roku doszła do ćwierćfinału Gold Coast, w którym niespodziewanie przegrała z Li Na 3:6, 3:6[1]. Po raz trzeci z rzędu osiągnęła półfinał w Sydney, w którym przegrała ze Swietłaną Kuzniecową 5:7, 6:7(4). W czwartej rundzie Australian Open musiała uznać wyższość Sereny Williams, przegrywając 3:6, 4:6. Później zaczęła notować coraz słabsze występy. Porażki w pierwszych meczach w pięciu kolejnych turniejach: w Indian Wells z Casey Dellacquą (56 WTA) 1:6, 6:3, 4:6, w Miami z kwalifikantką Alisą Klejbanową (83 WTA) 4:6, 0:6, w Berlinie z Giselą Dulko (48 WTA) 6:4, 1:6, 2:6, w Rzymie z Jekatieriną Makarową (72 WTA) 4:6, 6:4, 2:6, we French Open z kwalifikantką Ivetą Melzer 6:7(2), 1:6, spowodowały spadek Vaidišovej w rankingu WTA Tour na 19 pozycję. Następny pojedynek wygrała dopiero w czerwcu w Birmingham. Wygrała dwa mecze, a przegrała w ćwierćfinale ze sklasyfikowaną na 81. miejscu Bethanie Mattek 3:6, 0:6. Honor uratowała drugim z rzędu ćwierćfinałem Wimbledonu, w którym jednak nie dała rady notowanej na 133. miejscu Zheng Jie. Do końca roku zdołała wygrać już tylko dwa spotkania: w Los Angeles[2] i US Open, ale aż w siedmiu meczach musiała uznać wyższość rywalek. W tym roku Vaidišová wygrała i przegrała po dziewiętnaście spotkań, co znacznie obniżyło jej pozycję rankingową - spadła na 41. miejsce. Ponadto zmagała się z kontuzją nadgarstka.

2009[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2009 rozpoczęła od porażki w drugiej rundzie w Auckland z Jeleną Wiesniną 4:6, 3:6. Później odpadała w pierwszych meczach w turniejach Hobart, Australian Open i Paryżu. Najdalej zaszła do trzeciej rundy w Indian Wells i Miami (porażki odpowiednio z Jill Craybas 4:6, 3:6 i Swietłaną Kuzniecową 1:6, 4:6). Późniejsze seryjne porażki (drugie rundy na turniejach w Marbelli, Barcelonie, eliminacje w Rzymie, pierwsza runda French Open, eliminacje w Eastburne, pierwsza runda Wimbledonu, w Pradze i Los Angeles), spowodowały, że spadła na 188. miejsce w rankingu i musiała szukać punktów w rozgrywkach Międzynarodowej Federacji Tenisowej.

2010[edytuj | edytuj kod]

Rok 2010 rozpoczęła od porażek w pierwszych rundach turniejów rangi ITF w Lutz i Midland. Jej ostatni występ w WTA Tour miał miejsce w lutym 2010 w Memphis; wygrała z Laurą Granville 6:4, 6:2, a następnie przegrała z Kaią Kanepi 6:4, 1:6, 3:6. Ze światowymi kortami pożegnała się porażką w pierwszej rundzie ITF w Hammond z Heather Watson 6:4, 6:7(10), 6:7(4). W 2009 roku "spadła na 188. miejsce i zabrakło jej motywacji oraz siły, by z peryferii, na których się znalazła, podjąć próbę powrotu na salony kobiecego tenisa. Walczyła bardziej ze słabościami własnego organizmu i rosnącym zniechęceniem niż z rywalkami. Tak pozostało do końca jej kariery, który nastąpił w marcu 2010 roku" [3]. Po nieudanych występach "Nicole ogłosiła, że ma dosyć i kończy zawodową karierę"[4].

2014[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2014 roku poinformowała o wznowieniu kariery tenisowej[5]. Dostała dziką kartę do turnieju ITF w Albuquerque. Wygrała jeden mecz[6], ale pozwoliło jej to wrócić do rankingu WTA – na 993. pozycję. Drugą dziką kartę dostała do turnieju ITF w Las Vegas, w którym doszła już do ćwierćfinału. Do końca roku zagrała jeszcze w dwóch turniejach ITF i zakończyła sezon na 602. miejscu w rankingu WTA Tour.

2015[edytuj | edytuj kod]

Początek sezonu 2015 miała nieudany, gdyż trzykrotnie przegrała eliminacje do turniejów ITF: w Plantation, Daytona Beach i Sunrise. W lutym osiągnęła już półfinał w Midland, eliminując pięć zawodniczek sklasyfikowanych wyżej od niej. W marcu 2015 dostała dziką kartę i po raz pierwszy od lutego 2010 roku zagrała w turnieju rangi WTA International Series – w Monterrey[7]. Udanie przeszła kwalifikacje, ale w pierwszej rundzie turnieju głównego nie sprostała rozstawionej z numerem pierwszym Anie Ivanović, przegrywając 1:6, 6:7(4)[8]. Pod koniec marca ponownie dostała dziką kartę, dzięki której wystąpiła w głównej drabince turnieju rangi WTA Premier Mandatory w Miami. W pierwszej rundzie wygrała z Tímeą Babos 6:1, 7:6(4), lecz w drugiej musiała uznać wyższość rozstawionej z numerem trzecim Simony Halep 4:6, 6:2, 1:6[9]. Dobre występy pozwoliły jej wrócić do trzeciej setki rankingu WTA Tour - 289 miejsce na dzień 06.04.2015. Później jednak nie przeszła eliminacji do turniejów: ITF w Montpellier i WTA w Bukareszcie.

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Nicole Vaidišová sporadycznie występowała w turniejach gry podwójnej WTA. Jej najlepsze osiągnięcia to półfinał z Filadelfii w 2004 roku i trzecia runda Australian Open 2008. W klasyfikacji światowej zajmowała najwyżej 128. miejsce, działo się to 2 października 2006.

W marcu 2003 odnotowała deblowy debiut w WTA Tour; w parze z Tatianą Golovin uległy w pierwszej rundzie w Miami Jelenie Diemietjewej i Linie Krasnoruckiej. Rok później w tym samym miejscu wygrała pierwszy oficjalny mecz gry podwójnej, tym razem jej partnerką była Ana Ivanović. W październiku w Filadelfii razem z Maureen Drake po raz pierwszy awansowała do półfinału, pokonując między innymi Corinę Morariu i Květę Peschke. W styczniu 2006 zadebiutowała w turnieju wielkoszlemowym w tej konkurencji.

Odkąd zaczęła odnosić sukcesy w grze pojedynczej, jej występy deblowe były sporadyczne. W styczniu 2008 z Barborą Záhlavovą-Strýcovą przeszła do trzeciej rundy Australian Open i jest to jej najlepszy rezultat w karierze. W meczu otwarcia Czeszki pokonały Lisę Raymond i Francescę Schiavone. Ostatni występ odnotowała w Memphis w lutym 2010, razem z Arantxą Rus zostały pokonane w pierwszej rundzie przez Eleni Daniilidu i Jasmin Wöhr.

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Nicole Vaidišová w trakcie swojej kariery trzykrotnie próbowała sił w rywalizacji mikstów podczas imprez wielkoszlemowych. W 2005 roku występowała z Markiem Knowlesem. We French Open przegrali w drugiej rundzie z Samanthą Stosur i Paulem Hanleyem, w US Open polegli na tym samym etapie po konfrontacji z Rennae Stubbs i Bobem Bryanem. Wzięła udział w Wimbledonie 2008 w parze z rodakiem Lukášem Dlouhym, dotarli do trzeciej rundy, wyeliminowani przez parę narzeczonych, Mariję Kirilenko i Igora Andriejewa.

Występy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Od 2005 do 2008 roku czynnie reprezentowała Czechy w rozgrywkach o Puchar Federacji. Zadebiutowała w pojedynku Grupy Światowej II przeciwko Japonkom, gdzie zdobyła punkt ogrywając Aiko Nakamurę. Kilka miesięcy później w barażach Grupy Światowej zdobyła dwa jedyne punkty dla swojej drużyny, triumfując nad Robertą Vinci i Francescą Schiavone. W 2006 w meczu z Francuzkami pokonała Nathalie Dechy i Tatianę Golovin, a w 2007 i 2008 zwyciężyła wszystkie najlepsze tenisistki słowackie w tamtym czasie: Dominikę Cibulkovą, Danielę Hantuchovą i Magdalénę Rybarikovą.

W 2008 roku wystąpiła w letnich igrzyskach olimpijskich w Pekinie. W grze pojedynczej w pierwszej rundzie została pokonana przez Alizé Cornet, a w grze podwójnej w parze z Ivetą Benešovą musiały uznać wyższość przyszłych mistrzyń olimpijskich, Venus Williams i Sereny Williams.

Zakończenie kariery[edytuj | edytuj kod]

W obliczu coraz słabszych występów Nicole Vaidišová ogłosiła dnia 16 marca 2010, że kończy karierę tenisową. Zrobiła to w wieku dwudziestu lat i zajmowała 176. miejsce w rankingu światowym. Jednocześnie poinformowała, że zamierza poślubić swojego narzeczonego i reprezentacyjnego kolegę, Radka Štěpánka.

W czasie trwania swojej kariery wygrała sześć singlowych tytułów WTA i dwukrotnie wystąpiła w półfinałach imprez wielkoszlemowych. Dokonała tego w wieku kilkunastu lat, czym zapisała się w księgach tenisowych rekordów. Na korcie zarobiła niecałe trzy miliony dolarów amerykańskich. Rok 2007 zakończyła na dwunastym miejscu listy WTA, a rok 2006 o dwa oczka wyżej. W sumie do zakończenia kariery w 2010 roku wygrała 190 spośród 283 rozegranych zawodowych pojedynków (67%).

Po zakończeniu kariery tenisowej[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 2010 Vaidišová po raz pierwszy pojawiła się z mężem na oficjalnej imprezie - charytatywnym pokazie mody w Pradze. Zasiadała też na trybunach podczas jego występów w Brisbane International 2011, Barclays ATP World Tour Finals 2012 i w zwycięskim dla Czechów finale Pucharu Davisa 2012.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Nicole Vaidišová jest przybraną córką Alexa Kodata, który od 2009 roku był jej trenerem tenisowym. Do uprawiania tego sportu zachęciła ją matka, Riana. Vaidišová ma dwóch młodszych braci, Oliviera i Toby’ego. Urodziła się w Norymberdze i do szóstego roku życia mieszkała w Niemczech. Lubi czytać, oglądać filmy, uprawiać jogę i jeździć na rowerze. Jest fanką Madonny. Mówi po czesku, niemiecku, angielsku i francusku. Jej ulubionym miastem jest Nowy Jork.

17 lipca 2010 roku w Pradze wyszła za czeskiego tenisistę, Radka Štěpánka[10]. Ślub nastąpił trzy lata po tym, jak mężczyzna rozstał się z inną gwiazdą tenisa, Szwajcarką Martiną Hingis. W czerwcu 2013 menedżer Štěpánka potwierdził, że para rozstała się i przygotowuje się do rozwodu[11]. Jedną z przyczyn takiej decyzji miała być zażyłość tenisisty z inną reprezentacyjną koleżanką, Petrą Kvitovą. Ta nie odniosła się jednak do całej sytuacji i poprosiła, by dziennikarze uszanowali jej prywatność w czasie zbliżającego się turnieju w Londynie.

Turnieje WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International
do
2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 15 sierpnia 2004 Vancouver Twarda Stany Zjednoczone Laura Granville 2:6, 6:4, 6:2
Zwyciężczyni 2. 17 października 2004 Taszkent Twarda Francja Virginie Razzano 5:7, 6:3, 6:2
Finalistka 1. 22 maja 2005 Stambuł Ceglana Stany Zjednoczone Venus Williams 3:6, 2:6
Zwyciężczyni 3. 2 października 2005 Seul Twarda Serbia i Czarnogóra Jelena Janković 7:5, 6:3
Zwyciężczyni 4. 9 października 2005 Tokio Twarda Francja Tatiana Golovin 7:6(4), 3:2, krecz
Zwyciężczyni 5. 16 października 2005 Bangkok Twarda Rosja Nadieżda Pietrowa 6:1, 6:7(5), 7:5
Zwyciężczyni 6. 27 maja 2006 Strasburg Ceglana Chińska Republika Ludowa Peng Shuai 7:6(7), 6:3

Historia występów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     A, brak startu

Występy w grze pojedynczej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015
Australian Open A 3R 4R SF 4R 1R A koniec kariery A
French Open A 2R SF QF 1R 1R koniec kariery A
Wimbledon A 3R 4R QF QF 1R koniec kariery A
US Open 1R 4R 3R 3R 2R A koniec kariery A

Występy w grze podwójnej[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015
Australian Open A A 1R 1R 3R A A koniec kariery A
French Open A A 1R A A 1R koniec kariery A
Wimbledon A 1R 2R 2R A 1R koniec kariery A
US Open A 1R A A A A koniec kariery A

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 2004 Australia Australian Open Twarda Izrael Szachar Pe’er 1:6, 4:6

Gra podwójna (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 2004 Australia Australian Open Twarda Czechy Veronika Chvojková Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
Chińska Republika Ludowa Sun Shengnan
5:7, 3:6

Zwycięstwa nad zawodniczkami klasyfikowanymi w danym momencie w TOP 20 rankingu[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2014 2015
Zwycięstwa 0 0 6 6 7 3 0 0 0 0
# Zawodnik Ranking Turniej Nawierzchnia Runda Wynik
2005
1. Chorwacja Karolina Šprem Nr 18 Indian Wells, Stany Zjednoczone Twarda 2R 6:1, 3:6, 6:1
2. Serbia Jelena Janković Nr 20 Miami, Stany Zjednoczone Twarda 2R 6:2, 7:6(6)
3. Rosja Anastasija Myskina Nr 6 Charleston, Stany Zjednoczone Ceglana 2R 6:3, 5:7, 6:4
4. Francja Nathalie Dechy Nr 15 Toronto, Kanada Twarda 2R 6:2, 6:4
5. Serbia Jelena Janković Nr 17 Seul, Korea Południowa Twarda F 7:5, 6:3
6. Rosja Nadieżda Pietrowa Nr 9 Bangkok, Tajlandia Twarda F 6:1, 6:7(5), 7:5
2006
7. Słowacja Daniela Hantuchová Nr 17 Sydney, Australia Twarda QF 6:3, 3:1 krecz
8. Włochy Flavia Pennetta Nr 20 Australian Open, Australia Twarda 3R 6:4, 6:2
9. Francja Amélie Mauresmo Nr 1 French Open, Francja Ceglana 4R 6:7(5), 6:1, 6:2
9. Stany Zjednoczone Venus Williams Nr 13 French Open, Francja Ceglana QF 6:7(5), 6:1, 6:3
10. Słowacja Daniela Hantuchová Nr 17 San Diego, Stany Zjednoczone Twarda QF 6:4, 6:2
11. Francja Amélie Mauresmo Nr 1 Moskwa, Rosja Twarda QF 1:6, 7:5, 7:6(3)
12. Serbia Jelena Janković Nr 12 Linz, Austria Twarda QF 5:7, 7:6(5), 6:4
2007
13. Słowacja Daniela Hantuchová Nr 17 Sydney, Australia Twarda 1R 6:1, 6:4
14. Serbia Ana Ivanović Nr 14 Sydney, Australia Twarda QF 6:4, 6:2
15. Rosja Jelena Diemientjewa Nr 8 Australian Open, Australia Twarda 4R 6:3, 6:3
16. Słowacja Daniela Hantuchová Nr 14 Fed Cup, Słowacja Ceglana R1 6:2, 6:7(1), 6:3
17. Francja Amélie Mauresmo Nr 4 Wimbledon, Wielka Brytania Trawiasta 4R 7:6(6), 4:6, 6:1
18. Serbia Jelena Janković Nr 3 Zurych, Szwajcaria Dywanowa (hala) 2R 6:4, 6:4
19. Rosja Dinara Safina Nr 16 Linz, Austria Twarda QF 6:3, 7:6(7)
2008
20. Słowacja Daniela Hantuchová Nr 9 Sydney, Australia Twarda 2R 6:4, 6:2
21. Serbia Jelena Janković Nr 3 Sydney, Australia Twarda QF 6:4, 4:6, 6:4
22. Rosja Anna Czakwetadze Nr 8 Wimbledon, Wielka Brytania Trawiasta 4R 4:6, 7:6(0), 6:3

Bilans spotkań z zawodniczkami z TOP 10 rankingu WTA[edytuj | edytuj kod]

Bilans bezpośrednich spotkań z tenisistkami, które kiedykolwiek znajdowały się w TOP 10 rankingu WTA Tour.

Stan na 20.07.2015.

Tenisistka Mecze W P % Pierwsze spotkanie, wynik Ostatnie spotkanie, wynik
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 1. miejscu rankingu
Białoruś Wiktoryja Azaranka 3 2 1 67% Stany Zjednoczone Memphis, 2006, Azaranka 7:6(5), 2:6, 6:4 Wielka Brytania Wimbledon, 2007, Vaidišová 6:4, 6:2
Belgia Kim Clijsters 2 0 2 0% Stany Zjednoczone Stanford, 2006, Clijsters 7:5, 6:2 Stany Zjednoczone San Diego, 2006, Clijsters 6:2, 7:6(0)
Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 1 0 1 0% Australia Australian Open, 2005, Davenport 6:2, 6:4 Australia Australian Open, 2005, Davenport 6:2, 6:4
Belgia Justine Henin 4 0 4 0% Stany Zjednoczone US Open, 2004, Henin 6:1, 6:4 Austria Linz, 2007, Henin 3:6, 6:3, 7:5
Szwajcaria Martina Hingis 1 0 1 0% Włochy Rzym, 2006, Hingis 7:5, 6:3 Włochy Rzym, 2006, Hingis 7:5, 6:3
Serbia Ana Ivanović 5 1 4 20% Stany Zjednoczone Miami, 2005, Ivanović 6:2, 7:6(4) Meksyk Monterrey, 2015, Ivanović 6:1, 7:6(4)
Serbia Jelena Janković 9 6 3 67% Stany Zjednoczone Miami, 2005, Vaidišová 6:2, 7:6(6) Australia Sydney, 2008, Vaidišová 6:4, 4:6, 6:4
Francja Amélie Mauresmo 5 3 2 60% Stany Zjednoczone Filadelfia, 2005, Mauresmo 7:5, 7:5 Wielka Brytania Wimbledon, 2007, Vaidišová 7:6(6), 4:6, 6:1
Rosja Dinara Safina 2 2 0 100% Australia Hobart, 2005, Vaidišová 6:1, 4:6, 6:3 Austria Linz, 2007, Vaidišová 6:3, 7:6(7)
Stany Zjednoczone Serena Williams 4 0 4 0% Australia Australian Open, 2007, Williams 7:6(5), 6:4 Australia Australian Open, 2008, Williams 6:3, 6:4
Stany Zjednoczone Venus Williams 2 1 1 50% Turcja Stambuł, 2005, Williams 6:3, 6:2 Francja French Open, 2006, Vaidišová 6:7(7), 6:1, 6:3
podsumowanie 38 15 23 39%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 2. miejscu rankingu
Rumunia Simona Halep 1 0 1 0% Stany Zjednoczone Miami, 2015, Halep 6:4, 2:6, 6:1 Stany Zjednoczone Miami, 2015, Halep 6:4, 2:6, 6:1
Rosja Swietłana Kuzniecowa 5 0 5 0% Wielka Brytania Wimbledon, 2005, Kuzniecowa 7:5, 6:7(5), 6:2 Stany Zjednoczone Miami, 2009, Kuzniecowa 6:1, 6:4
Chińska Republika Ludowa Li Na 3 0 3 0% Wielka Brytania Wimbledon, 2006, Li 4:6, 6:1, 6:3 Niemcy Stuttgart, 2008, Li 6:1, 6:2
Hiszpania Conchita Martínez 1 1 0 100% Tajlandia Bangkok, 2005, Vaidišová 6:3, 6:0 Tajlandia Bangkok, 2005, Vaidišová 6:3, 6:0
Rosja Anastazja Myskina 1 1 0 100% Stany Zjednoczone Charleston, 2005, Vaidišová 6:3, 5:7, 6:4 Stany Zjednoczone Charleston, 2005, Vaidišová 6:3, 5:7, 6:4
Rosja Wiera Zwonariowa 1 0 1 0% Wielka Brytania Eastbourne, 2005, Zwonariowa 6:3, 6:2 Wielka Brytania Eastbourne, 2005, Zwonariowa 6:3, 6:2
podsumowanie 12 2 10 17%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 3. miejscu rankingu
Rosja Jelena Diemientjewa 2 1 1 50% Japonia Tokio, 2006, Diemientjewa 3:6, 6:1, 6:2 Australia Australian Open, 2007, Vaidišová 6:3, 6:3
Francja Mary Pierce 1 0 1 0% Stany Zjednoczone Indian Wells, 2005, Pierce 6:4, 6:4 Stany Zjednoczone Indian Wells, 2005, Pierce 6:4, 6:4
Rosja Nadieżda Pietrowa 4 1 3 25% Stany Zjednoczone US Open, 2005, Pietrowa 7:6(4), 7:5 Austria Linz, 2006, Pietrowa 6:1, 6:2
podsumowanie 7 2 5 29%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 4. miejscu rankingu
Włochy Francesca Schiavone 4 1 3 25% Francja French Open, 2005, Schiavone 6:2, 7:6(5) Hiszpania Barcelona, 2009, Schiavone 6:2, 6:3
Australia Samantha Stosur 6 6 0 100% Australia Sydney, 2006, Vaidišová 6:4, 4:6, 6:1 Wielka Brytania Wimbledon, 2008, Vaidišová 6:2, 0:6, 6:4
podsumowanie 10 7 3 70%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 5. miejscu rankingu
Rosja Anna Czakwetadze 3 3 0 100% Australia Australian Open, 2006, Vaidišová 6:2, 6:1 Wielka Brytania Wimbledon, 2008, Vaidišová 4:6, 7:6(0), 6:3
Słowacja Daniela Hantuchová 6 5 1 83% Australia Sydney, 2006, Vaidišová 6:3, 3:1 krecz Australia Sydney, 2008, Vaidišová 6:4, 6:2
Niemcy Angelique Kerber 1 1 0 100% Hiszpania Marbella, 2009, Vaidišová 3:6, 6:4, 6:4 Hiszpania Marbella, 2009, Vaidišová 3:6, 6:4, 6:4
podsumowanie 10 9 1 90%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 6. miejscu rankingu
Stany Zjednoczone Chanda Rubin 1 1 0 100% Stany Zjednoczone US Open, 2006, Vaidišová 6:4, 6:3 Stany Zjednoczone US Open, 2006, Vaidišová 6:4, 6:3
Czechy Lucie Šafářová 5 3 2 60% Francja French Open, 2005, Vaidišová 4:6, 6:0, 6:4 Francja Paryż, 2007, Šafářová 6:4, 6:2
podsumowanie 6 4 2 67%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 7. miejscu rankingu
Francja Marion Bartoli 2 2 0 100% Korea Południowa Seul, 2005, Vaidišová 6:4, 6:1 Stany Zjednoczone Indian Wells, 2007, Vaidišová 4:6, 6:3, 6:2
Szwajcaria Patty Schnyder 1 0 1 0% Stany Zjednoczone Charleston, 2005, Schnyder 6:3, 6:2 Stany Zjednoczone Charleston, 2005, Schnyder 6:3, 6:2
podsumowanie 3 2 1 67%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 8. miejscu rankingu
Rosja Jekatierina Makarowa 2 1 1 50% Włochy Rzym, 2008, Makarowa 6:4, 4:6, 6:2 Wielka Brytania Birmingham, 2008, Vaidišová 6:7(7), 6:2, 6:4
Australia Alicia Molik 1 1 0 100% Australia Australian Open, 2008, Vaidišová 6:2, 6:3 Australia Australian Open, 2008, Vaidišová 6:2, 6:3
Japonia Ai Sugiyama 3 1 2 33% Chińska Republika Ludowa Pekin, 2006, Sugiyama 6:4, 1:6, 6:3 Kanada Montreal, 2008, Sugiyama 6:3, 3:6, 6:2
podsumowanie 3 2 1 67%
Zawodniczki sklasyfikowane najwyżej na 10. miejscu rankingu
Słowacja Dominika Cibulková 2 2 0 100% Słowacja Puchar Federacji, mecz II Grupy Światowej w Bratysławie, 2007 Czechy Puchar Federacji, mecz II Grupy Światowej w Brnie, 2008
Rosja Marija Kirilenko 1 1 0 100% Japonia Tokio, 2005, Vaidišová 6:4, 6:2 Japonia Tokio, 2005, Vaidišová 6:4, 6:2
Włochy Flavia Pennetta 4 3 1 75% Meksyk Accapulco, 2004, Pennetta 6:4, 6:3 Austria Linz, 2007, Vaidišová 4:6, 6:3, 7:6(4)
podsumowanie 7 6 1 83%
podsumowanie 99 50 49 50%

Bilans spotkań w sezonie[edytuj | edytuj kod]

sezon występy singlowe  % wygranych występy deblowe  % wygranych
2015 16 - 8 67%
2014 7 − 5 58%
2013 koniec kariery
2012 koniec kariery
2011 koniec kariery
2010 1 - 4 20% 1 − 2 33%
2009 11 - 17 39% 1 − 3 25%
2008 19 − 19 50% 3 − 6 33%
2007 37 − 14 73% 2 − 3 40%
2006 39 − 16 71% 3 - 7 30%
2005 48 − 15 76% 3 − 6 33%
2004 31 − 8 79% 0 − 4 0%
2003 4 − 0 " 100%
podsumowanie 213 - 106 67% 13 - 31 30%

" wygrany jeden turniej ITF

Legenda

     kolor żółty – najwięcej wygranych spotkań w jednym sezonie

     kolor pomarańczowy – najwyższy procent wygranych meczów

Miejsca w rankingu na koniec roku[edytuj | edytuj kod]

sezon Ranking singlowy Ranking deblowy
2015
2014 615
2013
2012
2011
2010 495
2009 188 481
2008 41 245
2007 12 218
2006 10 187
2005 15 192
2004 77 747
2003 -
Legenda

     kolor żółty – liderka rankingu

     kolor pomarańczowy – TOP 10

     kolor jasnobrązowy – TOP 20

Przypisy

  1. Jarosław Kowa: WTA Gold Coast: Vaidisova gorsza od Na Li! (pol.). sportowefakty.pl, 2008-01-03. [dostęp 24 lipca 2015].
  2. Jarosław Kowa: WTA Los Angeles: Pewna Safina, Schnyder i Vaidisova za burtą (pol.). sportowefakty.pl, 2008-07-24. [dostęp 24 lipca 2015].
  3. Łukasz Iwanek: Pokochać tenis, nowy początek Nicole Vaidisovej (str. 4) (pol.). sportowefakty.pl, 2014-11-27. [dostęp 24 lipca 2015].
  4. Michał Świtaj: Niespełniona Vaidišová kończy karierę i bierze ślub (pol.). sportowefakty.pl, 2010-03-18. [dostęp 24 lipca 2015].
  5. Łukasz Iwanek: Nicole Vaidisova wraca na zawodowe korty! (pol.). sportowefakty.pl, 2014-08-31. [dostęp 22 lipca 2015].
  6. Łukasz Iwanek: ITF Albuquerque: Zwycięstwo Nicole Vaidisovej na otwarcie nowego etapu kariery (pol.). sportowefakty.pl, 2014-09-17. [dostęp 22 lipca 2015].
  7. Michał Pochopień: WTA Monterrey: Paula Kania i Urszula Radwańska na starcie eliminacji, powrót Nicole Vaidisovej (pol.). sportowefakty.pl, 2015-02-28. [dostęp 22 lipca 2015].
  8. Łukasz Iwanek: WTA Monterrey: Hantuchova rywalką Urszuli Radwańskiej, Ivanović lepsza od Vaidisovej (pol.). sportowefakty.pl, 2015-03-04. [dostęp 22 lipca 2015].
  9. Łukasz Iwanek: WTA Miami: Vaidisova postraszyła Halep, Azarenka bezlitosna dla Janković (pol.). sportowefakty.pl, 2015-03-27. [dostęp 22 lipca 2015].
  10. Polska Agencja Prasowa: Štěpánek i Vaidišová małżeństwem (pol.). sportowefakty.pl, 2010-07-18. [dostęp 24 lipca 2015].
  11. Matt Cronin: Stepanek and Vaidisova seeking divorce (ang.). tennis.com, 2013-06-20. [dostęp 2013-06-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]