Nieświadomość indywidualna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nieświadomość indywidualna (nieświadomość osobnicza) – nieświadoma sfera życia psychicznego człowieka. Zawiera procesy psychiczne, które odbywają się poza świadomością człowieka. Bazą (fundamentem) dla nieświadomości indywidualnej jest znacznie obszerniejsza nieświadomość zbiorowa[1].

Znaczenie[edytuj]

Psychologia analityczna uważa aktywny kontakt człowieka z jego nieświadomością indywidualną oraz archetypami za konieczny dla zachowania zdrowia psychicznego[2].

Zawartość[edytuj]

Carl Gustav Jung podkreśla chaotyczność jej zawartości[1].

Obejmuje ona:

  • nieakceptowane społecznie pragnienia,
  • popędy,
  • przeżycia czy urazy psychiczne niedopuszczane do świadomości, ale mające znaczny wpływ na życie i zachowanie człowieka,
  • osobiste fantazje,
  • zapomniane skutki oddziaływania środowiska, uczucia, myśli[3].

Mimo zepchnięcia do nieświadomości indywidualnej, są one nadal żyjące i działające w niej[3].

Odpowiedniki dalekowschodnie[edytuj]

W odniesieniu do filozofii indyjskiej, do zawartości nieświadomości indywidualnej C.G.Jung zalicza chaotyczne manifestacje kleśa[1].

Przypisy

  1. a b c O psychologii wschodniej medytacji. W: Carl Gustav Jung: Podróż na Wschód. Leszek Kolankiewicz (red.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Pusty Obłok, 1989, s. 163, 165. ISBN 83-85041-09-5.
  2. Edyta Procner, Maria Sokolik: Urojenia i halucynacje o treści religijnej w schizofrenii w ujęciu psychoanalizy i psychologii analitycznej. W: Doświadczenie religijne. Tadeusz Doktór (opr.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Księży Werbistów VERBINUM, 2007, s. 92, seria: Dialog międzyreligijny. Tom 8. ISBN 978-83-7192-338-8.
  3. a b Ole Vedfelt: Kobiecość w mężczyźnie. Piotr Billig (tł.). Wyd. 2. Warszawa: ENETEIA Wydawnictwo Psychologii i Kultury, 2004, s. 18, seria: Biblioteka jungowska. ISBN 83-85713-46-8.