Niebieski ptak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niebieski ptak
Il bidone
Ilustracja
Gatunek dramat
Rok produkcji 1955
Data premiery Ziemia 9 września 1955
(MFF w Wenecji)
Kraj produkcji  Włochy  Francja
Język włoski
Czas trwania 102 min
Reżyseria Federico Fellini
Scenariusz Federico Fellini
Ennio Flaiano
Tullio Pinelli
Główne role Broderick Crawford
Giulietta Masina
Richard Basehart
Franco Fabrizi
Muzyka Nino Rota
Zdjęcia Otello Martelli
Scenografia Massimiliano Capriccioli
Dario Cecchi
Kostiumy Dario Cecchi
Montaż Mario Serandrei
Giuseppe Vari
Produkcja Mario Derecchi
Wytwórnia Włochy Titanus Francja (S.G.C.)

Niebieski ptak (wł. Il bidone) – włosko-francuski film fabularny z 1955 roku w reżyserii Federico Felliniego.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Augusto jest bezwzględnym, cynicznym i sprytnym oszustem, który wraz z grupą wspólników żyje z wyłudzania pieniędzy od prostych i naiwnych ludzi. Zagrabione sumy wydaje na rozrywki. Od lat żyje od oszustwa do oszustwa i nie brakuje mu w tym pomysłowości. Jest samotny, bo jak twierdzi w jego "zawodzie" nie można być z nikim związanym. Pewnego dnia spotyka jednak przypadkiem swoją córkę, którą wraz z matką porzucił przed laty. Piękna Patrizia jest miłą uczennicą, marzącą o studiach, ale nie chcąc być ciężarem dla matki wie, że raczej ich nie podejmie. Rozwiązaniem byłoby podjęcie pracy i jednoczesne studiowanie, ale aby otrzymać posadę, dziewczyna musi wpłacić kaucję dla pracodawcy w wysokości dziesięciokrotności przyszłych zarobków. Augusto, od dłuższego już czasu wątpiący w sens swojego życia i pragnący na starość mieć kogoś bliskiego, obiecuje pomóc córce – zdobyć potrzebną sumę. Podczas kolejnego oszustwa, postanawia wykiwać wspólników i całą wyłudzoną sumę zatrzymać dla siebie. Kumplom tłumaczy się, że poruszony widokiem i losem sparaliżowanej kaleki w wieku jego córki, którą widział w oszukiwanej rodzinie, zwrócił otrzymane pieniądze. Mówi im o sumieniu, które go ruszyło. Jednak kompani dobrze go znają – nikt nie wierzy w sumienie Augusta – i nie dają wiary jego wyjaśnieniom. Rzucają się na wspólnika i po kilku ciosach, znajdują ukryte w bucie pieniądze. Odchodzą pozostawiając na drodze pobitego i daremnie wzywającego pomocy Augusta.

Role[edytuj | edytuj kod]

i inni.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Garbicz, Jacek Klinowski: Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. Podróż druga. 1950-1959. Wyd. I. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 192-193. ISBN 83-08-01377-5. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]