Nieciągłość Gutenberga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wnętrze Ziemi, litera B wskazuje nieciągłość Wiecherta-Gutenberga.

Nieciągłość Gutenberga (Wiecherta-Gutenberga) - strefa rozdzielająca płaszcz ziemski (sima) i jądro Ziemi (nife) na głębokości ok. 2900 km. Charakteryzuje ją zanik fal poprzecznych (które nie przechodzą przez jądro Ziemi), gwałtowny spadek prędkości fal podłużnych i skokowy wzrost gęstości materii[1].

Przypuszcza się, że w nieciągłości Gutenberga styka się stała materia płaszcza z ciekłą jądra zewnętrznego.

Zgodnie z podziałem wnętrza Ziemi według kryterium reologicznego stanowi strefę graniczną pomiędzy geosferami: mezosferą a barysferą (jądrem Ziemi).

Nazwa pochodzi od nazwisk badaczy: Beno Gutenberga i Emila Wiecherta.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojciech Jaroszewski, Leszek Marks, Andrzej Radomski, Słownik geologii dynamicznej, Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1985, s. 156, ISBN 83-220-0196-7, OCLC 830183626.