Niedźwiedzice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w Polsce. Zobacz też: Niedźwiedzice - wieś na Białorusi.
Niedźwiedzice
Kościół św. Antoniego w Niedżwiedzicach
Kościół św. Antoniego w Niedżwiedzicach
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat legnicki
Gmina Chojnów
Liczba ludności (III 2011) 564[1]
Strefa numeracyjna (+48) 76
Kod pocztowy 59-225[2]
Tablice rejestracyjne DLE
SIMC 0363487
Położenie na mapie gminy wiejskiej Chojnów
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Chojnów
Niedźwiedzice
Niedźwiedzice
Położenie na mapie powiatu legnickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu legnickiego
Niedźwiedzice
Niedźwiedzice
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Niedźwiedzice
Niedźwiedzice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Niedźwiedzice
Niedźwiedzice
Ziemia51°17′14″N 16°01′24″E/51,287222 16,023333

Niedźwiedzicewieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie legnickim, w gminie Chojnów.

Integralne części wsi Niedźwiedzice[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0363493 Kobiałka kolonia

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa legnickiego. Wieś jest siedzibą parafii, do której należy również sąsiednia wieś Goliszów.

Położenie[edytuj]

Miejscowość leży niedaleko Chojnowa nad rzeką Skorą. Wieś była zasiedlona już w XIII wieku i należała do możnego rodu Bożywojów. Wieś posiada hodowlane stawy rybne.

Ludność (pochodzenie)[edytuj]

Znaczna część mieszkańców wsi to repatrianci przybyli w 1945 roku z 2 wsi: Antoniówka i Mazurówka, leżących na terenie gminy Żurawno, w powiecie Stryj, w województwie Stanisławowskim.

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[5]:

  • kościół filialny pw. św. Antoniego Padewskiego z przełomu XV i XVI wieku, przebudowany w 1820 r. Wewnątrz m.in. z późnogotyckim ołtarzem typu szafiastego (tryptyk) z 1494 r. z umieszczoną w podstawie postacią ukrzyżowanego Chrystusa otoczonego klęczącymi męskimi postaciami w zbrojach – uważa się, że postać starca po lewej przedstawia wizerunek rycerza Bożywoja, fundatora ołtarza, a pozostałe osoby, to członkowie jego rodziny; XVI-wieczne renesansowe płyty nagrobne wmurowane w ściany. W ścianę kościoła wmurowanych jest pięć starych kamiennych krzyży. Nazywane są one najczęściej krzyżami pokutnymi czyli fundowanymi w średniowieczu przez zabójców w wyniku zawieranych przez nich umów pojednawczych z rodziną zabitego, mających zapobiec krwawej zemście. Przypuszczenie to nie ma jednak oparcia w żadnych dowodach ani badaniach, a jest oparte jedynie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne krzyże monolitowe, o których nic nie wiadomo, są krzyżami czy też kapliczkami pokutnymi[6], chociaż w rzeczywistości powód ich fundacji może być różnoraki, tak jak każdego innego krzyża. Niestety legenda o pokutnym (pojednawczym) charakterze krzyży stała się na tyle popularna, że zaczęła być odbierana jako fakt i pojawiać się w lokalnych opracowaniach, informatorach czy przewodnikach jako informacja, bez uprzedzenia, że jest to co najwyżej luźna hipoteza bez żadnych bezpośrednich dowodów.
  • zespół pałacowy i folwarczny:
    • pałac, z 1748 r., przebudowany w drugiej połowie XIX w.
    • park, XVIII-XIX w., krajobrazowy z 13 okazami pomnikowych dębów
    • folwark, z czwartej ćwierci XIX w.
      • 4 oficyny mieszkalne
      • dom ogrodnika
      • stajnia
      • dwie obory
      • budynek gospodarczy

inne zabytki przyrody:

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2014–03–09]. s. według wyboru.
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  4. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  5. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 30 sierpnia 2012]. s. 90.
  6. Arkadiusz Dobrzyniecki. Krzyże i kapliczki pokutne ziemi złotoryjskiej - historia pewnego mitu. „Pomniki Dawnego Prawa”. 11-12 (wrzesień-grudzień 2010), s. 32-37, 2010.