Przejdź do zawartości

Nieinfekcyjne choroby roślin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Nieinfekcyjne choroby roślin[1], czasem zwane także chorobami fizjologicznymi roślin[2]choroby roślin spowodowane niekorzystnymi dla nich warunkami atmosferycznymi, glebowymi oraz trującymi pierwiastkami i związkami chemicznymi występującymi w powietrzu, glebie i wodzie. Wspólną ich cechą jest to, że nie są zakaźne, tzn. nie przenoszą się z rośliny na roślinę. Mogą jednak wystąpić masowo i spowodować duże szkody[1].

Grupy czynników powodujących nieinfekcyjne choroby roślin

[edytuj | edytuj kod]

Nieinfekcyjne chorobowe czynniki atmosferyczne:

  • zbyt mała lub zbyt duża wilgotność powietrza;
  • nadmierne opady atmosferyczne;
  • zbyt niska temperatura;
  • zbyt wysoka temperatura;
  • niedostatek lub nadmiar światła;
  • trujące składniki powietrza[1]

Nieinfekcyjne chorobowe czynniki glebowe:

  • nadmiar wody w glebie;
  • niedobór wody w glebie;
  • nieodpowiednia temperatura gleby[1].

Niedobór lub nadmiar składników pokarmowych:

  • niedobór lub nadmiar azotu;
  • niedobór lub nadmiar fosforu;
  • niedobór lub nadmiar potasu;
  • niedobór lub nadmiar magnezu;
  • niedobór lub nadmiar wapnia;
  • niedobór lub nadmiar siarki;
  • niedobór lub nadmiar żelaza;
  • niedobór lub nadmiar boru;
  • niedobór lub nadmiar manganu;
  • niedobór lub nadmiar miedzi;
  • niedobór lub nadmiar cynku;
  • niedobór lub nadmiar molibdenu[1].

Nieinfekcyjnym chorobom roślin uprawnych nadano nazwy, np. dzieciuchowatość bulw ziemniaka, zgorzel liści sercowych buraka itp.[2]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c d e Grażyna Hołubowicz-Kliza, Nieinfekcyjne czynniki chorobotwórcze, Puławy: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2018, ISBN 978-83-7562-289-8.
  2. a b Zbigniew Borecki, Małgorzata Solenberg (red.), Polskie nazwy chorób roślin uprawnych, wyd. 2, Poznań: Polskie Towarzystwo Fitopatologiczne, 2017, ISBN 978-83-948769-0-6.