Nielegalna aborcja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wystawa poświęcona nielegalnym aborcjom w wiedeńskim Muzeum Antykoncepcji i Aborcji (MUVS)

Nielegalna aborcja – zabieg przerwania ciąży wykonany wbrew obowiązującemu lokalnie prawu. Dotyczy zarówno sytuacji, w których aborcja w danej sytuacji nie jest prawnie dopuszczalna, jak i takich, w których wykonująca ją osoba nie ma do tego właściwych uprawnień lub w ogóle nie jest certyfikowanym lekarzem. W użyciu jest także ogólniejszy termin podziemie aborcyjne, oznaczający rynek tego typu usług.

Nielegalnie wykonywane aborcje zwiększają ryzyko poważnych powikłań lub nawet śmierci dla poddającej się jej kobiety[1]. Grozi jej także stygmatyzacja z powodu prawnych uwarunkowań w danym kraju, lub samego faktu zajścia w ciążę, na przykład w wieku uznawanym przez społeczeństwo za nieodpowiedni[1][2].

W różnych krajach, a często także na różnych terytoriach tego samego państwa, mogą występować różnice prawne zarówno w dopuszczalności aborcji (tak na danym etapie ciąży, jak i w konkretnej sytuacji), jak i w wymaganych do jej wykonania uprawnieniach[3].

Nielegalne aborcje w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W Polsce za nielegalną aborcję uznaje się przestępstwo karalnego przerwania ciąży, zgodnie z art. 152-154 Kodeksu karnego zagrożonym od 6 miesięcy do 8 lat ograniczenia wolności, w zależności od uwarunkowań[4]. W związku ze specyficznymi uwarunkowaniami prawnymi w Polsce nie jest możliwe oszacowanie skali zjawiska podziemia aborcyjnego[5]. Organizacje pro-choice twierdzą, że jest to zjawisko powszechne[5].

Współcześnie szacuje się, że większość nielegalnych zabiegów w Polsce przeprowadzają wykwalifikowani lekarze[6], podobnie było przed nowelizacją Kodeksu karnego w 1932[2]. Zabiegi takie otwarcie reklamowane są w prasie codziennej, choć pod eufemistycznymi nazwami, i są powszechnie dostępne, choć za wysoką cenę[6].

Według oficjalnych danych, tj. corocznych sprawozdań, które zgodnie z ustawą ma corocznie przedstawiać rząd, ilość przestępstw aborcyjnych wynosi od kilkudziesięciu do kilkaset rocznie. Najwięcej przypadków dotyczy złamania art. 152 § 2 kodeksu karnego, dotyczącego udzielania pomocy kobiecie w przerwaniu życia jej dziecka lub nakłaniania jej do tego[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jelena Kondratiewa-Bryzik, Początek prawnej ochrony życia ludzkiego w świetle standardów międzynarodowych, 10 czerwca 2009, s. 197, ISBN 978-83-264-1936-2 (pol.).
  2. a b Kamil Janicki, Epoka hipokryzji. Seks i erotyka w przedwojennej Polsce, Ebook, Otwarte, 5 maja 2015, s. 68, 372, ISBN 978-83-240-3083-5 (pol.).
  3. Anetta Breczko, Podmiotowość prawna człowieka w warunkach postępu biotechnomedycznego, Temida 2, 2011, s. 201–202, ISBN 978-83-89620-98-9 (pol.).
  4. Mirosława Melezini, Andrzej Sakowicz, Krzysztof Kazmiruk, Prawo karne w diagramach: Część ogólna i szczegółowa, Mirosława Melezini (red.), Wydawnictwo Temida 2, 2009, s. 137, ISBN 978-83-89620-62-0 [dostęp 2016-10-03] (pol.).
  5. a b Wanda Nowicka, Ustawa antyaborcyjna w Polsce: funkcjonowanie, skutki społeczne, postawy i zachowania. Raport, Warszawa: Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, 2000, s. 18–25, 44–46, 54, ISBN 978-83-88568-00-8 [dostęp 2016-10-03] (pol.).
  6. a b Joanna Mishtal, The Politics of Morality: The Church, the State, and Reproductive Rights in Postsocialist Poland, Ohio University Press, 15 lipca 2015, s. 80–85, ISBN 978-0-8214-4517-4 [dostęp 2016-10-03] (ang.).
  7. Interpelacja nr 8508 - tekst odpowiedzi, sejm.gov.pl [dostęp 2018-02-26] (pol.).