Niemiecki Dom Żołnierza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Niemieckie Domy Żołnierza (DSH, Deutsche Soldatenhaus, Soldatenheim) – sieć niemieckich państwowych domów spełniających rolę hotelu, restauracji, teatru oraz domu publicznego w okupowanej Europie w latach 1939-1945, przeznaczonych dla urlopowanych lub podróżujących żołnierzy Wermachtu i SS. Zwykle były to nowe instytucje, ale na zachodzie często wykorzystywane były także istniejące już domy publiczne oraz inne budynki.

Kierowane do nich były m.in. kobiety z terenów okupowanej Polski zatrzymane podczas łapanek. W procederze tym brali udział funkcjonariusze Arbeitsamt, którzy sporządzali imienne listy kobiet przeznaczonych do niemieckich domów publicznych w DSH, oraz do niemieckich domów publicznych w obozach koncentracyjnych.

Domy publiczne w liczbie ponad 500, gdzie przetrzymywano co najmniej 35 000 kobiet, pozostawały pod kontrolą Waffen-SS bądź Wehrmachtu. Chore więźniarki były mordowane zastrzykami fenolu lub kierowane do komór gazowych. Pod koniec wojny w ramach tzw. akcji antywenerycznej wiele więźniarek, jako tzw. Geheimnisträgerinnen, zostało zamordowanych. Kobiety te często były tatuowane napisem Feldhure (kurwa polowa) lub FH.

Europa wschodnia[edytuj]

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Rządu na Uchodźstwie opublikował 3 maja 1941 r. dokument opisujący niemieckie naloty prowadzone w polskich miastach mające na celu porywanie młodych kobiet i zmuszanie ich do niewolnictwa seksualnego w burdelach prowadzonych przez niemieckie wojsko. Polskie dziewczęta w już tak młodym wieku jak 15 lat były klasyfikowane jako odpowiednie do przymusowego świadczenia usług seksualnych i były wysyłane do burdeli, gdzie były eksploatowane przez obywateli niemieckich[1]. Dwie polskie nastolatki, które powróciły z robót w Niemczech do swojego rodzinnego Krakowa w stanie zaawansowanej ciąży zeznały, że były gwałcone przez Niemców z taką częstotliwością, że nie były w stanie wykonywać przypisanych im obowiązków pracowniczych[1].

W ZSRR kobiety również były porywane przez niemieckie siły zbrojne i zmuszane do prostytucji. W jednym z raportów Międzynarodowego Trybunału Wojskowego zapisano: "W mieście Smoleńsk niemieckie dowództwo otwarło burdel dla oficerów w jednym z hoteli do którego sprowadzono setki kobiet i dziewcząt; były bezlitośnie ciągnięte po ulicy za ramiona i włosy[2]."

Przymusowa prostytucja[edytuj]

Raport neokonserwatywnego historyka Franza W. Seidlera z 1977 roku stwierdza, że cudzoziemki zatrudnione w niemieckich wojskowych domach publicznych były prostytutkami przed wojną[3][4]. Ruth Seifert, profesor socjologii na Uniwersytecie Nauk Stosowanych w Regensburgu, utrzymywał że kobiety były zmuszane do pracy w domach publicznych przez niemieckich porywaczy, jak wykazał Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze podczas procesu zbrodniarzy wojennych w 1946 r. Zostało to następnie potwierdzone w książce autorstwa Raula Hilberga z 1961 roku[5].

Niemieckie burdele w okupowanej Francji[edytuj]

Wermacht przed rokiem 1942 był w stanie stworzyć poprzez biurokratyczny system około 100 nowych burdeli, powstałych w oparciu o istniejącą już we Francji sieć kontrolowanych przez państwo domów publicznych[6]. Żołnierzom zostały wręczone oficjalne karty odwiedzin wydane przez Oberkommando des Heeres i zakazano im kontaktów seksualnych z innymi Francuzkami. We wrześniu 1941 roku feldmarszałek von Brauchitsch zasugerował, że cotygodniowe wizyty w domu publicznym powinny być obowiązkowe dla wszystkich młodszych żołnierzy, w celu zapobiegnięcia "seksualnym ekscesom" pomiędzy nimi. Prostytutki były poddawane regularnym badaniom medycznym, w celu spowolnienia rozpowszechniania się chorób wenerycznych[7].

Gwałty w okupywanej Europie[edytuj]

Gwałty popełniane przez żołnierzy stacjonujących na froncie wschodnim były w zasadzie bezkarne, w przeciwieństwie do gwałtów popełnianych w Europie Zachodniej. Całkowita liczba gwałtów popełnionych przez Niemców jest trudna do ustalenia, ze względu na brak ścigania sądowego[8][9].

Podczas inwazji na Polskę żołnierze Wermachtu dopuszczali się gwałtów na żydowskich kobietach i dziewczynkach[10]. Gwałtów dokonywano także na Polkach, Ukrainkach, Białorusinkach i Rosjankach podczas masowych egzekucji, które były początkowo wykonywane przez oddziały Selbstschutz przy asyście Wermachtu. Gwałty odbywały się przed egzekucją poprzez zastrzelenie[11]. Podczas wojny niemiecki sąd rozpatrzył tylko jeden przypadek gwałtu przeprowadzonego przez Niemca i nawet wtedy sąd uznał oskarżonego winnym Rassenschande (pohańbieniu rasy wynikającemu z polityki rasowej III Rzeszy), a nie gwałtu[12]. Żydówki były także narażone na gwałty podczas Holokaustu[13].

Przypisy

  1. a b Cezary Gmyz, Wprost magazine (Number 17/18/2007), "Seksualne Niewolnice III Rzeszy" at the Wayback Machine (zarchiwizowano 13.05.2008), s. 1–3 poprzez Internet Archive
  2. Kelly Dawn Askin: War crimes against women: prosecution in international war crimes tribunals, str. 72. ISBN 9041104860.
  3. Christl Wickert: Tabu Lagerbordell (Camp Bordello Taboo), in: Eschebach/Jacobeit/Wenk: Gedächtnis und Geschlecht (Memory and Gender), 2002, s. 54
  4. Franz W. Seidler, "Prostitution, Homosexualität, Selbstverstümmelung - Probleme der deutschen Sanitätsführung 1939-1945 (Prostitution, Homosexuality, Masturbation - Problems of the German Medical Service, 1939-1945); 1977, s. 154
  5. Ruth Seifert. "War and Rape. Analytical Approaches1". Women's International League for Peace and Freedom. Zarchiwizowano z oryginału w dniu 2008-05-29.  International Military Tribunal, Nuremberg 1946; Trial of the Major War Criminals, testimony of Jan. 31, 1946, Vol. 6:404ff; Vol. 7:456f; Zobacz także: Hilberg 1961:126ff; Brownmiller 1978:55ff.
  6. Inse Meinen, Wehrmacht und Prostitution in besetzten Frankreich. (po niemiecku)
  7. Joanna Ostrowska, Marcin Zaremba, "Do burdelu, marsz!" Politykamagazine, Nr 22 (2707), 30.05.2009; str. 70-72
  8. Jews, Germans, and Allies: Close Encounters in Occupied Germany, Atina Grossmann, str. 290
  9. Zur Debatte um die Ausstellung. Vernichtungskrieg. Verbrechen der Wehrmacht 1941-1944. Kieler Landeshaus 1999.
  10. "55 Dni Wehrmachtu w Polsce" Szymon Datner Warszawa 1967, s. 67: "Zanotowano szereg faktów gwałcenia kobiet i dziewcząt żydowskich"
  11. KonradK. Ciechanowski KonradK., MONOGRAFIA KL STUTTHOF: 2. Obozy podległe organom policyjnym, 29 października 2007 [dostęp 2017-01-11] [zarchiwizowane z adresu 2007-10-29].
  12. Numer: 17/18/2007 Wprost "Seksualne Niewolnice III Rzeszy"
  13. "Holocaust Studies: A Journal of Culture and History - Vallentine Mitchell". Vallentinemitchell.metapress.com. 2011-10-10.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]