Niemieckie czołgi zdobyczne w okresie I wojny światowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdobyczny brytyjski czołg Mark IV „żeński” w służbie niemieckiej (1918)
Zdobyczne brytyjskie czołgi Mark IV, wykorzystywane przez żołnierzy niemieckich podczas II bitwy nad Marną (1918)
Brytyjskie czołgi zdobyczne remontowane dla potrzeb Armii Cesarstwa Niemieckiego na zapleczu frontu niedaleko belgijskiego miasta Charleroi (1917)

Niemieckie czołgi zdobyczne w okresie I wojny światowejczołgi zdobyte, a następnie użytkowane przez Armię Cesarstwa Niemieckiego na froncie zachodnim I wojny światowej w latach 1917–1918. Po raz pierwszy użyto bojowo czołgów we wrześniu 1916 – dokonali tego Brytyjczycy podczas bitwy nad Sommą wykorzystując do ataku czołgi Mark I.

W Niemczech nie prowadzono początkowo prac nad rozwojem uzbrojonych pojazdów terenowych. Jedyny użytkowany podczas „wielkiej wojny” niemiecki czołg A7V, wszedł do służby w marcu 1918 – do końca wojny wyprodukowano go w liczbie 20 egzemplarzy, co wobec wielkiej przewagi ententy w broni pancernej było zbyt małą ilością, aby miały one znaczenie podczas bitew i mogły przechylić szalę zwycięstwa na stronę Niemców.

Beutepanzer[edytuj | edytuj kod]

W tej sytuacji Niemcy chętnie wykorzystywali czołgi zdobyczne (niem. Beutepanzer). Pierwszymi czołgami na wyposażeniu armii kajzera były brytyjskie czołgi Mark IV i Mark A, zdobyte podczas bitwy pod Cambrai w 1917. Przystosowano je do użytku w specjalnych warsztatach, przezbrojono w działa Nordenfelt kalibru 57 mm i karabiny maszynowe Maxim MG08 kalibru 7,92 mm; prawdopodobnie kilka „żeńskich” czołgów Mark IV uzbrojono w przeciwpancerne karabiny M1918 kalibru 13,25 mm. Dodatkowo czołgi „zaopatrzono” w Krzyż Żelazny jako godło państwowe i nową farbę maskującą. Niemcy zdobyli także niewielką ilość francuskich czołgów St. Chamond M16 i Renault FT, ale używano je głównie do testów.

Ilość zdobycznych „tanków” znacznie przekraczała liczbę pojazdów produkowanych przez niemiecki przemysł zbrojeniowy, dzięki czemu tworzono całe jednostki pancerne w nie wyposażone. Czołgi, których nie dało się zabrać z pola bitwy, były pozbawiane uzbrojenia i wysadzane, aby nie mogły dostać się w ręce wroga. Do końca września 1918 Niemcy zdobyli w sumie 170 czołgów ententy. W tym czasie gotowych do użycia było 35.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Źródło[edytuj | edytuj kod]