Niemir Bieliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niemir Bieliński
Klin, Mirek, Roman, Skóra
Major Major
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1917
Zacisze
Data i miejsce śmierci 7 listopada 1949
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Związek Walki Wyzwoleńczej
Orl.jpg Gwardia Ludowa
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Orl.jpg Armia Ludowa
Orzeł LWP.jpg Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Jednostki 1 pułk piechoty Obrony Pragi
Oddział GL PPR im. Stefana Czarnieckiego
warszawska Grupa Specjalna Sztabu Głównego AL
3 kompania 3 batalionu AL
Stanowiska Komendant dzielnicowy GL PPR w Piotrkowie i dowódca oddziału partyzanckiego
Dowódcą warszawskiej Grupy Specjalnej AL
Dowódca 3 kompani 3 batalionu AL
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1943–1989) Krzyż Walecznych (od 1941) Medal za Warszawę 1939–1945

Niemir Bieliński ps. „Klin”, „Mirek”, „Roman”, „Skóra” (ur. 14 lutego 1917 w Zaciszu (ob. Warszawa), zm. 7 listopada 1949 w Warszawie) – działacz komunistyczny, oficer Armii Ludowej, powstaniec warszawski, dowódca 3 batalionu AL podczas powstania warszawskiego.

Grób Niemira Bielińskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Teofila, piekarza i działacza Komunistycznej Partii Polski. W 1932 skończył szkołę powszechną w Modlinie i został robotnikiem drogowym, a później księgowym. Od końca 1932 był członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. W latach 1935-1936 pełnił funkcję sekretarza Komitetu Okręgowego (KO) KZMP Warszawa-Podmiejska. Po rozwiązaniu KPP w 1938 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, w której został sekretarzem Komitetu Dzielnicowego (KD) na Marymoncie.

W 1939 uczestniczył w obronie Warszawy, walcząc na Pradze w 1 pułku piechoty Obrony Pragi. Po kapitulacji miasta został wzięty do niewoli, zbiegł i wkrótce nawiązał kontakt z grupami komunistycznymi. Latem 1941 wstąpił do Związku Walki Wyzwoleńczej, w którym był członkiem Komitetu dzielnicy Żoliborz-Marymont. Na początku 1942 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej i Gwardii Ludowej. W kwietniu 1942 uczestniczył w kursie szkoleniowym GL w Chylicach pod Warszawą, po czym został włączony w skład pierwszego oddziału partyzanckiego GL im. Stefana Czarnieckiego, dowodzonego przez Franciszka Zubrzyckiego „Małego Franka”.

W maju i czerwcu 1942 brał udział w akcjach tego oddziału w okolicach Piotrkowa i Tomaszowa. 21 czerwca 1942 został ranny w walce pod Antoniewem. W lipcu 1942 został mianowany komendantem dzielnicowym GL w Piotrkowie i wyznaczony na dowódcę nowego oddziału partyzanckiego GL. 6 sierpnia 1942 podczas koncentracji tego oddziału został aresztowany przez gestapo w Tomaszowie i po ciężkim śledztwie wysłany do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, jednak 30 października 1942 zbiegł z transportu koło Częstochowy i wrócił do Warszawy. Dowództwo GL posądziło go o zdradę i współpracę z Niemcami i wydało na niego wyrok śmierci. Po odwołaniu się przez „Mirka” do KC PPR wyrok został uchylony, ale Bieliński został zawieszony w prawach członka PPR i żołnierza GL jako „niegodny zaufania”.

Wskutek tego latem 1943 wstąpił do Armii Krajowej na Woli. Jesienią 1943 ukończył kurs oficerski ze stopniem podchorążego. Był członkiem grupy dywersyjnej i brał udział w wielu akcjach w Warszawie. W kwietniu 1944 wystąpił z AK i wstąpił do AL, gdzie został mianowany podporucznikiem i dowódcą warszawskiej Grupy Specjalnej.

Podczas powstania warszawskiego dowodził 3 kompanią 3 batalionu AL na Starym Mieście i był jednocześnie zastępcą tego dowódcy do spraw liniowych. Po przejściu kanałami na Żoliborz został dowódcą 3 batalionu. Walczył na Woli, Starym Mieście i Żoliborzu, wyróżniając się odwagą, za co został mianowany kapitanem AL, a przez AK odznaczony Krzyżem Walecznych. Pod koniec września 1944 został ciężko ranny w walkach na Żoliborzu i odesłany do szpitala, a następnie przewieziony do obozu internowania w Pruszkowie.

W 1945 pracował w Wydziale Gospodarczym KC PPR, a następnie był żołnierzem Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i brał udział w walkach z podziemiem antykomunistycznym. W 1947 z powodu choroby (gruźlica) wycofał się z aktywnej działalności.

Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 6A-6 prawa strona-10)[1].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Juliusz Jerzy Malczewski: Cmentarz komunalny (dawny Wojskowy) na Powązkach. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1975, s. 37.
  2. https://www.1944.pl/powstancze-biogramy/niemir-bielinski,3056.html
  3. Po raz pierwszy został nim odznaczony w czasie powstania warszawskiego rozkazem AK, której podlegały miejscowe oddziały AL
  4. Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia - Monitor Polski, monitorpolski.gov.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Bolesław Garas, Oddziały Gwardii Ludowej i Armii Ludowej 1942-1945, Warszawa 1971.
  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 1, Warszawa 1978.