Nienadowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

49°49′55″N 22°25′57″E

- błąd

39 m

WD

49°49'54.8"N, 22°25'57.0"E, 49°51'N, 22°25'E

- błąd

14 m

Odległość

1 m

Nienadowa
wieś
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 podkarpackie

Powiat

przemyski

Gmina

Dubiecko

Wysokość

od 250 do 400 m n.p.m.

Liczba ludności (2019)

2243[1]

Strefa numeracyjna

16

Kod pocztowy

37-750[2]

Tablice rejestracyjne

RPR

SIMC

0600711[3]

Położenie na mapie gminy Dubiecko
Mapa konturowa gminy Dubiecko, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Nienadowa”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Nienadowa”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Nienadowa”
Położenie na mapie powiatu przemyskiego
Mapa konturowa powiatu przemyskiego, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Nienadowa”
Ziemia49°49′55″N 22°25′57″E/49,831944 22,432500

Nienadowawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Dubiecko[4][3]. Leży nad rzeką San.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Nienadowa[4][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0600728 Białka część wsi
0600734 Dział część wsi
0600740 Górka część wsi
0600757 Kąt część wsi
0600763 Kolonia część wsi
0600770 Łazy część wsi
0600786 Nienadowa Górna część wsi
0600792 Przydatki część wsi
0600800 Świnki część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o Nienadowej pochodzi z dokumentów z 1441 roku, kiedy to miejscowość stanowiła przedmieście Dubiecka. Osada w XV wieku wchodziła do dóbr Kmitów. Z ich to rąk przeszła na własność Stadnickich. W 1588 roku Stanisław Stadnicki, zamienił tę miejscowość na Łańcut z Anną Pilecką. Następnymi właścicielami była rodzina Derszniaków, od których wieś nabyła rodzina Ignacego Krasickiego z Dubiecka.

W XVIII stuleciu miejscowość była własnością Dembińskich. W dworze spędził lata chłopięce, u dziadka Jana Nepomucena Dembińskiego, znany później komediopisarz Aleksander Fredro. Dwór nienadowski rozebrał mąż Eleonory Bardeleben, Antoni Dembiński (oficer insurekcji kościuszkowskiej). W miejscu gdzie, stał wcześniej dwór, w początkach XIX w. wzniesiony został przez wuja Antoniego Dembińskiego wg projektu Christiana Piotra Aingera, nowy budynek, klasycystyczny, który przetrwał do dnia dzisiejszego stanowiąc własność Mycielskich, a następnie Wołkowieckich.

Podczas okupacji ruch oporu dokonał we wsi akcji, konfiskując hitlerowcom (2 marca 1942 roku) broń złożoną w gorzelni dworskiej. Inną udaną akcją ruchu oporu było uszkodzenie 13 maja 1944 roku mostu na Sanie, zbudowanego przez Niemców wiosną 1944 roku dla celów strategicznych.

Kościół[edytuj | edytuj kod]

W latach 20. XX wieku powstała inicjatywa budowy we wsi kościoła katolickiego. W 1930 r. sporządzono plan świątyni, natomiast w 1931 roku wykonano fundamenty. Wybuch II wojny światowej wstrzymał budowę do 1984, kiedy powstał społeczny komitet budowy. W 1988 rozpoczęto budowę murów, a w 1989 poświęcono i wmurowano kamień węgielny. 31.07.1998 ks. abp Józef Michalik poświęcił kościół, jako kościół filialny parafii w Dubiecku, nadając mu tytuł „Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy”[5].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W latach 1881-1882 pracowała w Nienadowej, jako nauczycielka, Maria Bartusówna, poetka okresu pozytywizmu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Raport o stanie gminy w roku 2019. Stan ludności 31.12.2019 str. 10 [dostęp 2022-01-23]
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 812 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. a b c GUS. Rejestr TERYT
  4. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. Wiesław Bembenek, Nienadowa, nienadowa.eu [dostęp 2016-07-20] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  1. Zasanie 1.) os. dom. do Sielnicy, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 438.