Nieprzetarty Szlak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nieprzetarty Szlak – to kryptonim określający ruch drużyn harcerskich skupiających dzieci i młodzież niepełnosprawną.

Geneza Nieprzetartego Szlaku[edytuj]

Powstał w 1958 w czasie pierwszego kursu dla nauczycieli i wychowawców zakładów leczniczych w Rabce. Kurs zorganizowano w Polsce przez Główną Kwaterę ZHP, ówczesne Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Ministerstwo Oświaty i Wychowania. Od samego początku inspiratorem ruchu, jego sercem i mózgiem była Maria Łyczko – najpierw jako szef sztabu, a potem przez wiele lat Kierownik Wydziału „Nieprzetartego Szlaku”.

I Kurs Rabczański był początkiem eksperymentu, który przekształcił się w systematyczną i planową pracę drużyn harcerskich. Główne zadania ruchu to:

  • wypracowanie specyfiki pracy harcerskiej dla poszczególnych niepełnosprawności,
  • adaptowanie ogólnozwiązkowego programu dla potrzeb drużyn pracujących w placówkach rewalidacyjnych i opiekuńczych,
  • kształcenie kadry instruktorskiej.

Status Nieprzetartego Szlaku[edytuj]

Znakiem rozpoznawczym instruktorów „NS” jest wschodzące słoneczko. Harcerze „NS” są pełnoprawnymi członkami związku, noszą te same mundury, zdobywają sprawności i stopnie, realizują ten sam program i zadania, co harcerze działający w innych drużynach.

Zakres działalności drużyn Nieprzetartego Szlaku[edytuj]

Drużyny Nieprzetartego Szlaku skupiają osoby z:

  • placówek leczniczych
  • zakładów dla niewidomych i niedowidzących
  • zakładów dla głuchych i niedosłyszących
  • zakładów i szkół specjalnych dla osób niepełnosprawnych intelektualnie
  • szpitali dla nerwowo i psychicznie chorych
  • sanatoriów
  • zakładów dla niepełnosprawnych fizycznie
  • zakładów wychowawczych i poprawczych
  • kuratorskich ośrodków pracy z młodzieżą[1]

Geneza nazwy „Nieprzetarty Szlak”[edytuj]

...Było to wtedy w Bieszczadach, Gorcach, Tatrach, zima już w listopadzie ośnieżyła stoki gór. W taki mroźny i śnieżny dzień marca 1958r wyruszyła ze schroniska na Turbaczu[2] grupa turystów kierując się w stronę Lubonia. Szlak był pokryty głębokim śniegiem, a droga do szczytu daleka. Po uciążliwej wędrówce zdobyli szczyt, nocą ruszając w drogę powrotną. Trudności piętrzyły się, noc była ciemna, szlak gdzieś się gubił w świerkach i zaroślach. Świateł Rabki nie było widać. Idący torowali sobie drogę w zaspach. Do schroniska wrócili wszyscy szczęśliwie, choć bardzo utrudzeni. Czekała na nich pełna niepokoju komendantka kursu druhna Maria Łyczko. Wspólny wysiłek, pokonywanie zmęczenia i wykonanie zadania scaliło bardzo grupę wychowawców, którzy właśnie w Rabce kończyli kurs instruktorów. Trudy wyprawy skojarzyły się kursantom z ciężką pracą, jaką wykonują codziennie torując dzieciom drogę do pełnowartościowego życia. Nazwa kursu narzuciła się sama - Nieprzetarty Szlak.

Przypisy

  1. Cały akapit za: Leszek Mikuła, "Co to jest Nieprzetarty Szlak", w: Harcerstwo resocjalizujące, Witkowo 1995, str. 5. ISBN 83-904828-0-0
  2. W tej popularnej gawędzie o tym, jak powstała nazwa Nieprzetarty Szlak, błędnie podawane jest schronisko na Turbaczu, kurs odbywał się w Rabce przy ul. Wąskiej 1, w domu wycieczkowym o nazwie "Turbacz"

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]