Niewolnica Isaura (brazylijska telenowela 1976)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niewolnica Isaura
A escrava Isaura
Gatunek telenowela
Kraj produkcji Brazylia
Oryginalny język portugalski
Główne role Lucélia Santos
Rubens de Falco
Liczba odcinków 100
Liczba serii 1
Produkcja
Czas trwania odcinka 60 minut
Pierwsza emisja
Data premiery Brazylia 11 października 1976
Polska 19 lutego 1985
Stacja telewizyjna Rede Globo
Lata emisji 1976-1977

Niewolnica Isaura (port. Escrava Isaura) – brazylijska telenowela Rede Globo[1] z 1976 r. emitowana w Polsce od 1985[2]. Film nakręcono na podstawie abolicjonistycznej powieści Bernardo Guimarãesa z 1875.

Na podstawie liczącej 178 stron powieści nakręcono 100 półgodzinnych odcinków serialu. Eksportowa wersja była krótsza – zależnie od wersji miała 30 odcinków trwających po ok. pół godziny, lub 15 trwających mniej więcej godzinę.

Emisja i reakcje[edytuj]

W 1985 roku w Polsce wyemitowano wersję 15-częściową. Kolejne odcinki serialu pokazywano na antenie TVP1 we wtorki, dwa razy dziennie – przed południem (tzw. film dla drugiej zmiany) i po głównym wydaniu Dziennika Telewizyjnego od 19 lutego do 28 maja[3].

Niewolnica Isaura była pierwszą telenowelą wyświetlaną w Polsce i od razu wywołała poruszenie. Z jednej strony totalną krytykę w prasie, a z drugiej wielką sympatię widzów. Serial, uważany wówczas za kategorię B, już w czwartym odcinku miał 84% widownię. Jego oddziaływanie na emocje ludzi uznano za fenomen socjologiczny. We wtorkowe wieczory, kiedy nadawano serial, ulice pustoszały. Na fali tej popularności para aktorów grających głównych bohaterów (Isaurę i Leôncia) odwiedziła Polskę w maju 1985. Podczas tygodniowej wizyty odwiedzili Warszawę, Łódź, Skierniewice, Katowice, Sosnowiec i Kraków. Odwiedzali szkoły, szpitale i zakłady pracy. Ta telenowela była najpopularniejszym programem w historii polskiej telewizji, gdyż średnio oglądalność wynosiła 81% (oglądalność czasem dochodziła nawet do 92%)[4].

Po emisji serialu przyszła moda na nadawanie urodzonym dziewczynkom spolszczonego odpowiednika imienia tytułowej bohaterki. W przedziale czasowym 1981-1994 r. imię Isaura zostało nadane 28 razy, a jej przekształcenie – Izaura 38 razy, więc do 1994 r. 66 kobietom nadano imię głównej bohaterki serialu.[5]

Wbrew pojawiającym się niekiedy informacjom, nie pojawili się jednak chłopcy o imieniu Leôncio (pol. Leoncjusz). Po wizycie Lucélii Santos i Rubensa de Falco kobiety zaczęły nosić fryzury „na Isaurę” (włosy do ramion z przedziałkiem pośrodku). Serial do dzisiaj pozostaje największym eksportowym hitem brazylijskiej telewizji. Został sprzedany do ponad stu krajów świata, a chyba największy sukces odniósł w Chinach, gdzie był pierwszym zagranicznym serialem od czasu rewolucji kulturalnej. Lucélia Santos dostała od chińskiej telewizji nagrodę dla najlepszej aktorki oraz towarzyszyła prezydentowi Brazylii, gdy ten składał oficjalną wizytę w Chinach. Telenowela przyniosła również popularność w innych krajach bloku wschodniego, w Związku Radzieckim, na Węgrzech i Jugosławii[6].

Na początku XXI w. TV Puls wyemitowała (dwukrotnie) Niewolnicę Isaurę w oryginalnej, 100-odcinkowej wersji.

Inne wersje[edytuj]

W 2004 roku, brazylijska telewizja Globo nakręciła na nowo „Niewolnicę Isaurę”. Emitowana już 2 raz przez telewizję Zone Romantica. Nowa wersja ma 167 godzinnych odcinków.

W 2008 roku TVS wyemitowała wersję serialu, w której lista dialogowa została przełożona na etnolekt śląski. Lektorami byli Joanna Bartel i Krzysztof Hanke[7]. Wyemitowany przez Telewizję Silesia serial (pod tytułem Niewolnica Izaura) stanowił drugą odmianę wersji eksportowej i był złożony z 30 półgodzinnych odcinków[8].

Fabuła[edytuj]

Akcja serialu toczy się w Brazylii w XIX wieku za panowania cesarza Pedro II, na kilkanaście lat przed zniesieniem niewolnictwa w 1888.

Główną bohaterką jest Isaura, młoda i piękna niewolnica o jasnym kolorze skóry, która o swoich rodzicach wie tylko tyle, że jej matka była piękną mulatką. Należy do pana Almeidy bogatego plantatora bawełny. Dzięki swojemu kolorowi skóry nie pracuje w polu, tylko pomaga w domu. Ester Almeida pod nieobecność syna traktuje ją, jakby była jej córką. Zadbała o to, żeby Isaura otrzymała dobre wykształcenie i dzięki niej Isaura potrafi pisać i czytać, zna języki obce, ładnie śpiewa, umie tańczyć i grać na fortepianie. Nie żałuje też pieniędzy na drogie suknie z falbanami i bufiastymi rękawami dla Isaury, jakie kupowałaby swojemu dziecku.

Życie Isaury toczy się jak w bajce do czasu powrotu z nieukończonych studiów w Europie młodego dziedzica Leoncio, który zakochuje się w niej i usiłuje wszelkimi sposobami uwieść. Od czasu jego powrotu znowu została niewolnicą, której nie wolno podczas wizyt gości przebywać na salonach. Isaura ma jednak innego adoratora – Tobiasa, dziedzica z sąsiedniej plantacji, którego kocha z wzajemnością. Chce on wykupić Isaurę i pojąć za żonę, a nikczemny, jak się szybko okazuje, Leôncio nie chce się na to zgodzić. I nawet kiedy ożeni się z Malviną, córką przyjaciela ojca, nadal będzie prześladował Isaurę, chcąc zmusić ją do uległości.

Obsada[edytuj]

  • Lucélia Santos – Isaura
  • Rubens de Falco – Leôncio Almeida
  • Roberto Pirillo – Tobias Vidal
  • Elisa Fernandes – Taís Vidal, siostra Tobiasa
  • Amiriz Veronese – Alba, matka Tobiasa, wdowa, ciężko chora, przekazała majątek dzieciom
  • Zeni Pereira – Januária, stara niewolnica, gosposia w hacjendzie, uwielbia Isaurę
  • Beatriz Lyra – Ester Almeida
  • Gilberto Martinho – Comendador Almeida
  • Edwin Luisi – Álvaro, młody milioner, abolicjonista, zakochany w Isaurze
  • Carlos Duval – Beltrão, ogrodnik, zakochany w Isaurze
  • Gilda Sarmento – Carolina
  • Haroldo de Oliveira – André, młody niewolnik, niepokorny, początkowo kocha się w Isaurze
  • Isaac Bardavid – Francisco, bezwzględny nadzorca niewolników na plantacji Almeidy
  • Léa Garcia – Rosa, młoda niewolnica, marzy o Leôncio i zazdrości Isaurze jego zainteresowania
  • Maria das Graças – Santa, młoda niewolnica, bliska przyjaciółka Isaury, zakochana w André
  • Mário Cardoso – Henrique Fontoura, brat Malviny, zakochany w Tais
  • Norma Blum – Malvina Fontoura, żona Leôncia, pomaga Isaurze
  • Dary Reis – Conselheiro Fontoura
  • Átila Iório – Miguel, ojciec Isaury i zarządca na plantacji Tobiasa
  • Ary Coslov – Geraldo, najlepszy przyjaciel Alvara
  • Ângela Leal – Carmen, aktorka, przyjaciółka Almeidy
  • José Maria Monteiro – Capitão Andrada, ojciec Luci, bogacz ziemski
  • Clarisse Abujamra – Lúcia Andrada, zakochana w Alvaro
  • Ítalo Rossi – José, towarzysz Leôncia w interesach, zdolny do wszystkiego dla pieniędzy
  • Francisco Dantas – Mattoso
  • Myrian Rios – Aninha
  • André Valli – Martinho
  • Ana Maria Grova – Eneida
  • Neusa Borges – Rita, niewolnica służąca w domu
  • Marlene Figueiró – Leonor, młoda niewolnica, osobista służąca Tais
  • Nena Ainhoren – Lucíola
  • Aguinaldo Rocha – Dr. Alceu, prawnik Estery, ma przygotować akt uwolnienia Isaury
  • Mário Polimento – Palhares
  • Edyr Castro – Ana
  • Almeida Santos – Jayme, służący, nadzoruje niewolników na plantacji
  • Lady Francisco – Juliana
  • Henriette Morineau – Madame Bensançon
  • Ana Lucia Torre

Przypisy

  1. La schiava Isaura, in Il mondo dei doppiatori (hiszp.). AntonioGenna.net. [dostęp 2016-02-17].
  2. Katarzyna Wajda: Niewolnicy Isaury. Historia Focus.pl, 24.07.2014. [dostęp 18.02.2015].
  3. Ogólnopolski program TV. „Nowiny. Dziennik Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej”. Nr 123 (11211), s. 4, Wtorek 28 maja 1985 roku.. red. nacz. Henryk Pasławski. Rzeszowskie Wydawnictwo Prasowe RSW "Pras--Książka-Ruch". ISSN 0137-9534. 
  4. Niewolnica Isaura (TV Series 1976–) - Trivia - IMDb
  5. "Słownik imion współcześnie w Polsce używanych"
  6. Gyűjtöttünk-e pénzt Isaura felszabadítására? (węg.). Urbanlegends.hu. [dostęp 2016-02-17].
  7. "Niewolnica Isaura" po śląsku, fakt.pl
  8. TVS: 'Niewolnica Isaura’ przemówi po śląsku. Wirtualne Media, 2008-09-24. [dostęp 2012-05-22].

Linki zewnętrzne[edytuj]