Nikołaj Tarakanow (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy radzieckiego generała. Zobacz też: Nikołaj Tarakanow – radziecki dyplomata.
Nikołaj Dmitrijewicz Tarakanow
Николай Дмитриевич Тараканов
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 16 maja 1934
Griemiaczie, Obwód woroneski
Przebieg służby
Lata służby 1953 – 1990
Siły zbrojne Siły Zbrojne ZSRR
Stanowiska zastępca szefa sztabu Wojsk Obrony Cywilnej RFSRR
Późniejsza praca działacz naukowy i społeczny
Odznaczenia
Orden of Friendship.png Order redstar rib.png Order service to the homeland2 rib.png Order service to the homeland3 rib.png Order badge of honor rib.png 100 lenin rib.png 40 years of victory rib.png MilitaryVeteranRibbon.png 40 years saf rib.png Medal "50 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "60 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "70 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal Za nienaganną służbę I stopnia Medal Za nienaganną służbę II stopnia 10YearsServiceUSSRRibbon.png 60 victory rib.png 65 years.png 75 let MCS rib.png 150letghdv1rf rib.png

Nikołaj Dmitrijewicz Tarakanow (ros. Николай Дмитриевич Тараканов) – (ur. 16 maja 1934 r. we wsi Griemiaczie, obwód woroneski) – generał major Sił Zbrojnych ZSRR, doktor nauk technicznych.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 19 maja 1934 r. we wsi Griemiaczie (ob. obwód woroneski), gdzie w 1953 r. ukończył miejscową szkołę średnią. W tymże roku rozpoczął naukę w Charkowskiej Wojskowej Uczelni Technicznej, którą ukończył z wyróżnieniem. Po ukończeniu uczelni pozostał w niej, następnie służył jako dowódca plutonu elektrotechnicznego w pułku obrony cywilnej w m. Merefa (Obwód charkowski).

W 1963 r. ukończył Charkowski Instytut Drogowy ze specjalnością „inżynier mechanik”, następnie służył jako inżynier pułku w Saratowie i wykładowca w Moskiewskiej Wojskowej Szkole Obrony Cywilnej. W 1972 r. uzyskał stopień naukowy kandydata nauk technicznych w Wojskowej Akademii Inżynieryjno-Technicznej im. Kujbyszewa. Kontynuował służbę w Komitecie Wojskowo-Technicznym Wojsk Obrony Cywilnej, Instytucie Naukowo-Technicznym Wojsk Obrony Cywilnej (I zastępca naczelnika instytutu), Sztabie Wojsk Obrony Cywilnej RFSRR (zastępca szefa sztabu)[1].

W 1986 r. skierowany został do Czarnobyla, gdzie dowodził operacją oczyszczenia niebezpiecznych stref elektrowni jądrowej. W 1988 r. dowodził operacją likwidacji skutków trzęsienia ziemi w Armeńskiej SRR. Z zawodowej służby wojskowej odszedł w 1990 r.

Po zakończeniu służby wojskowej poświęcił się pracy naukowej i społecznej. Obecnie (2017 r.) jest m.in. doktorem nauk technicznych, członkiem prezydium Rosyjskiej Akademii Nauk Przyrodniczych, przewodniczącym Rady Koordynacyjnej Prezydenckiego Klubu „Zaufanie”, członkiem Związku Pisarzy Rosji[2].

Udział w likwidacji skutków katastrofy elektrowni jądrowej w Czarnobylu[edytuj | edytuj kod]

Generał Nikołaj Tarakanow został skierowany w 1986 r. do Czarnobyla, gdzie przez 3 miesiące pełnił dowództwo nad częścią wojskową operacji likwidacji skutków katastrofy elektrowni jądrowej. Podczas służby w Czarnobylu stworzył centrum naukowe Ministerstwa Obrony ZSRR do spraw badania wpływu promieniowania radioaktywnego we wszystkich skażonych obszarach Rosji, Ukrainy i Białorusi.

Generał Tarakanow był jednym z pomysłodawców użycia żołnierzy do oczyszczania najbardziej skażonych obszarów elektrowni tj. dachu III reaktora. Według pierwotnego zamysłu, dach reaktora miały oczyszczać specjalnie w tym celu importowane z RFN roboty. Jednakże, jak stwierdzono, bardzo wysoki poziom promieniowania działał niszcząco na sprzęt elektroniczny. Wobec tego podjęta została decyzja o użyciu ludzi.

Do realizacji zadania generał przewidział zmobilizowanych rezerwistów-ochotników z jednostek wojsk chemicznych i obrony cywilnej, dla których opracował środki ochronne oraz system pracy w zmianach trwających od 45 sekund do 2 minut. W efekcie dach III reaktora został oczyszczony bez bezpośrednich strat w ludziach. Za swoje osiągnięcia generał przedstawiony został do tytułu Bohatera Związku Radzieckiego, jednakże, z powodu konfliktu z szefem sztabu Kijowskiego Okręgu Wojskowego, gen. por. Aleksiejem Fiodorowem, nie otrzymał go. Za zasługi w likwidacji skutków katastrofy czarnobylskiej został nagrodzony orderem „Za Służbę w Siłach Zbrojnych ZSRR” II stopnia [1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]