Nikołaj Trusow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nikołaj Michajłowicz Trusow (ros. Николай Михайлович Трусов, ur. 20 października 1906 w Moskwie, zm. 1 listopada 1985 tamże) – radziecki generał porucznik, szef wywiadu wojskowego (1947-1949).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1931 w Armii Czerwonej, ukończył kurs w szkole wojskowej w Orle, w latach 1932-1934 dowódca kompanii szkolnego pułku zmechanizowanego Wojskowej Akademii Mechanizacji i Motoryzacji RChACz im. Stalina, w grudniu 1937 ukończył kurs języków obcych kontrwywiadu, od czerwca 1940 kierownik działu szkolenia Centralnej Szkoły Przygotowania Szefów Sztabów. Od lutego 1941 w dyspozycji wywiadu, 1941-1943 zastępca szefa wywiadu sztabu Frontu Południowego, od 1943 szef wywiadu Frontu Północnokaukaskiego, później Czarnomorskiej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego, a od 1944 Samodzielnej Armii Nadmorskiej. 1945 szef wywiadu 1 Frontu Białoruskiego, 1945-1948 szef Komisji Kontroli Głównego Dowództwa Armii Radzieckiej w Niemczech.

1947-1949 szef Służby Dywersyjno-Wywiadowczej Ministerstwa Sił Zbrojnych ZSRR, od 1949 zastępca szefa Głównego Zarządu Wywiadowczego[1].

W latach 50. attaché wojskowy w Czechosłowacji[1].

Od 1955 generał porucznik.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

i medale.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Aleksandr Kołpakidi, Dmitrij Prochorow: Империя ГРУ. Очерки истории российской военной разведки. Moskwa: Ołma-Press, 2000, s. 126. ISBN 5-224-00600-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]