Nikołaj Woronichin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikołaj Nikołajewicz Woronichin
Николай Николаевич Воронихин
Data i miejsce urodzenia 18 lipca 1882[a]
Gatczyna
Data i miejsce śmierci 18 marca 1956
Leningrad
Miejsce spoczynku Cmentarz Szuwałowski[1]
Zawód, zajęcie naukowiec
Narodowość rosyjska
Tytuł naukowy profesor
Alma Mater Petersburski Uniwersytet Państwowy
Stanowisko naczelnik działu hydrobiologii, profesor działu roślin zarodnikowych
Pracodawca Główny Ogród Botaniczny Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej
Rodzice Nikołaj Aleksiejewicz Woronichin
Małżeństwo Tatiana Władimirowna Woronichina[1]
Dzieci Tatiana Nikołajewna Woronichina (architektka)[1]
Krewni i powinowaci wnuk: Oleg Szczerbin (wydawca)[1]
Odznaczenia
Order Czerwonego Sztandaru Pracy

Nikołaj Nikołajewicz Woronichin (ros. Николай Николаевич Воронихин; ur. 18 lipca 1882 w Gatczynie, zm. 18 marca 1956 w Leningradzie) – rosyjski i radziecki botanik (fykolog, mykolog).

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Syn Nikołaja Aleksiejewicza Woronichina, petersburskiego lekarza[2]. Spokrewniony dalej z architektem Andriejem Woronichinem[1]. W 1907 roku ukończył Cesarski Uniwersytet Petersburski[3] (przyrodoznawstwo na wydziale fizyczno-matematycznym)[2]. Został asystentem Władimira Komarowa[4]. W latach 1912–1922 pracował na Kaukazie[3], wykładając w Tyflisie[2], po czym wrócił do Petersburga (wówczas Piotrogrodu, następnie Leningradu). Tam został pracownikiem Głównego Ogrodu Botanicznego Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Pracował w nim przez następne kilkadziesiąt lat. W 1931 roku ogród został włączony w struktury Radzieckiej Akademii Nauk jako jednostka Instytutu Botanicznego im. Komarowa[3]. W 1934 roku został doktorem nauk biologicznych. W ogrodzie botanicznym początkowo zarządzał działem hydrobiologii, a od 1939 roku zajmował stanowisko profesora działu roślin zarodnikowych[2].

Na początku kariery prowadził badania nad glonami bentosowymi Morza Czarnego[4]. Następnie zajął się fitopatologią roślin uprawianych na Zakaukaziu w zakresie chorób wywoływanych przez grzyby[3]. W połowie lat 20. powrócił do fykologii[4], opisując florę glonów śródlądowej części europejskiej ZSRR[3]. W 1949 roku wraz z E.W. Szlapinową napisał rozdział „Водоросли” do książki Żyzń priesnych wod SSSR (ros. Жизнь пресных вод СССР), będący pierwszym tego typu opracowaniem słodkowodnej fykoflory ZSRR[4]. Oprócz badań terenowych w rejonie kaukasko-czarnomorskim prowadził badania w północnej części Rosji, na Uralu, Ałtaju i w Jakucji[2]. Jest autorem ponad 165 publikacji naukowych[2].

Opisał 75 nowych gatunków i 6 rodzajów grzybów, głównie fitopatogenów[4]. Jako autor nazw taksonów jest podpisywany skrótem Woron.[5]

Nagrody i upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Otrzymał Order Czerwonego Sztandaru Pracy (1946) i nagrodę im. Komarowa (1952)[2].

Dla jego uczczenia Aleksandr Jelenkin nowo opisanemu rodzajowi sinic nadał nazwę Woronichinia (1933)[3].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Według Bolszej biograficzeskiej encikłopedii 17 lipca.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Воронихин Николай Николаевич (1882 – 1956) (ros.). Некрополь Санкт-Петербурга и окрестностей. [dostęp 2017-10-31].
  2. a b c d e f g Wiktorija Utoczkina: Николай Воронихин Nikolay Voronikhin (ros.). W: Знаменитости [on-line]. peoples.ru, 2017-06-08. [dostęp 2017-11-01].
  3. a b c d e f Воронихин Николай Николаевич (ros.). Научное Наследие России. [dostęp 2017-10-31].
  4. a b c d e Воронихин, Николай Николаевич (ros.). W: Большая биографическая энциклопедия [on-line]. [dostęp 2017-10-31].
  5. Woronichin, Nikolai Nikolaevich (1882-) (ang.). The International Plant Names Index. [dostęp 2017-11-01].