Nikodem Biernacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikodem Biernacki

Nikodem Biernacki (ur. 1 września 1825 w Tarnopolu, zm. 6 maja 1892 w Sanoku) – polski skrzypek i kompozytor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 1 września 1825 w Tarnopolu jako syn Aleksandra Biernackiego i Elżbiety Sokołowskiej, zamieszkałych (przynajmniej pomiędzy 1825-1827) w tym mieście pod numerem 649. Jego rodzeństwem byli Aleksander Biernacki (ur. 25 stycznia 1827 w Tarnopolu), Maria Biernacka (zamężna z Mikołajem Mieczysławem Tokarskim herbu Sas 1812–1884).

Na początku był uczniem swojego ojca Aleksandra, później Włocha Toniniego (kapelmistrz w Czarnym Ostrowie hr. Konstantego Przeździeckiego[1] (1782-1856)[2], a następnie Moritza Hauptmanna i Ferdinanda Davida (w Lipsku) oraz Ludwika Spohra i H. Ernsta (w Paryżu). Karierę wirtuoza rozpoczął już podczas studiów – występował we Francji, Niemczech, Rosji, Szwecji, Belgii i Ameryce. Od 1854 był koncertmistrzem Teatru Wielkiego w Warszawie, solistą Gewandhausu w Lipsku, w latach 1863-64 był nadwornym skrzypkiem cesarza Maksymiliana I w Meksyku, następnie przez piętnaście lat koncertmistrzem dworu szwedzkiego. Po powrocie do kraju zajmował się m.in. pracą pedagogiczną (w Poznaniu). W 1879 założył szkołę muzyczną w Poznaniu. Następnie był profesorem muzyki w Gimnazjum OO. Jezuitów w Chyrowie[3]. Jego dorobek kompozytorski to w większości utwory skrzypcowe, nadto pieśni i utwory kameralne.

Zmarł w zapomnieniu w Sanoku 6 maja 1892[4][5]. Dzień później został pochowany na cmentarzu przy ul. Jana Matejki w Sanoku w pogrzebie pod przewodnictwem miejscowego proboszcza ks. Franciszka Salezego Czaszyńskiego[4]. Nagrobek został zlikwidowany w latach 70. XX wieku.

Jego żoną była Rozalia Gałczyńska herbu Sokola, córka Wojciecha Gałczyńskiego i Anieli Kurnatowskiej herbu Łodzia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Reiss, Biernacki Nikodem, s. 82.
  2. Biernacki A., Przezdziecki Konstanty (1782—1856) [w:] Polski Słownik Biograficzny, Wrocław - Warszawa - Kraków — Gdańsk - Łódź : Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk 1986, t. ХХIX/1, zeszyt 120, s. 57. ​ISBN 83-04-00148-9
  3. Sprawozdanie Dyrekcji Zakładu Naukowo-Wychowawczego OO. Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem za rok szkolny 1936/37. Przemyśl: 1937, s. 9.
  4. a b Księga aktów zejść rzym.-kat. Sanok 1878–1904. T. H. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 146 (poz. 62).
  5. Nekrologia. „Myśl”, s. 80, Nr 10 z 15 maja 1892. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]