Nikol Paszinian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikol Paszinian
Ilustracja
Nikol Paszinian (2018)
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1975
Iczewan
Armenia 16. Premier Armenii
Okres od 8 maja 2018
Przynależność polityczna Kontrakt Obywatelski
Poprzednik Karen Karapetian (p.o.)
Nikol Pashinyan signature.png
Nikol Paszinian podczas spotkania z Władimirem Putinem, 14 maja 2018

Nikol Paszinian (ur. 1 czerwca 1975 w Iczewanie[1]) – armeński dziennikarz i polityk, przywódca[2] antyrządowych protestów w 2018 roku, od 8 maja 2018 premier Armenii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1991 studiował dziennikarstwo[3] na państwowym uniwersytecie w Erywaniu, jednak nie ukończył studiów, gdy po czterech latach relegowano go z powodu jego politycznego zaangażowania. Jeszcze w czasie studiów pracował jako dziennikarz, pisał do wielu różnych tytułów[4]. W latach 1998–1999 był redaktorem naczelnym gazety Oragir, a następnie do 2012 kierował redakcją Haykakan Zhamanak[3] – największego liberalnego dziennika armeńskiego, który był wysoce krytyczny wobec kolejnych rządów[4]. Jako dziennikarz był wielokrotnie pozywany przez przedstawicieli władzy o zniesławienie lub szkalowanie[2], m.in. w 2000 został skazany za szkalowanie. W 2004 eksplodował jego samochód zaparkowany pod redakcją[4].

W czasie kampanii prezydenckiej w 2008 udzielał się w sztabie Lewona Ter-Petrosjana, konkurującego z Serżem Sarkisjanem[2]. Po tamtych wyborach miały miejsce trwające 10 dni masowe protesty, które zostały krwawo stłumione przez władze, a ponad 100 opozycjonistów aresztowano[4]. Paszinian został obarczony odpowiedzialnością za zamieszki i ukrywał się przez ponad rok, po czym został skazany na siedem lat więzienia[2], gdy w czerwcu 2009 ujawnił się. Po dwóch latach, w maju 2011 został zwolniony z więzienia w ramach większej amnestii[4].

W 2012 został wybrany na posła[2], mandat objął 6 maja tego samego roku[3] i przez następne pięć lat zasiadał w nim jako członek opozycyjnego Ormiańskiego Kongresu Narodowego. W 2017 kierował partią należącą do opozycyjnego sojuszu Elk, ten blok partii zdobył 120 tys. głosów i uzyskał trzecie miejsce w wyborach parlamentarnych[5]. W tym samym roku startował w wyborach na urząd burmistrza Erywania i uzyskał drugie miejsce z wynikiem 21% głosów[4]. W kwietniu 2018 został przywódcą protestów przeciwko nominacji Serża Sarkisjana na stanowisko premiera[2].

8 maja 2018 Zgromadzenie Narodowe zatwierdziło jego kandydaturę na stanowisku premiera Armenii[6].

Żonaty z Anną Akopjan, którą poznał na studiach[5]. Z żoną ma trzy córki i syna[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Who is Armenian opposition leader Nikol Pashinyan?, Al Jazeera Media Network, 2 maja 2018 [dostęp 2018-05-03] (ang.).
  2. a b c d e f Wacław Radziwinowicz, Nikol Paszynian. Kim jest człowiek, który obala władzę w Armenii [w:] Gazeta Wyborcza [online], Agora SA, 1 maja 2018 [dostęp 2018-05-03] (pol.).
  3. a b c Nikol Pashinyan, National Assembly of the Republic of Armenia [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  4. a b c d e f g Who is Armenian opposition leader Nikol Pashinyan?, Al Jazeera, 2 maja 2018 [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  5. a b Nikol Pashinyan on Karabakh: „We Will Defend Our Homeland”, USC, 30 kwietnia 2018 [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  6. Judith Vonberg, Armenia protest leader Nikol Pashinyan elected prime minister, CNN, 8 maja 2018 [dostęp 2018-05-10] (ang.).