Nikola Mektić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikola Mektić
Ilustracja
Państwo

 Chorwacja

Data i miejsce urodzenia

24 grudnia 1988
Zagrzeb

Wzrost

183 cm

Gra

praworęczny, oburęczny bekhend

Status profesjonalny

2008

Zakończenie kariery

aktywny

Trener

Goran Oresic

Gra pojedyncza
Wygrane turnieje

0

Najwyżej w rankingu

213 (6 maja 2013)

Australian Open

2Q (2011)

Roland Garros

1Q (2013)

Wimbledon

3Q (2011)

US Open

2Q (2010)

Gra podwójna
Wygrane turnieje

22

Najwyżej w rankingu

1 (18 października 2021)

Australian Open

SF (2021)

Roland Garros

SF (2018, 2020)

Wimbledon

W (2021)

US Open

F (2020)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Chorwacja
Igrzyska olimpijskie
złoto Tokio 2020 tenis ziemny
(gra podwójna)

Nikola Mektić (ur. 24 grudnia 1988 w Zagrzebiu) – chorwacki tenisista, zwycięzca Wimbledonu 2021 w grze podwójnej oraz Australian Open 2020 w grze mieszanej, mistrz olimpijski z Tokio (2020) w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa. Od 18 października do 7 listopada 2021 lider rankingu ATP deblistów.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Zawodowym tenisistą został w 2006 roku.

W grze podwójnej wygrał dwadzieścia dwa turnieje rangi ATP Tour z trzydziestu siedmiu rozegranych finałów.

W 2020 roku awansował do finału zawodów gry podwójnej podczas US Open. Wspólnie z partnerującym mu Wesleyem Koolhofem w meczu mistrzowskim przegrali z deblem Mate PavićBruno Soares 5:7, 3:6. W 2021 roku razem z Paviciem osiągnęli finał na kortach Wimbledonu. Pokonali w nim Marcela Granollersa i Horacio Zeballosa 6:4, 7:6(5), 2:6, 7:5. Pod koniec lipca 2021 Mektić i Pavić odnieśli zwycięstwo w igrzyskach olimpijskich, w meczu o złoty medal wygrywając z Marinem Čiliciem i Ivanem Dodigiem. W 2022 roku Chorwaci ponownie zanotowali finał rozgrywek na Wimbledonie, jednak nie obronili tytułu, przegrywając w ostatnim spotkaniu 6:7(5), 7:6(3), 6:4, 4:6, 6:7(2–10) z Matthew Ebdenem i Maxem Purcellem.

Jest finalistą US Open 2018 w grze mieszanej, partnerując Alicji Rosolskiej. W 2020 roku zwyciężył w Australian Open w zawodach miksta, startując w parze z broniącą tytułu Barborą Krejčíkovą.

W roku 2011 zadebiutował w reprezentacji Chorwacji w Pucharze Davisa.

W rankingu gry pojedynczej najwyżej był na 213. miejscu (6 maja 2013), a w klasyfikacji gry podwójnej na 1. pozycji (18 października 2021).

Finały w turniejach ATP Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra podwójna (22–15)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 24 lipca 2016 Umag Ceglana Chorwacja Antonio Šančić Słowacja Martin Kližan
Hiszpania David Marrero
4:6, 2:6
Zwycięzca 1. 19 lutego 2017 Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Brian Baker Stany Zjednoczone Ryan Harrison
Stany Zjednoczone Steve Johnson
6:3, 6:4
Zwycięzca 2. 30 kwietnia 2017 Budapeszt Ceglana Stany Zjednoczone Brian Baker Kolumbia Juan Sebastián Cabal
Kolumbia Robert Farah
7:6(2), 6:4
Finalista 2. 1 października 2017 Shenzhen Twarda Stany Zjednoczone Nicholas Monroe Austria Alexander Peya
Stany Zjednoczone Rajeev Ram
3:6, 2:6
Finalista 3. 11 lutego 2018 Sofia Twarda (hala) Austria Alexander Peya Holandia Robin Haase
Holandia Matwé Middelkoop
7:5, 4:6, 4–10
Finalista 4. 25 lutego 2018 Rio de Janeiro Ceglana Austria Alexander Peya Hiszpania David Marrero
Hiszpania Fernando Verdasco
7:5, 5:7, 8–10
Zwycięzca 3. 14 kwietnia 2018 Marrakesz Ceglana Austria Alexander Peya Francja Benoît Paire
Francja Édouard Roger-Vasselin
7:5, 3:6, 10–7
Finalista 5. 6 maja 2018 Monachium Ceglana Austria Alexander Peya Chorwacja Ivan Dodig
Stany Zjednoczone Rajeev Ram
3:6, 5:7
Zwycięzca 4. 13 maja 2018 Madryt Ceglana Austria Alexander Peya Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
5:3 krecz
Zwycięzca 5. 10 lutego 2019 Sofia Twarda (hala) Austria Jürgen Melzer Hsieh Cheng-peng
Indonezja Christopher Rungkat
6:2, 4:6, 10–2
Zwycięzca 6. 18 marca 2019 Indian Wells Twarda Argentyna Horacio Zeballos Polska Łukasz Kubot
Brazylia Marcelo Melo
4:6, 6:4, 10–3
Zwycięzca 7. 21 kwietnia 2019 Monte Carlo Ceglana Chorwacja Franko Škugor Holandia Robin Haase
Holandia Wesley Koolhof
6:7(3), 7:6(3), 11–9
Finalista 6. 6 października 2019 Tokio Twarda Chorwacja Franko Škugor Francja Nicolas Mahut
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:7(7), 4:6
Finalista 7. 23 lutego 2020 Marsylia Twarda (hala) Holandia Wesley Koolhof Francja Nicolas Mahut
Kanada Vasek Pospisil
3:6, 4:6
Finalista 8. 10 września 2020 US Open, Nowy Jork Twarda Holandia Wesley Koolhof Chorwacja Mate Pavić
Brazylia Bruno Soares
5:7, 3:6
Zwycięzca 8. 22 listopada 2020 Londyn Twarda (hala) Holandia Wesley Koolhof Austria Jürgen Melzer
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:2, 3:6, 10–5
Zwycięzca 9. 12 stycznia 2021 Antalya Twarda Chorwacja Mate Pavić Chorwacja Ivan Dodig
Słowacja Filip Polášek
6:2, 6:4
Zwycięzca 10. 7 lutego 2021 Melbourne Twarda Chorwacja Mate Pavić Francja Jérémy Chardy
Francja Fabrice Martin
7:6(2), 6:3
Zwycięzca 11. 7 marca 2021 Rotterdam Twarda (hala) Chorwacja Mate Pavić Niemcy Kevin Krawietz
Rumunia Horia Tecău
7:6(7), 6:2
Finalista 9. 20 marca 2021 Dubaj Twarda Chorwacja Mate Pavić Kolumbia Juan Sebastián Cabal
Kolumbia Robert Farah
6:7(0), 6:7(4)
Zwycięzca 12. 3 kwietnia 2021 Miami Twarda Chorwacja Mate Pavić Wielka Brytania Daniel Evans
Wielka Brytania Neal Skupski
6:4, 6:4
Zwycięzca 13. 18 kwietnia 2021 Monte Carlo Ceglana Chorwacja Mate Pavić Wielka Brytania Daniel Evans
Wielka Brytania Neal Skupski
6:3, 4:6, 10–7
Finalista 10. 9 maja 2021 Madryt Ceglana Chorwacja Mate Pavić Hiszpania Marcel Granollers
Argentyna Horacio Zeballos
6:1, 3:6, 8–10
Zwycięzca 14. 16 maja 2021 Rzym Ceglana Chorwacja Mate Pavić Stany Zjednoczone Rajeev Ram
Wielka Brytania Joe Salisbury
6:4, 7:6(4)
Zwycięzca 15. 25 czerwca 2021 Eastbourne Trawiasta Chorwacja Mate Pavić Stany Zjednoczone Rajeev Ram
Wielka Brytania Joe Salisbury
6:4, 6:3
Zwycięzca 16. 10 lipca 2021 Wimbledon, Londyn Trawiasta Chorwacja Mate Pavić Hiszpania Marcel Granollers
Argentyna Horacio Zeballos
6:4, 7:6(5), 2:6, 7:5
Zwycięzca 17. 30 lipca 2021 Tokio Twarda Chorwacja Mate Pavić Chorwacja Marin Čilić
Chorwacja Ivan Dodig
6:4, 3:6, 10–6
Finalista 11. 15 sierpnia 2021 Toronto Twarda Chorwacja Mate Pavić Stany Zjednoczone Rajeev Ram
Wielka Brytania Joe Salisbury
3:6, 6:4, 3–10
Finalista 12. 26 lutego 2022 Dubaj Twarda Chorwacja Mate Pavić Niemcy Tim Pütz
Nowa Zelandia Michael Venus
3:6, 7:6(5), 14–16
Finalista 13. 23 kwietnia 2022 Belgrad Ceglana Chorwacja Mate Pavić Urugwaj Ariel Behar
Ekwador Gonzalo Escobar
2:6, 6:3, 7–10
Zwycięzca 18. 15 maja 2022 Rzym Ceglana Chorwacja Mate Pavić Stany Zjednoczone John Isner
Argentyna Diego Schwartzman
6:2, 6:7(6), 12–10
Zwycięzca 19. 21 maja 2022 Genewa Ceglana Chorwacja Mate Pavić Hiszpania Pablo Andújar
Holandia Matwé Middelkoop
2:6, 6:2, 10–3
Zwycięzca 20. 19 czerwca 2022 Londyn Trawiasta Chorwacja Mate Pavić Wielka Brytania Lloyd Glasspool
Finlandia Harri Heliövaara
3:6, 7:6(3), 10–6
Zwycięzca 21. 24 czerwca 2022 Eastbourne Trawiasta Chorwacja Mate Pavić Holandia Matwé Middelkoop
Australia Luke Saville
6:4, 6:2
Finalista 14. 9 lipca 2022 Wimbledon, Londyn Trawiasta Chorwacja Mate Pavić Australia Matthew Ebden
Australia Max Purcell
6:7(5), 7:6(3), 6:4, 4:6, 6:7(2–10)
Zwycięzca 22. 9 października 2022 Astana Twarda (hala) Chorwacja Mate Pavić Francja Adrian Mannarino
Francja Fabrice Martin
6:4, 6:2
Finalista 15. 20 listopada 2022 Turyn Twarda (hala) Chorwacja Mate Pavić Stany Zjednoczone Rajeev Ram
Wielka Brytania Joe Salisbury
6:7(4), 4:6

Gra mieszana (1–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 8 września 2018 US Open, Nowy Jork Twarda Polska Alicja Rosolska Stany Zjednoczone Bethanie Mattek-Sands
Wielka Brytania Jamie Murray
6:2, 3:6, 9–11
Zwycięzca 1. 1 lutego 2020 Australian Open, Melbourne Twarda Czechy Barbora Krejčíková Stany Zjednoczone Bethanie Mattek-Sands
Wielka Brytania Jamie Murray
5:7, 6:4, 10–1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]