Nikolas van Wijk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikolas van Wijk
Nicolaas van Wijk
ilustracja
Data urodzenia 17 października 1880
Data śmierci 7 kwietnia 1941
Zawód, zajęcie językoznawca, slawista
Narodowość holenderska

Nicolaas van Wijk (ur. 17 października 1880, zm. 7 kwietnia 1941[1]) – holenderski językoznawca, slawista[2].

W 1913 r. został mianowany profesorem slawistyki na Uniwersytecie w Lejdzie[1]. Od 1921 r. był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności[1]. Był przedstawicielem szkoły młodogramatyków, w ostatnich latach życia skierował się w stronę strukturalizmu[1].

Jego główne prace dotyczą języków bałtyckich, słowiańskich, fonetyki, fonologii, akcentologii i dialektologii języków słowiańskich. Można wśród nich wymeinić:

  • Die baltischen und slawischen Akzent- und Intonationssysteme (1923)[1]
  • Die tschechisch-polnischen Übergangsdialekte... (1928)
  • Les langues slaves: de l’unit à la pluralité (1939)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Wijk Nikolas, Encyklopedia PWN [dostęp 2020-02-06].
  2. AUT - Úplné zobrazení záznamu, aleph.nkp.cz [dostęp 2020-02-04] (cz.).