Nikolaus Harnoncourt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nikolaus Harnoncourt
Johann Nicolaus hrabia de la Fontaine und d’Harnoncourt-Unverzagt
Nikolaus Harnoncourt (1980)
Nikolaus Harnoncourt (1980)
Data i miejsce urodzenia 6 grudnia 1929
Berlin
Data i miejsce śmierci 5 marca 2016
St. Georgen im Attergau
Zawód dyrygent

Nikolaus Harnoncourt, właśc. Johann Nicolaus hrabia de la Fontaine und d’Harnoncourt-Unverzagt (ur. 6 grudnia 1929 w Berlinie, zm. 5 marca 2016 w St. Georgen im Attergau[1]) – austriacki dyrygent specjalizujący się w wykonawstwie muzyki dawnej, przedstawiciel autentyzmu, wiolonczelista, autor książek o muzyce.

Biografia i działalność artystyczna[edytuj]

Pochodził z arystokratycznej rodziny (po kądzieli przez arcyksięcia Jana jest potomkiem cesarzowej Marii Teresy). Dzieciństwo spędził w Grazu, a wykształcenie muzyczne otrzymał w Wiedniu. Był wiolonczelistą w Wiedeńskiej Orkiestrze Symfonicznej (1952-1969). W 1953 roku założył zespół muzyki barokowej Concentus Musicus Wien wykonujący muzykę przedklasyczną na oryginalnych instrumentach z epoki lub ich kopiach. Oprócz kierownictwa artystycznego i dyrygentury, grał w tym zespole na wiolonczeli i violi da gamba. Po kilku latach intensywnej pracy zespół zadebiutował w 1957 roku wywołując sensację swoim nowatorskim podejściem do dawnej muzyki.

Jako dyrygent operowy debiutował w 1971 r. w Powrocie Ulissesa do ojczyzny Claudio Monteverdiego.

W latach 1971-1990 razem z Gustavem Leonhardtem zarejestrował wszystkie kantaty Johanna Sebastiana Bacha. Współpracował także z innymi europejskimi orkiestrami, m.in. z Orkiestrą Concertgebouw w Amsterdamie.

W grudniu 2015 r. wycofał się z czynnej działalności jako dyrygent.

Jest też autorem książek, m.in. Muzyka mową dźwięków, Warszawa 1995; Dialog muzyczny, Warszawa 2011.

Jego brat Philipp Harnoncourt jest księdzem i teologiem katolickim.

Repertuar[edytuj]

Purcell, Vivaldi, Bach, Händel, Monteverdi, Rameau, Mozart, Schubert, Beethoven, Wagner, Verdi, Offenbach, Brahms, Dvořák, Bruckner, Berg, Bartók.

Nagrody[edytuj]

Literatura[edytuj]

  • Mertl M. Alice et Nikolaus Harnoncourt: une biographie, l'intelligence du coeur. Louvain-la-Neuve: Versant Sud, 2002
  • Mertl M. Nikolaus Harnoncourt: vom Denken des Herzens. Salzburg: Residenz, 2004

Przypisy[edytuj]

  1. James R. Oestreich: Nikolaus Harnoncourt, Conductor and Early-Music Specialist, Dies at 86 (ang.). nytimes.com, 2016-03-06. [dostęp 2016-03-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-07)].

Linki zewnętrzne[edytuj]