Nikolaus von Falkenhorst

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nikolaus von Falkenhorst
(Nikolaus von Jastrzembski)
Ilustracja
Generaloberst Generaloberst
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1885
Cesarstwo Niemieckie Wrocław
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 1968
Niemcy Holzminden
Przebieg służby
Lata służby 1903-1945
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
War Ensign of Germany (1921-1933).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Stanowiska dowódca:
32nd Infanterie Division Logo.svg 32 Dywizji Piechoty
Armii „Norwegia”
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
D-PRU EK 1914 2 Klasse BAR.svg D-PRU EK 1914 1 Klasse BAR.svg DEU EK 1 Klasse BAR.svg DEU EK 2 Klasse BAR.svg DEU EK Ritter BAR.svg FIN Order of the White Rose Grand Cross BAR.png Star of Romania Ribbon.PNG Ribbon of War Merit Cross.png GermanCrossInSilver.jpg

Nikolaus von Falkenhorst vel Mikołaj von Jastrzembski (ur. 17 stycznia 1885 we Wrocławiu, zm. 18 czerwca 1968 w Holzminden) – generał pułkownik Wehrmachtu, twórca planu Operacji Weserübung – niemieckiej inwazji na Danię i Norwegię w 1940. Naczelny Dowódca Wehrmachtu w Norwegii w latach 1940-1944, zbrodniarz wojenny.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 17 stycznia 1885 we Wrocławiu. Jego rodzina wywodziła się ze starej szlachty śląskiej. 6 czerwca 1911 zmienił nazwisko rodowe „Jastrzembski” na „Falkenhorst” (pol. sokole gniazdo) by ułatwić sobie karierę wojskową. 22 marca 1903 w stopniu chorążego (niem. Fähnrich) został przydzielony do 7 Pułku Grenadierów Króla Wilhelma I (2 Zachodniopruskiego) w Legnicy.

W 1921 został przyjęty do Reichswehry. Od października 1931 do lutego 1933 był szefem sztabu 4 Dywizji w Stuttgarcie. W 1932 awansował na pułkownika. W latach 1933-1935 służył jako attaché wojskowy w Czechosłowacji, Jugosławii i Rumunii z siedzibą w Pradze.

1 lipca 1935 otrzymał awans na generała majora i został szefem sztabu 3 Grupy (niem. Heeresgruppe) w Dreźnie. W październiku objął dowództwo 32 Dywizji Piechoty w Koszalinie. W 1937 awansował na generała porucznika. W lipcu 1939 został wyznaczony na stanowisko dowódcy XXI Korpusu Armijnego.

Wspomnianym korpusem dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Dowodzony przez niego związek taktyczny nacierał z Prus Wschodnich w kierunku na Grudziądz i Toruń, walcząc z jednostkami Grupy Operacyjnej „Wschód”[1].

Był dowódcą Armii „Norwegia”. 19 lipca 1940 awansował na generała pułkownika. Znany był z dobrego traktowania norweskiej ludności cywilnej. 18 grudnia 1944 został zdymisjonowany, jako przeciwnik polityki komisarza Josefa Terbovena.

Po wojnie został oskarżony o popełnienie zbrodni wojennych polegających na wykonaniu rozkazu Führera nr 003830/42 i zatwierdzaniu egzekucji brytyjskich i norweskich komandosów oraz członków SOE w Norwegii. 2 sierpnia 1946 w Brunszwiku brytyjski trybunał skazał go na karę śmierci przez rozstrzelanie. 4 listopada 1946 kara śmierci została mu zamieniona na karę 20 lat pozbawienia wolności. 23 lipca 1953 został zwolniony z więzienia z powodu złego stanu zdrowia.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Konrad Ciechanowski, Armia „Pomorze” 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1983, ISBN 83-11-06793-7, s. 96-97.

Linki zewnętrzne[edytuj]