Nikolaus von Falkenhorst

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nikolaus von Falkenhorst
(Nikolaus von Jastrzembski)
Ilustracja
Generaloberst Generaloberst
Data i miejsce urodzenia

17 stycznia 1885
Wrocław

Data i miejsce śmierci

18 czerwca 1968
Holzminden

Przebieg służby
Lata służby

1903-1945

Siły zbrojne

Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht

Stanowiska

dowódca:
32 Dywizji Piechoty
Armii „Norwegia”

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa

Odznaczenia
DEU EK Ritter BAR.svg Srebrny Krzyż Niemiecki (III Rzesza) D-PRU EK 1914 2 Klasse BAR.svg D-PRU EK 1914 1 Klasse BAR.svg DEU EK 1 Klasse BAR.svg DEU EK 2 Klasse BAR.svg Krzyż Zasługi Wojennej I klasy z mieczami (III Rzesza) Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii Star of Romania Ribbon.PNG

Nikolaus von Falkenhorst vel Mikołaj von Jastrzembski (ur. 17 stycznia 1885 we Wrocławiu, zm. 18 czerwca 1968 w Holzminden) – generał pułkownik Wehrmachtu, twórca planu Operacji Weserübung – niemieckiej inwazji na Danię i Norwegię w 1940. Naczelny Dowódca Wehrmachtu w Norwegii w latach 1940-1944, zbrodniarz wojenny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 stycznia 1885 we Wrocławiu. Jego rodzina wywodziła się ze starej szlachty śląskiej. 6 czerwca 1911 zmienił nazwisko rodowe „Jastrzembski” na „Falkenhorst” (pol. sokole gniazdo) by ułatwić sobie karierę wojskową. 22 marca 1903 w stopniu chorążego (niem. Fähnrich) został przydzielony do 7 Pułku Grenadierów Króla Wilhelma I (2 Zachodniopruskiego) w Legnicy.

W 1921 został przyjęty do Reichswehry. Od października 1931 do lutego 1933 był szefem sztabu 4 Dywizji w Stuttgarcie. W 1932 awansował na pułkownika. W latach 1933-1935 służył jako attaché wojskowy w Czechosłowacji, Jugosławii i Rumunii z siedzibą w Pradze.

1 lipca 1935 otrzymał awans na generała majora i został szefem sztabu 3 Grupy (niem. Heeresgruppe) w Dreźnie. W październiku objął dowództwo 32 Dywizji Piechoty w Koszalinie. W 1937 awansował na generała porucznika. W lipcu 1939 został wyznaczony na stanowisko dowódcy XXI Korpusu Armijnego.

Wspomnianym korpusem dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Dowodzony przez niego związek taktyczny nacierał z Prus Wschodnich w kierunku na Grudziądz i Toruń, walcząc z jednostkami Grupy Operacyjnej „Wschód”[1].

Był dowódcą Armii „Norwegia”. 19 lipca 1940 awansował na generała pułkownika. Znany był z dobrego traktowania norweskiej ludności cywilnej. 18 grudnia 1944 został zdymisjonowany, jako przeciwnik polityki komisarza Josefa Terbovena.

Po wojnie został oskarżony o popełnienie zbrodni wojennych polegających na wykonaniu rozkazu Führera nr 003830/42 i zatwierdzaniu egzekucji brytyjskich i norweskich komandosów oraz członków SOE w Norwegii. 2 sierpnia 1946 w Brunszwiku brytyjski trybunał skazał go na karę śmierci przez rozstrzelanie. 4 listopada 1946 kara śmierci została mu zamieniona na karę 20 lat pozbawienia wolności. 23 lipca 1953 został zwolniony z więzienia z powodu złego stanu zdrowia.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Konrad Ciechanowski, Armia „Pomorze” 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1983, ISBN 83-11-06793-7, s. 96-97.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]