Nimb

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nimb
Apollo, mozaika z II wieku
Justynian I Wielki, fragment mozaiki, VI wiek
Madonna z Dzieciątkiem i świętymi z nimbami w kształcie koła, Domenico Veneziano, 1445 rok
Matka Boska Ostrobramska z nimbem w kształcie promieni, XVII wiek
Pantokrator z nimbem w kształcie krzyża wpisanego w koło, XVI wiek
Przedstawienie Boga-Ojca z trójkątnym nimbem w Cerkwi Nadbramnej św. Trójcy, XVII–XVIII wiek
Mahomet, fragment kopii XIV-wiecznej miniatury perskiej, XVII wiek
Budda, II wiek

Nimb (łac. nimbus, chmura) – termin stosowany w sztuce na określenie świetlistego otoku wokół głów przedstawianych na obrazie postaci boskich lub świętych; symbolizuje ich duchowe światło. Nimb może mieć kształt koła, krzyża wpisanego w okrąg, trójkąta lub promieni rozchodzących się wokół głowy.

Przedstawienie nimbu ma swoją genezę w epoce hellenistycznej, skąd przeniknął do sztuki chrześcijańskiej i stał się powszechny już w IV wieku. W tradycji bizantyjskiej nimby posiadały wizerunki osób panujących. W sztuce islamu z nimbem przedstawiano także osoby niebędące świętymi, zaś w hinduizmie i buddyzmie nimb oznaczał siłę duchową bogów. W malarstwie zachodnim nimb w postaci jasnego kręgu umieszczano nad głową świętego, tymczasem w ikonach prawosławnych nimb okalał i oświetlał twarz[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. В. Кутковой, О нимбах, Православие.Ru.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]