Ninoczka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ninoczka
Ninotchka
Greta Garbo i Melvyn Douglas w scenie z filmu.
Greta Garbo i Melvyn Douglas w scenie z filmu.
Gatunek komedia
Data premiery 6 października 1939
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 110 min
Reżyseria Ernst Lubitsch
Scenariusz Melchior Lengyel
Charles Brackett
Billy Wilder
Walter Reisch
Główne role Greta Garbo
Melvyn Douglas
Ina Claire
Sig Ruman
Muzyka Werner R. Heymann
Zdjęcia William H. Daniels
Scenografia Edwin B. Willis
Cedric Gibbons
Kostiumy Gilbert M. Adrian
Montaż Gene Ruggiero
Produkcja Ernst Lubitsch
Sidney Franklin
Dystrybucja Metro-Goldwyn-Mayer
Budżet około 1.365.000 $

Ninoczka (Ninotchka) – amerykański film komediowy należący do gatunku sophisticated comedy[1] z 1939 roku.

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Film jest antystalinowską komedią, wyreżyserowaną przez Ernsta Lubitscha. Główne role zagrali w nim Greta Garbo i Melvyn Douglas. Produkcję reklamowano sloganem, który przeszedł do historii kina: „Greta Garbo się śmieje!”. Była to pierwsza komediowa rola aktorki – Garbo zerwała tu z utrzymywanym przez wiele lat wizerunkiem femme fatale.

Ninoczka okazała się sukcesem zarówno artystycznym, jak i komercyjnym. Film zarobił 2,2 miliona dolarów[2] i zebrał pozytywne recenzje[3]. Jest to jedna z najsłynniejszych kreacji Grety Garbo, a jednocześnie jej ostatni triumf ekranowy (dwa lata po premierze Ninoczki ukazał się ostatni film w jej dorobku, Dwulicowa kobieta). Za rolę Ninoczki Garbo dostała nominację do Oscara. Łącznie film uzyskał cztery nominacje[4].

W 1957 roku powstał remake filmu, musical Jedwabne pończoszki, w którym wystąpili Fred Astaire i Cyd Charisse.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Fabuła filmu oparta jest na treści książki Melchiora Lengyela pod tym samym tytułem. Greta Garbo gra tutaj tytułowa bohaterkę, Ninoczkę, tajną wysłanniczkę radzieckiego wywiadu. Zostaje ona wysłana z ważną, sekretną misją z Moskwy do Paryża. Ma ona w obowiązku przyspieszyć opóźniającą się sprawę sprzedaży diamentów należących do księżnej Swany (Ina Claire). Współpracuje z trzema innymi członkami rosyjskiego wywiadu (Sig Ruman, Felix Bressart, Alexander Granach). Proszą oni o pomoc Leona, partnera Swany, w którym Ninoczka zakochuje się.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Oceny[edytuj | edytuj kod]

Źródło Ocena
Allmovie 4.5/5 gwiazdek[5]
Filmcritic.com 4/5 gwiazdek[6]
Rotten Tomatoes 100%[7]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Łukasz A. Plesnar: Hollywood: pod znakiem Wielkiego Kryzysu. W: Tadeusz Lubelski, Iwona Sowińska, Rafał Syska: Kino klasyczne. Kraków: Universitas, 2012, s. 103, seria: Historia kina. ISBN 978-83-242-1662-8.
  2. David Robinson: Movie Icons: Greta Garbo. Taschen, 2007, s. 170.
  3. Michael Conway, Dion McGregor, Mark Ricci: The Films of Greta Garbo. Nowy Jork: The Citadel Press, 1968, s. 148.
  4. Ninotchka > Awards (ang.). www.allmovie.com. [dostęp 2011-01-18].
  5. Richard Gilliam: Ninotchka > Review (ang.). www.allmovie.com. [dostęp 2011-01-18].
  6. David Bezanson: Ninotchka – Filmcritic.com Movie Review (ang.). www.filmcritic.com. [dostęp 2011-01-18].
  7. Ninotchka Movie Reviews, Pictures (ang.). /www.rottentomatoes.com. [dostęp 2011-01-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]