Ninox

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ninox[1]
Hodgson, 1837[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – sowica brunatna (N. scutulata)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd sowy
Rodzina puszczykowate
Podrodzina sowice
Rodzaj Ninox
Typ nomenklatoryczny

Ninox nipalensis Hodgson, 1837 (= Strix lugubris Tickell, 1833)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Ninoxrodzaj ptaka z podrodziny sowic (Ieraglaucinae) w rodzinie puszczykowatych (Strigidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Australii, Oceanii i Azji[10][11].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 15–65 cm, rozpiętość skrzydeł 56–140 cm; masa ciała 78–1700 g[10].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Ninox: zbitka wyrazowa nazw rodzajów: Nisus Cuvier, 1800 (jastrząb) oraz Noctua Savigny, 1809 (sowa)[12].
  • Hieracoglaux: gr. ἱεραξ hierax, ἱερακος hierakos „jastrząb”; γλαυξ glaux, γλαυκος glaukos „sowa”[12]. Gatunek typowy: Falco connivens Latham, 1801.
  • Sceloglaux: gr. σκελος skelos „noga”; γλαυξ glaux, γλαυκος glaukos „sowa”; wymarła sowica białolica miała długie, upierzone nogi i palce[12]. Gatunek typowy: Athene albifacies G.R. Gray, 1844.
  • Spiloglaux: gr. σπιλος spilos „plamka”; γλαυξ glaux, γλαυκος glaukos „sowa”[12]. Gatunek typowy: Strix novaeseelandiae J.F. Gmelin, 1788.
  • Cephaloptynx: gr. κεφαλη kephalē „głowa”; πτυγξ ptunx, πτυγγος ptungos „sowa”[12]. Gatunek typowy: Noctua punctulata Quoy & Gaimard, 1830.
  • Ctenoglaux: gr. κτεις kteis, κτενος ktenos „grzebień”; γλαυξ glaux, γλαυκος glaukos „sowa”[12]. Gatunek typowy: Strix scutulata Raffles, 1822.
  • Rabdoglaux: gr. ῥαβδωτος rhabdōtos „pasiasty, paskowany”, od ῥαβδος rhabdos „smuga, pasmo”; γλαυξ glaux, γλαυκος glaukos „sowa”[12]. Gatunek typowy: Athene (?) strenua Gould, 1838.
  • Rhodoglaux: gr. ῥοδον rhodon „róża”; γλαυξ glaux, γλαυκος glaukos „sowa”[12]. Gatunek typowy: Athene rufa Gould, 1846.
  • Berneyornis: Frederic Lee Berney (1865–1949), australijski ornitolog, prezes RAOU w latach 1934–1935; gr. ορνις ornis, ορνιθος ornithos „ptak”[12]. Gatunek typowy: Athene (?) strenua Gould, 1838.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[13]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ninox, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. B.H. Hodgson. Indication of a n&w Genus belonging to the Strigine Family, with Description of the New Species and Type. „Madras Journal of Literature and Science”. 5, s. 23, 1837 (ang.). 
  3. a b Kaup 1848 ↓, s. 766, 768.
  4. Kaup 1848 ↓, s. 768.
  5. Kaup 1852 ↓, s. 105.
  6. Kaup 1852 ↓, s. 109.
  7. Ch.L. Bonaparte. Conspectus systematis ornithologæ. „Annales des Sciences Naturelles, Zoologie”. Quatrieme partie. 1, s. 112, 1854 (fr.). 
  8. G.R. Gray: Catalogue of the genera and subgenera of birds contained in the British Museum. London: The Trustees, 1855, s. 135. (ang.)
  9. G.M. Mathews: The Birds of Australia. T. V. London: H.F. & G. Witherby, 1916, s. 305. (ang.)
  10. a b D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: Owls (Strigidae), version 1.0. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.strigi1.01. [dostęp 2020-06-07]. (ang.) Publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana rejestracja, też płatna, lub wykupienie subskrypcji
  11. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): IOC World Bird List (v11.2) (ang.). [dostęp 2021-07-26].
  12. a b c d e f g h i Etymologia za: James A. Jobling: The Key to Scientific Names (ang.). W: Birds of the World [on-line]. Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA, 2021.
  13. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Ieraglaucinae Bonaparte, 1854 - sowice (Wersja: 2021-07-12). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-07-26].
  14. J.R. Wood, K.J. Mitchell, R.P. Scofield, V.L. De Pietri, N.J. Rawlence, A. Cooper. Phylogenetic relationships and terrestrial adaptations of the extinct laughing owl, Sceloglaux albifacies (Aves: Strigidae). „Zoological Journal of the Linnean Society”. 179 (4), s. 907–918, 2017. DOI: 10.1111/zoj.12483 (ang.). 
  15. a b B. King. Species limits in the Brown Boobook Ninox scutulata complex. „Bulletin of the British Ornithologists’ Club”. 122 (4), s. 250–257, 2002 (ang.). 
  16. a b c d e f P.C. Rasmussen, D.N.S. Allen, N.J. Collar, B. DeMeulemeester, R.O. Hutchinson, P.G.C. Jakosalem, R.S. Kennedy, F.R. Lambert, L.M. Paguntalan. Vocal divergence and new species in the Philippine Hawk Owl Ninox philippensis complex. „Forktail”. 28, s. 1–20, 2012 (ang.). 
  17. a b F.E. Rheindt, R.O. Hutchinson. A photospot odyssey through the confused avian taxonomy of Seram and Buru (southern Moluccas). „Birding Asia”. 7, s. 18–38, 2007 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]