Niszczyciele typu Tátra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niszczyciele typu Tátra
SMS BalatonKopie.jpg
SMS „Balaton”
Opis typu
Kraj budowy Flag of Austria-Hungary (1869-1918).svg Austro-Węgry
Użytkownicy Austria-Hungary-flag-1869-1914-naval-1786-1869-merchant.svg Naval Ensign of Austria-Hungary (1918).svg KuKK
Stocznia Ganz & Co. Danubius Werft, Porto Ré
Wejście do służby 1912-1917
Zbudowane okręty 10
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność projektowa 850-880 t, pełna: 1000-1045 t
Długość 83,5-85,4 m
Szerokość 7,8 m
Zanurzenie 3 m
Napęd 6 kotłów parowych, 2 turbiny parowe AEG-Curtis 20 640 shp
Prędkość 32,6 węzła
Załoga 105-114
Uzbrojenie 2 x armata 100 mm L/50, 6 x armata 66 mm L/45, 4 x wyrzutnia torped 450 mm

Niszczyciele typu Tátra – seria jednostek wchodzących w skład austro-węgierskiej Cesarsko-Królewskiej Marynarki Wojennej, składająca się z 10 jednostek. Jednostki wodowano i oddano do użytku w dwóch seriach: sześć wkrótce przed rozpoczęciem I wojny światowej (1912-1913) oraz cztery, nieznacznie zmodyfikowane, w roku 1917.

Dane techniczne[edytuj]

Jednostki wyposażone były w cztery kotły parowe opalane ropą i dwa – węglem. Współpracowały one z dwiema turbinami parowymi AEG-Curtis. Wyporność projektowa okrętów pierwszej serii wynosiła 850 t (drugiej: 880 t), wyporność pełna - 1000 t (drugiej serii: 1045 t). Serie różniły się też długością (druga seria to okręty o niespełna 2 m dłuższe). W drugiej serii jednostek liczniejsza była też nominalnie załoga - o 9 osób.

Uzbrojenie[edytuj]

Okręt uzbrojony był w dwie pojedyncze armaty kalibru 100 mm L/50 (po jednej na dziobie i rufie), sześć pojedynczych armat 66 mm L/45 (po trzy na każdej burcie) oraz dwie podwójne wyrzutnie torped kalibru 450 mm. W serii jednostek oddanych do służby w 1917 roku uzbrojenie uzupełniono o ciężki karabin maszynowy Schwarzlose kalibru 8 mm.

Wykaz i historia jednostek[edytuj]

Okręty typu Tátra nosiły nazwy krain, gór, jezior i wysp Autro-Węgier.

Seria oddana w latach 1912-1913[edytuj]

Pięć z sześciu niszczycieli (z wyjątkiem SMS „Orjen”) wzięło w grudniu 1915 roku udział w bitwie pod Durazzo i w Cieśninie Otranto. Dwa z nich - SMS „Lika” i SMS „Triglav” zatonęły jeszcze przed główną fazą bitwy wskutek wejścia na miny. Ich nazwy nadano wkrótce zbudowanym kolejnym jednostkom tego samego typu.

SMS „Dukla” po wcieleniu do floty francuskiej

Seria oddana w roku 1917[edytuj]

Jednostki, które przetrwały I wojnę światową, zostały następnie w większości wcielone w skład Królewskiej Marynarki Wojennej Włoch - Regia Marina. SMS „Dukla” wszedł w skład francuskiej Marine nationale.

Bibliografia[edytuj]