Niszczyciele typu Zumwalt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy typu amerykańskich niszczycieli. Zobacz też: inne desygnaty nazwy Zumwalt.
Niszczyciele typu Zumwalt
Uss Zumwalt.jpg
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
Stocznia Bath Iron Works
Ingalls Shipbuilding
Wejście do służby planowane 2016
Planowane okręty 3 planowane
Zbudowane okręty dwie jednostki w budowie, jedna ukończona
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 14 000 ton
Długość 183 m
Szerokość 24,1 m
Zanurzenie 8,4 m
Napęd 78 MW (dwie turbiny gazowe Rolls-Royce MT-30 i pomocnicze silniki Diesla)
Prędkość 30,3 węzły
Załoga 142 oficerów i marynarzy
Uzbrojenie • 2 armaty 155 mm Advanced Gun System

• 20 wyrzutni pocisków rakietowych MK 57 systemu VLS (80 pocisków BGM-109)
• Wyrzutnie pocisków rakietowych RIM-162 Evolved Sea Sparrow (ESSM)
• Pociski BGM-109 Tomahawk
• Przeciwokrętowe rakietotorpedy (VL-ASROC)
• 2 działka 30 mm Mk 46 Mod 2
• Radar dozoru przestrzeni nawodnej i powietrznej AN/SPY-3
• Radar kierowania ogniem i walki elektronicznej AN/SPY-4
• Wyrzutnie celów pozornych SRBOC
• Wyrzutnie pułapek MK-53 Decoy Launching System

Wyposażenie lotnicze 2 helikoptery SH-60 LAMPS lub 1 MH-60R i UAV

Niszczyciele typu Zumwalt (DDG-1000) – typ amerykańskich wielozadaniowych niszczycieli w trakcie budowy, w którym nacisk położono na możliwość wykonywania uderzeń na cele lądowe. W konstrukcji tych największych niszczycieli, budowanych kiedykolwiek dla US Navy, wykorzystano znaczną ilość najnowocześniejszych technologii, a także technologie kompozytowe do budowy dużej części kadłuba. Okręty tego typu mają zostać wyposażone w najnowsze rozwiązania technologiczne zarówno w zakresie uzbrojenia, jak i technik informatycznych, integracji wszystkich elementów jednostki oraz automatyzacji (total-ship computing system). Projektowane są i budowane z pełnym wachlarzem technologii stealth – minimalnego RCS oraz minimalnych sygnatur: akustycznej, w podczerwieni i magnetycznej.

W latach 90. XX wieku, po ostatecznym wycofaniu ze służby pancerników typu Iowa, amerykańska marynarka wojenna chciała zastąpić okręty tej klasy w zadaniach projekcji ognia na ląd, w 2005 roku nie dostrzegała już jednak takiej konieczności, toteż ograniczyła program z 32 jednostek do 16-24, następnie do 7 okrętów, aby w 2008 roku dążyć do anulowania całego programu. W przesłuchaniach przed Kongresem, marynarka stanęła na stanowisku, że według współczesnych ocen potrzebuje okrętów służących do zwalczania okrętów podwodnych, przeciwokrętowych pocisków manewrujących oraz obrony antybalistycznej. Jakkolwiek okręty typu DDG-1000 mogą wypełniać dwa pierwsze zadania, a po pewnych modyfikacjach także zwalczać pociski balistyczne, z zadań tych nie gorzej wywiążą się jednostki typu DDG-51, które są znacznie tańsze. Toteż US Navy staneła na stanowisku, że jednostki typu Zumwalt nie są niezbędne, Stany Zjednoczone powinny natomiast wznowić produkcję niszczycieli typu Arleigh Burke, z przeznaczeniem ich do tych własnie zadań. Kongres zgodził się ostatecznie na wznowienie produkcji niszczycieli typu DDG-51, przeznaczył jednak fundusze i zobowiązał marynarkę do budowy przynajmniej trzech okrętów typu Zumwalt.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]