Niszczyciele typu Zumwalt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy typu amerykańskich niszczycieli. Zobacz też: inne desygnaty nazwy Zumwalt.
Niszczyciele typu Zumwalt
Ilustracja
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
Stocznia Bath Iron Works
Ingalls Shipbuilding
Wejście do służby planowane 2016
Planowane okręty 3 planowane
Zbudowane okręty jedna jednostka w budowie, dwie ukończone
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 14 000 ton
Długość 183 m
Szerokość 24,1 m
Zanurzenie 8,4 m
Napęd 78 MW (dwie turbiny gazowe Rolls-Royce MT-30 i pomocnicze silniki Diesla)
Prędkość 30,3 węzły
Załoga 142 oficerów i marynarzy
Uzbrojenie • 2 armaty 155 mm Advanced Gun System

• 20 wyrzutni pocisków rakietowych MK 57 systemu VLS (80 pocisków BGM-109)
• Wyrzutnie pocisków rakietowych RIM-162 Evolved Sea Sparrow (ESSM)
• Pociski BGM-109 Tomahawk
• Przeciwokrętowe rakietotorpedy (VL-ASROC)
• 2 działka 30 mm Mk 46 Mod 2
• Radar dozoru przestrzeni nawodnej i powietrznej AN/SPY-3
• Radar kierowania ogniem i walki elektronicznej AN/SPY-4
• Wyrzutnie celów pozornych SRBOC
• Wyrzutnie pułapek MK-53 Decoy Launching System

Wyposażenie lotnicze 2 helikoptery SH-60 LAMPS lub 1 MH-60R i UAV

Niszczyciele typu Zumwalt (DDG-1000) – typ amerykańskich wielozadaniowych niszczycieli w trakcie budowy, w którym nacisk położono na możliwość wykonywania uderzeń na cele lądowe. W konstrukcji tych największych niszczycieli, budowanych kiedykolwiek dla US Navy, wykorzystano znaczną ilość najnowocześniejszych technologii, a także technologie kompozytowe do budowy dużej części kadłuba. Okręty tego typu mają zostać wyposażone w najnowsze rozwiązania technologiczne zarówno w zakresie uzbrojenia, jak i technik informatycznych, integracji wszystkich elementów jednostki oraz automatyzacji (total-ship computing system). Projektowane są i budowane z pełnym wachlarzem technologii stealth – minimalnego RCS oraz minimalnych sygnatur: akustycznej, w podczerwieni i magnetycznej.

W latach 90. XX wieku, po ostatecznym wycofaniu ze służby pancerników typu Iowa, amerykańska marynarka wojenna chciała zastąpić okręty tej klasy w zadaniach projekcji ognia na ląd, w 2005 roku nie dostrzegała już jednak takiej konieczności, toteż ograniczyła program z 32 jednostek do 16-24, następnie do 7 okrętów, aby w 2008 roku dążyć do anulowania całego programu. W przesłuchaniach przed Kongresem, marynarka stanęła na stanowisku, że według współczesnych ocen potrzebuje okrętów służących do zwalczania okrętów podwodnych, przeciwokrętowych pocisków manewrujących oraz obrony antybalistycznej. Jakkolwiek okręty typu DDG-1000 mogą wypełniać dwa pierwsze zadania, a po pewnych modyfikacjach także zwalczać pociski balistyczne, z zadań tych nie gorzej wywiążą się jednostki typu DDG-51, które są znacznie tańsze. Toteż US Navy stanęła na stanowisku, że jednostki typu Zumwalt nie są niezbędne, Stany Zjednoczone powinny natomiast wznowić produkcję niszczycieli typu Arleigh Burke, z przeznaczeniem ich do tych właśnie zadań. Kongres zgodził się ostatecznie na wznowienie produkcji niszczycieli typu DDG-51, przeznaczył jednak fundusze i zobowiązał marynarkę do budowy przynajmniej trzech okrętów typu Zumwalt.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]