Nitjananda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nitjanada

Nitjananda (w języku bengalskim: শ্রী নিত্যানন্দ, „Uosobienie wiecznego błogosławieństwa”) (ur. około 1474 n.e. w Ekaćakra (Indie), to jeden z najważniejszych świętych w gaudija wisznuizmie tradycji bengalskiej. Uznawany za inkarnację Balaramy i jednocześnie uważany za najbardziej miłosierną inkarnację Boga. Jest jednym z Pięciu Aspektów Boga (Panća Tattwa).

Wyznawcy tego kierunku nazywają Nitjanandę także: Śri Nitjananda (Święty N.), Prabhu Nitjananda (Ojciec N.), Nitjanada Rama.

Nitajananda był przyjacielem i uczniem Ćajtanii Mahaprabhu (uznanego za jedną z inkarnacji Kryszny). Są oni często wymieniani razem jako Gaura-Nitai (Gaura czyli złoty to imię Ćajtanii, a Nitai to skrócone imię Nitjanandy) i często razem czczeni w świątyniach Hare Kryszna w postaci dwóch posągów. Inne imię tej pary to Nimai-Nitai. Ćajtanja i Nitjananda są uznawani za inkarnacje dwóch braci: Kryszny i Balaramy (będących razem Najwyższą Osobą Boga (Bhagawan) i dlatego są wspólnie otaczani kultem.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Nitjananda urodził się w małej wiosce Ekaćakra (obecny Bengal Zachodni) w rodzinie bramińskiej. Od dzieciństwa wyróżniał się głęboką religijnością bhakti i talentem do śpiewu bhadźan. Lubił odgrywać rolę Lakszmana - brata Ramy wraz z innymi chłopcami z wioski.

Kiedy Nitjananda miał 13 lat do jego domu przybył wędrowny asceta (sannjasin)- Lakszmipati Tirtha i ojciec Nitjanandy- Hadai Pandit zaoferował mu w podarunku wszystko, o co poprosi. Asceta poprosił o Nitjanandę, który miał mu pomagać podczas pielgrzymki do świętych miejsc. Podczas podróży z Tirthą Nitjananda uczył się od różnych guru wisznuizmu: Madhawendra Puri, Adwajta Aćarja, i Iśwara Puri - duchowego mistrza Ćajtanii Mahaprabhu. Otrzymał inicjację od Tirthy.

Epizod Dżagai-Madhai[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej znanym epizodem w życiu Nitjanandy jest ten, dotyczący jego spotkania z Ćajtanją:

Nitjanada śpiewał święte imiona Kryszny, kiedy na ulicy napadło na niego dwóch pijanych braci: Dżagai i Madhai i zranili go w czoło odłamkiem glinianego garnka. Wówczas Nitjananda wypowiedział słynne słowa: Mereczhisz kolszir kana, tai bole ki prem debona” (Czy mam przestać darzyć cię miłością dlatego, że uderzyłeś mnie glinianym garnkiem?). Kiedy Ćajtanja usłyszał o tym, rozgniewał się i chciał zabić pijanych braci swoim boską ćakrą. Nitjananda wybłagał jego litość i dwaj bracia zostali uczniami Nitjanandy, wzruszeni jego miłosierdziem.

Dziedzictwo[edytuj | edytuj kod]

Trwałym dziedzictwem działalności Nitjanandy jest wywołanie ruchu odrodzeniowego w hinduizmie, osłabionym przez rygory systemu kastowego, który Nitjananda odrzucał. Wiele wybitnych dzieł literatury wisznuickiej jest dziełem Nitjanandy lub jego uczniów. Motyw braterskiej miłości Ćajtanii i Nitjanandy był częsty w średniowiecznej literaturze bengalskiej i pozostaje częstym motywem do dzisiaj w literaturze religijnej wisznuizmu.

Imiona Nitjanandy[edytuj | edytuj kod]

  • Awadhutendu -- Księżyc boskich szaleńców
  • Wasudha-prana-wallabha -- Umiłowany Oddech Życia Wasudhy
  • Krsna-prema-prada -- Obdarzający ekstatyczną miłością dla Kryszny
  • Prabhu -- Pan i Mistrz bhaktów
  • Padmawati-suta -- Ukochany Syn Padmavati
  • Śriman -- Obdarzony transcendentalnym majestatem
  • Saci-nandana-purwaja -- Starszy brat syna Saci
  • Bhawonmatta -- Owładnięty ekstatycznym uczuciem
  • Dźagat-trata -- Zbawiciel wszechświata
  • Rakta-gaura-kalewara - O skórze złocisto-czerwonej

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]