Nitonakrętka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Widok od strony kołnierza
Widok od strony gwintu
Nitonkrętka po zamocowaniu; widać charakterystyczne spęczenie.

Nitonakrętka – rodzaj nitu rurkowego z częścią gwintowaną wewnętrznie. Składa się z części gwintowanej, części niegwintowanej cienkościennej i kołnierza.

Nitonakrętkę mocuje się w blasze lub cienkościennym profilu w sposób zbliżony do nitów rurkowych; z jednej strony osadzona jest na kołnierzu, a z drugiej na spęczeniu powstałym na części niegwintowanej. Proces montażu to: 1) wkręcenie od strony kołnierza nagwintowanego trzpienia, 2) osadzenie nitonakrętki w otworze, 3) dociśnięcie przez kołnierz do materiału, 4) wykonanie spęczenia poprzez powrotny ruch trzpienia (bez obrotu), 5) usunięcie trzpienia przez jego wykręcenie.

Odcinek gwintowany wykorzystywany jest i do montażu, i – następnie – umożliwia wkręcenie właściwego elementu złącznego. Ryflowanie i wypustki pod kołnierzem zapobiegają obracaniu się zamontowanej nitonakrętki w gnieździe.[1].

Zaletą nitonakrętek jest przede wszystkim bardzo szybki (trwający kilkanaście sekund) montaż, stosunkowo łatwy do zautomatyzowania.

Nitonakrętki występują też w postaci nieprzelotowej, a dodatkowo wyposażone (już u producenta) w uszczelkę pod kołnierzem – zapewniają szczelność.

Coraz częściej nitonakrętki są zastępowane technologią wiercenia termicznego, która jest znacznie tańsza i szybsza.[2]

Technika ta pozwala na wyeliminowanie takich wad nitonakrętek jak:

  • korozja elektrochemiczna,
  • poluzowanie lub zerwanie nitonakrętki w wyniku pracy połączenia gwintowanego,
  • kosztowne oprzyrządowanie, tj. zaciskarki nitonakrętek,
  • problem z montażem nitonakrętki w powierzchni walcowej.[3]

Przypisy

  1. Nitonakrętki. Würth Polska. [dostęp 2010-03-19].
  2. Alternatywa dla nitonakrętki. Metalmedia. [dostęp 2013-03-20].
  3. Wady nitonakrętek. Centerdrill.eu. [dostęp 2013-04-21].