Przejdź do zawartości

Nocek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Nocek
Myotis
Kaup, 1829[1]
Ilustracja
Nocek Bechsteina (M. bechsteini)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

nietoperze

Podrząd

mroczkokształtne

Nadrodzina

Vespertilionoidea

Rodzina

mroczkowate

Podrodzina

nocki

Rodzaj

nocek

Typ nomenklatoryczny

Vespertilio murinus von Schreber, 1774 (= Vespertilio myotis Borkhausen, 1797)

Podrodzaje i gatunki

3 podrodzaje (+ 2 gatunki o statusie incerte sedis) i 179 gatunków (w tym 37 wymarłych) – zobacz opis w tekście

Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka w Wikispecies
Multimedia w Wikimedia Commons
Hasło w Wikisłowniku

Nocek[27] (Myotis) – rodzaj ssaków z podrodziny nocków (Myotinae) w obrębie rodziny mroczkowatych (Vespertilionidae).

Rozmieszczenie geograficzne

[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące na całym świecie (oprócz Antarktydy)[28][29][30].

Morfologia

[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 26,3–100 mm, długość ogona 21–78 mm, długość ucha 7–29 mm, długość tylnej stopy 4–24 mm, długość przedramienia 26,5–69 mm; masa ciała 2–32,5 g[29][31].

Systematyka

[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj zdefiniował w 1829 roku niemiecki przyrodnik i paleontolog Johann Jakob Kaup w publikacji swojego autorstwa zatytułowanej Zarys historii rozwoju i systemu naturalnego europejskiego świata zwierząt: część pierwsza obejmuje ssaki ptasie i ptaki wraz ze wskazaniem pochodzenia tych ostatnich od płazów[1]. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) nocek duży (M. myotis).

Etymologia

[edytuj | edytuj kod]
  • Myotis (Myotus, M,rolis, Myottis): gr. μυς mus, μυός muos ‘mysz’; ους ous, ωτος ōtos ‘ucho’[32].
  • Nyctactes: gr. νυστακτης nustaktēs ‘senny, ospały’, od νυσταζω nustazō ‘drzemać’[2][33]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Vespertilio bechsteinii Kuhl, 1817.
  • Leuconoe: gr. λευκος leukos ‘biały’[34]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Vespertilio daubentonii Kuhl, 1817.
  • Capaccinius (Capaccinus): Francesco Cappuccini, włoski polityk, podsekretarz stanu do spraw zagranicznych w latach 1833–34, patron i subskrybent Bonapartego[35]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Vespertilio capaccinii Bonaparte, 1837.
  • Selysius: Edmond de Sélys Longchamps (1813–1900), belgijski polityk i naukowiec[36]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Vespertilio mystacinus Kuhl, 1817.
  • Trilatitus (Tralatitus, Tralatitius): łac. tralatitius ‘zwykły, pospolity’[37]. Gatunek typowy: Gray wymienił trzy gatunki – Vespertilio blepotis Temminck, 1840 (= Vespertilio fuliginosa Hodgson, 1835), Vespertilio hasseltii Temminck, 1840 i Vespertilio macellus Temminck, 1840 – z których gatunkiem typowym jest (późniejsze oznaczenie) Vespertilio hasseltii Temminck, 1840.
  • Isotus: gr. ισος isos ‘równy, podobny’; ους ous, ωτος ōtos ‘ucho’[38]. Gatunek typowy: Kolenati wymienił dwa gatunki – Vespertilio nattereri Kuhl, 1817 i Vespertilio emarginatus É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1806 – z których gatunkiem typowym jest (późniejsze oznaczenie) Vespertilio nattereri Kuhl, 1817.
  • Brachyotus: gr. βραχυς brakhus ‘krótki’; ους ous, ωτος ōtos ‘ucho’[39]. Gatunek typowy: Kolenati wymienił trzy gatunki – Vespertilio mystacinus Kuhl, 1817, Vespertilio daubentonii Kuhl, 1817 i Vespertilio dasycneme Boie, 1825 – z których gatunkiem typowym jest (późniejsze oznaczenie) Vespertilio mystacinus Kuhl, 1817.
  • Pternopterus: gr. πτερνη pternē ‘pięta’; -πτερος -pteros ‘-skrzydły’, od πτερον pteron ‘skrzydło’[40]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Vespertilio (Pternopterus) lobipes Peters, 1867 (= Vespertilio muricola J.E. Gray, 1846).
  • Exochurus: gr. εκ ek, εξ ex ‘bez’; -ουρος -ouros ‘-ogonowy’, od ουρα oura ‘ogon’[41]. Gatunek typowy: Fitzinger wymienił trzy gatunki – Vespertilio horsfieldii Temminck, 1840, Vespertilio macrodactylus Temminck, 1840 i Vespertilio macrotarsus Waterhouse, 1845 – z których gatunkiem typowym jest (późniejsze oznaczenie) Vespertilio macrodactylus Temminck, 1840.
  • Cnephaiophilus: gr. κνεφαιος knephaios ‘w ciemności, ciemny’, od κνεφας knephas ‘ciemność’; φιλος philos ‘miłośnik’, od φιλεω phileō ‘kochać’[42]. Gatunek typowy: Fitzinger wymienił cztery gatunki – Vespertilio pellucidus Waterhouse, 1845, Vespertilio ferrugineus Temminck, 1840 (= Vespertilio dasycneme Boie, 1825), Vespertilio macellus[i] Temminck, 1840 i Vespertilio noctivagans Le Conte, 1831 – gatunek typowy nie został wyznaczony.
  • Comastes: gr. κωμαστης kōmastēs ‘biesiadnik, hulaka’[43]. Gatunek typowy: Fitzinger wymienił cztery gatunki – Vespertilio capaccinii Bonaparte, 1837, Vespertilio megapodius Temminck, 1840 (= Vespertilio capaccinii Bonaparte, 1837), Vespertilio dasycneme Boie, 1825 i Vespertilio limnophilus Temminck, 1840 (= Vespertilio dasycneme Boie, 1825) – z których gatunkiem typowym jest (późniejsze oznaczenie) Vespertilio capaccinii Bonaparte, 1837.
  • Euvespertilio: gr. ευ eu ‘dobry, ładny, typowy’; rodzaj Vespertilio Linnaeus, 1758[16]. Gatunek typowy: Acloque wymmienił pięć gatunków – Vespertilio emarginatus É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1806, Vespertilio nattereri Kuhl, 1817, Vespertilio mystacinus Kuhl, 1817, Vespertilio murinus von Schreber, 1774 (= Vespertilio myotis Borkhausen, 1797) i Vespertilio bechsteini Acloque, 1900 (= Vespertilio bechsteinii Kuhl, 1817) – z których gatunkiem typowym jest (późniejsze oznaczenie) Vespertilio emarginatus É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1806.
  • Pizonyx: gr. πιεζω piezō ‘ściskać, gnieść’[44]; ονυξ onux, ονυχος onukhos ‘pazur, paznokieć’[45]. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Myotis vivesi Menegaux, 1901.
  • Chrysopteron: gr. χρυσος khrusos ‘złoto’; πτερον pteron ‘skrzydło’[18]. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Kerivoula weberi Jentink, 1890[j].
  • Dichromyotis: gr. διχρως dikhrōs ‘dwukolorowy’, od δι- di- ‘podwójny’, od δις dis ‘dwukrotnie’, od δυο duo ‘dwa’; χρως khrōs, χρωτος khrōtos ‘cera, karnacja’; rodzaj Myotis Kaup, 1829[19]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Vespertilio formosus Hodgson, 1835.
  • Paramyotis: gr. παρα para ‘blisko’; rodzaj Myotis Kaup, 1829[20].
  • Rickettia: epitet gatunkowy Vespertilio (Leuconoe) ricketti O. Thomas, 1894; Charles Boughey Rickett (1851–1943), brytyjski bankier, kolekcjoner z Dalekiego Wschodu[19]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Vespertilio (Leuconoe) ricketti O. Thomas, 1894.
  • Megapipistrellus: gr. μεγας megas ‘wielki’; rodzaj Pipistrellus Kaup, 1829[21]. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Pipistrellus annectans Dobson, 1871.
  • Anamygdon: etymologia niejasna, Troughton nie wyjaśnił pochodzenia nazwy rodzajowej[22]. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Anamygdon solomonis[k] Troughton, 1929.
  • Hesperomyotis: gr. ἑσπερος hesperos ‘zachodni’; rodzaj Myotis Kaup, 1829[23]. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Myotis simus O. Thomas, 1901.

Podział systematyczny

[edytuj | edytuj kod]

Myotis to najbardziej liczny z rodzajów nietoperzy, w którym rozpoznano 127 gatunków (bez gatunków wymarłych) i regularnie opisywane są nowe[28]. Historia taksonomi podrodzajowej w obrębie Myotis jest skomplikowana[28]. Dane genetyczne wskazują na istnienie dwóch głównych kladów w rodzaju Myotis – jednego w Nowym Świecie (z dwoma gatunkami ze Starego Świata) i drugiego w Starym Świecie[28]. Można zastosować podział na trzy podrodzaje: Pizonyx będący najstarszą dostępną nazwą dla kladu Nowego Świata oraz Chrysopteron (azjatyckie „pomarańczowe” i „żółte” gatunki oraz endemiczne gatunki afrykańskie) i Myotis (wszystkie inne gatunki ze Starego Świata) dla kladu Starego Świata[28]. W obrębie podrodzajów grupy gatunkowe zostały zdefiniowane głównie na podstawie danych genetycznych, ale dokładny skład gatunkowy tych grup jest wciąż dyskusyjny[28].

Do rodzaju należą następujące gatunki zgrupowane w trzech podrodzajach[46][31][28][47][27]:

Podrodzaj Grafika Gatunek Autor i rok opisu Nazwa zwyczajowa[27] Podgatunki[29][28][31][48][49][50][51][52][53][54][55][56] Rozmieszczenie geograficzne[29][28][31][48][49][50][51][52][53][54][55][56] Podstawowe wymiary[29][31][48][49][50][51][52][53][54][55][56][l] Status
IUCN[57]
Pizonyx
G.S. Miller, 1906
Myotis septentrionalis (Trouessart, 1897) nocek północny gatunek monotypowy Kanada (na wschód od południowo-zachodniego Jukonu) oraz centralne i wschodnie Stany Zjednoczone (na wschód od wschodniej Montany, na południe do północno-zachodniej Florydy, odnotowano w zachodniej Montanie i południowym Teksasie) DC: 4–4,6 cm
DO: 3,6–4,3 cm
DP: 3,5–3,9 cm
MC: 4–11 g 		 NT 
Myotis auriculus R.H. Baker & Stains, 1955 nocek uszaty 2 podgatunki Stany Zjednoczone (góry południowo-wschodniej Arizony i południowo-zachodniego Nowego Meksyku) na południe do Meksyku (do Jalisco, północnej Coahuila, Tamaulipas i Veracruz); zakres wysokości: do 2200 m n.p.m. DC: 5,1–5,2 cm
DO: 3,4–4,9 cm
DP: 3,7–4 cm
MC: 6–8 g 		 LC 
Myotis ciliolabrum (C.H. Merriam, 1886) nocek rzęsowargi gatunek monotypowy Kanada (południowo-wschodnia Kolumbia Brytyjska na wschód do południowo-zachodniego Saskatchewan) na południe przez zachodnie i środkowe Stany Zjednoczone do środkowego Meksyku; zakres wysokości: 300–3300 m n.p.m. DC: 3,9–4,4 cm
DO: 2,9–4,9 cm
DP: 3,1–3,5 cm
MC: 3–6 g 		 LC 
Myotis leibii (Audubon & Bachman, 1842) nocek małostopy gatunek monotypowy południowo-wschodnia Kanada (południowo-wschodnie Ontario i południowo-zachodni Quebec) i wschodnie Stany Zjednoczone (od południowo-wschodniej Oklahomy na wschód do Nowej Anglii i północno-zachodniej Karoliny Południowej); zakres wysokości: 700–1125 m n.p.m. DC: 4–4,4 cm
DO: 3,3–3,8 cm
DP: 3–3,5 cm
MC: 3–6 g 		 EN 
Myotis californicus (Audubon & Bachman, 1842) nocek kalifornijski 4 podgatunki skrajnie południowo-wschodnia Alaska, południowo-zachodnia Kanada (Kolumbia Brytyjska) na południe przez zachodnie Stany Zjednoczone i Meksyk (włącznie z Kalifornią Dolną) do środkowej Gwatemali DC: 3,8–4,8 cm
DO: 3,2–4,5 cm
DP: 3,1–3,5 cm
MC: 3,3–5,4 g 		 LC 
Myotis lucifugus (Le Conte, 1831) nocek amerykański gatunek monotypowy południowa Alaska, Kanada i Stany Zjednoczone DC: 3,9–5,4 cm
DO: 2,9–4,4 cm
DP: 3,4–4,1 cm
MC: brak danych 		 EN 
Myotis keenii (C.H. Merriam, 1895) nocek brzegowy gatunek monotypowy od południowo-wschodniej Alaski na południe wzdłuż Kanady (Kolumbia Brytyjska,włącznie z Wyspą Królowej Charlotty i wyspą Vancouver) do północno-zachodniego Waszyngtonu (Stany Zjednoczone) DC: 4–5,5 cm
DO: 3,4–4,4 cm
DP: 3,5–3,9 cm
MC: 4–6 g 		 LC 
Myotis evotis (H. Allen, 1864) nocek długouchy 6 podgatunków południowo-zachodnia Kanada (Kolumbia Brytyjska na wschód do południowego Saskatchewan) na południe przez zachodnie Stany Zjednoczone do północno-zachodniego Meksyku (Półwysep Kalifornijski); zakres wysokości: 0–2830 m n.p.m. DC: 4,3–5,2 cm
DO: 3,6–4,5 cm
DP: 3,4–4 cm
MC: 4–9 g 		 LC 
Myotis thysanodes G.S. Miller, 1897 nocek frędzlowaty 4 podgatunki południowo-zachodnia Kanada (południowa Kolumbia Brytyjska), zachodnie i środkowe Stany Zjednoczone (od wschodu do południowo-zachodniej Dakoty Południowej, północno-zachodniej Nebraski i północnego Teksasu) oraz na południe do południowego Meksyku; zakres wysokości: 0–2850 m n.p.m. DC: 4,5–5,7 cm
DO: 3,5–4,5 cm
DP: 4–4,5 cm
MC: 6–12 g 		 LC 
Myotis occultus Hollister, 1909 nocek arizoński gatunek monotypowy Stany Zjednoczone (południowo-wschodnia Kalifornia, Arizona, południowe Kolorado, Nowy Meksyk, być może południowy Utah i zachodni Teksas) na południe do środkowego Meksyku; granice zasięgu niepewne; zakres wysokości: 2000–3000 m n.p.m. DC: 4,1–5,4 cm
DO: 2,9–4,1 cm
DP: 3,6–4,2 cm
MC: 7–9 g 		 LC 
Myotis volans (H. Allen, 1866) nocek długonogi 4 podgatunki skrajnie południowo-wschodnia Alaska, zachodnia Kanada (południowo-zachodni Jukon na wschód do południowego Saskatchewan) i zachodnie Stany Zjednoczone na południe do środkowego Meksyku; zakres wysokości: 60–3770 m n.p.m. DC: 4,3–6,3 cm
DO: 4–5 cm
DP: 3,8–4,2 cm
MC: 5–10 g 		 LC 
Myotis planiceps R.H. Baker, 1955 nocek płaskogłowy gatunek monotypowy endemit Meksyku: bardzo mały obszar w Couhuila, Nuevo León i Zacatecas; zakres wysokości: 1000–3200 m n.p.m. DC: 3–5,1 cm
DO: 2,1–2,5 cm
DP: 2,6–2,7 cm
MC: 5–7 g 		 EN 
Myotis sodalis G.S. Miller & G.M. Allen, 1928 nocek towarzyski gatunek monotypowy endemit Stanów Zjednoczonych: od Oklahomy i Iowy na północ i wschód do Michigan, Nowej Anglii i północnego New Jersey, na południe do Alabamy i Arkansas; zakres wysokości: 0–1745 m n.p.m. DC: 4,2–4,8 cm
DO: 2,8–4,5 cm
DP: 3,5–4 cm
MC: 5–10 g 		 NT 
Myotis fortidens G.S. Miller & G.M. Allen, 1928 nocek cynamonowy 2 podgatunki Meksyk (na południe od Sonory wzdłuż wąskiego pasa wybrzeża Oceanu Spokojnego i od Veracruz na południe do Chiapas) i południowa Gwatemala; zakres wysokości: 0–870 m n.p.m. DC: 4,6–5,4 cm
DO: 3,1–4 cm
DP: 3,5–3,8 cm
MC: 5–8 g 		 LC 
Myotis findleyi Bogan, 1978 nocek wyspowy gatunek monotypowy endemit Meksyku: Islas Marías (María Madre, María Magdalena i María Cleofas) u wybrzeży Nayarit; zakres wysokości: 0–600 m n.p.m. DC: 4,4–4,7 cm
DO: 2,6–3,3 cm
DP: 2,9–3,3 cm
MC: 2–3 g 		 EN 
Myotis armiensis C.A. Carrión-Bonilla & J.A. Cook, 2020 gatunek monotypowy Panama (Chiriquí, Międzynarodowy Park La Amistad), Kostaryka (Valle del Silencio) i Ekwador (wschodnie Andy); zakres wysokości: 975–2500 m n.p.m. DC: 7,7–9,2 cm
DO: 3,2–4,8 cm
DP: 3,6–3,9 cm
MC: 4,5–5,6 g 		 NE 
Myotis barquezi Novaes, Cláudio, M.M. Díaz, D.E. Wilson, Weksler & Moratelli, 2022 gatunek monotypowy endemit Argentyny: znany tylko z miejsca typowego (Salta); zakres wysokości: około 670 m n.p.m. DC: brak danych
DO: brak danych
DP: około 3,5 cm
MC: 5–6 g 		 NE 
Myotis pilosotibialis LaVal, 1973 gatunek monotypowy wschodnio-środkowy Meksyk przez Amerykę Centralną do Kolumbii, północnej Wenezueli oraz Trynidadu i Tobago (Trynidad); zakres wysokości: 0–2500 m n.p.m. DC: 4,5–5,1 cm
DO: 3,4–3,9 cm
DP: 3,2–3,9 cm
MC: 4–7 g 		 NE 
Myotis keaysi J.A. Allen, 1914 nocek włosonogi gatunek monotypowy wyżyny w Wenezueli, Andy w Kolumbii, Ekwadorze, Peru, Boliwii i północno-zachodniej Argentynie; zakres wysokości: 550–2500 m n.p.m. DC: 5,6–6,1 cm
DO: 2,9–4,1 cm
DP: brak danych
MC: brak danych 		 LC 
Myotis ruber (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1806) nocek czerwony gatunek monotypowy północno-wschodnia, południowo-wschodnia i południowa Brazylia, wschodni Paragwaj oraz północno-wschodnia Argentyna; zakres wysokości: 500–1500 m n.p.m. DC: 4,9–5 cm
DO: 3,3–4,4 cm
DP: 3,4–4,2 cm
MC: 5–9 g 		 NT 
Myotis moratellii Novaes, Cláudio, C.A. Carrión-Bonilla, de Abreu-Júnior, D.E. Wilson, Maldonado & Weksler, 2021 gatunek monotypowy endemit Ekwadoru: ograniczony do zachodniego przybrzeżnego obszaru; zakres wysokości: 0–150 m n.p.m. DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 3,5–3,8 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis riparius Handley, 1960 nocek kolonijny gatunek monotypowy od południowego Hondurasu, Nikaragui, Kostaryki i Panamy do Ameryki Południowej (z wyjątkiem Chile) oraz Trynidad i Tobago (Trynidad); zakres wysokości: 0–2000 m n.p.m. DC: 4,3–4,5 cm
DO: 2,8–4,8 cm
DP: 3,2–3,9 cm
MC: 4–7 g 		 LC 
Myotis simus O. Thomas, 1901 nocek aksamitny gatunek monotypowy Nizina Amazonki (Kolumbia, Ekwador, Peru i Brazylia) i dorzecze Parany (od środkowej Brazylii do północno-wschodniej Argentyny); zapsiy z Boliwii i Paragwaju przypisane do M. midastactus; zakres wysokości: 30–600 m n.p.m. DC: 5–5,2 cm
DO: 3,1–3,7 cm
DP: 3,5–4 cm
MC: 5–11 g 		 DD 
Myotis midastactus Moratelli & D.E. Wilson, 2014 nocek złoty gatunek monotypowy Boliwia (Beni i Santa Cruz) i Paragwaj (Presidente Hayes); zakres wysokości: 150–250 m n.p.m. DC: 5–5,9 cm
DO: 3,6–4,1 cm
DP: 3,8–4,1 cm
MC: 6–11 g 		 NE 
Myotis elegans E.R. Hall, 1962 nocek strojny gatunek monotypowy niziny od wschodniego Meksyku (San Luis Potosí) do północnej Kostaryka; zakres wysokości: 0–750 m n.p.m. DC: 3,9–4,5 cm
DO: 3,1–3,5 cm
DP: 3,2–3,4 cm
MC: 3–5 g 		 LC 
Myotis pampa Novaes, D.E. Wilson & Moratelli, 2021 gatunek monotypowy endemit Urugwaju: znany z 2 lokalizacji (Artigas i Tacuarembó); zakres wysokości: 30–240 m n.p.m. DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 3,4–3,6 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis vivesi Menegaux, 1901 nocek rybożerny gatunek monotypowy endemit Meksyku: Półwysep Kalifornijski (wybrzeże Oceanu SPokojnego i Zatoka Kalifornijska z wieloma wyspami) i Sonora (Golfo San Jorge na południe do Guaymas); zakres wysokości: około 0 m n.p.m. DC: 8,5–8,8 cm
DO: 5–7,8 cm
DP: 5,4–6,3 cm
MC: 22–28 g 		 VU 
Myotis grisescens A.H. Howell, 1909 nocek szary gatunek monotypowy endemit Stanów Zjednoczonych: Kansas, Oklahoma, Missouri i Illinois na wschód do zachodniej Wirginii i zachodniej Karoliny Północnej, na południe do Alabamy i północno-zachodniej Florydy DC: 4,7–5,5 cm
DO: 3,3–4,1 cm
DP: 4,1–4,6 cm
MC: 7–16 g 		 VU 
Myotis austroriparius (Rhoads, 1897) nocek nadwodny gatunek monotypowy endemit Stanów Zjednoczonych: południowy Illinois i południowa Indiana na południe do wschodniego Teksasu i Florydy, na wschód przez zachodnie Kentucky, zachodni Tennessee i Alabamę do Karolin DC: 4,5–5,1 cm
DO: 2,6–4,4 cm
DP: 3,3–4 cm
MC: 5–8 g 		 LC 
Myotis yumanensis (H. Allen, 1864) nocek wodny 6 podgatunków południowo-zachodnia Kanada (Kolumbia Brytyjska), zachodnie Stany Zjednoczone (od wschodu do zachodniej Montany, Oklahomy i Teksasu) oraz zachodni i środkowy Meksyk (Kalifornia Dolna, na południe do Morelos); zakres wysokości: do 3350 m n.p.m. DC: 4,8–4,9 cm
DO: 2,7–4 cm
DP: 3,2–3,8 cm
MC: 4–7 g 		 LC 
Myotis velifer (J.A. Allen, 1890) nocek jaskiniowy 4 podgatunki środkowe i południowe Stany Zjednoczone (na południe od południowej Arizony, południowej Nebraski i Oklahomy) do Meksyku (włącznie z południowym Półwyspem Kalifornijskim), Gwatemala i Honduras; zakres wysokości: 0–3000 m n.p.m. DC: 4,1–5,4 cm
DO: 3,5–5,5 cm
DP: 3,6–4,7 cm
MC: 4–11 g 		 LC 
Myotis cobanensis G.G. Goodwin, 1955 nocek katedralny gatunek monotypowy endemit Gwatemali: znany tylko z miejsca typowego (katedra w Cobán, Alta Verapaz); zakres wysokości: około 1305 m n.p.m. DC: około 3,5 cm
DO: około 3,5 cm
DP: około 4,2 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis chiloensis (G.R. Waterhouse, 1840) nocek chilijski gatunek monotypowy południowe Chile, na wschód do zachodniej Argentyny i na południe do Ziemi Ognistej; zakres wysokości: około 1400 m n.p.m. DC: 4,3–4,5 cm
DO: 2,8–3,9 cm
DP: 3,4–4,2 cm
MC: 6–9 g 		 LC 
Myotis arescens Osgood, 1943 gatunek monotypowy endemit Chile: Valparaíso, Coquimbo, Maule i Araukania; zakres wysokości: do 1200 m n.p.m. DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 3,4–3,8 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis albescens (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1806) nocek posrebrzany gatunek monotypowy od Meksyku (południowy Veracruz) na południe przez Amerykę Środkową i Południową do Peru, Boliwii, południowej Brazylii, Paragwaju, Urugwaju i północnej Argentyny; zakres wysokości: 0–1500 m n.p.m. DC: 4,6–4,9 cm
DO: 3,5–4,6 cm
DP: 3,2–3,9 cm
MC: 4–8 g 		 LC 
Myotis huariorum D.R. Díaz, Medina, Arias, E. López, & Carrión Bonilla, 2025 gatunek monotypowy endemit Peru; znany z 2 lokalizacji (Arequipa i Lima): zakres wysokości: 480–2800 m n.p.m. DC: 8,8–9,4 cm
DO: 4,6–5 cm
DP: 4,1–4,3 cm
MC: 5,2–5,5 g 		 NE 
Myotis levis (I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1824) nocek żółtawy gatunek monotypowy Mata Atlântica od południowo-wschodniej i południowej Brazylii do środkowej Boliwii, Ekwadoru, Argentyny, Urugwaju i skrajnie wschodniego Chile; zakres wysokości: 300–3890 m n.p.m. DC: 3,8–5,5 cm
DO: 2,2–4,8 cm
DP: 3,4–4,4 cm
MC: 4–10 g 		 LC 
Myotis izecksohni Moratelli, A.L. Peracchi, Dias & J.C. de Oliveira, 2011 nocek brazylijski gatunek monotypowy Mata Atlântica i Cerrado w południowo-wschodniej i południowej Brazylii do północno-wschodniej Argentyny; zakres wysokości: 250–1200 m n.p.m. DC: 4,6–6,4 cm
DO: 3,5–4,2 cm
DP: 3,3–3,9 cm
MC: 5–9 g 		 DD 
Myotis lavali Moratelli, A.L. Peracchi, Dias & J.C. Oliveira, 2011 nocek zagrożony gatunek monotypowy korytarz diagonalny z północno-wschodniej Brazylii na południe do Paragwaju i północno-zachodniej Argentyny; zakres wysokości: 15–900 m n.p.m. DC: 4,1–5 cm
DO: 3,1–4,2 cm
DP: 3,1–3,7 cm
MC: 3–7 g 		 LC 
Myotis oxyotus (W.C.H. Peters, 1867) nocek andyjski 2 podgatunki Kostaryka i Panama (Kordyliera Środkowa i Cordillera de Talamanca), Kolumbia, Wenezuela, Ekwador, Peru, Boliwia i północno-zachodnia Argentyna; zakres wysokości: 1000–3450 m n.p.m. DC: 4–5,3 cm
DO: 4,1–4,6 cm
DP: 3,7–4,3 cm
MC: 4–7 g 		 LC 
Myotis clydejonesi Moratelli, D.E. Wilson, A.L. Gardner, R.D. Fischer & Gutiérrez, 2016 gatunek monotypowy endemit Surinamu: znany tylko z miejsca typowego (wyspa na rzece Coppename) DC: około 5 cm
DO: około 3,8 cm
DP: około 3,5 cm
MC: około 4,3 g 		 NE 
Myotis guarani Novaes, Cláudio, Bertocchi, de Oliveira, Semedo, Saldanha, D.E. Wilson, & Moratelli, 2025 gatunek monotypowy od północnej Boliwii przez Paragwaj i środkowo-zachodnią Brazylię do północnej Argentyny; zakres wysokości: 10–2300 m n.p.m. DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 3,1–3,6 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis martiniquensis LaVal, 1973 nocek martynikański gatunek monotypowy endemit Martyniki: siedliska leśne DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 3,6–4 cm
MC: 5–8 g 		 NT 
Myotis dominicensis G.S. Miller, 1902 nocek antylski gatunek monotypowy Małe Antyle (Gwadelupa i Dominika) DC: 4,6–4,8 cm
DO: 2,8–3,6 cm
DP: 3,3–3,5 cm
MC: 3–5 g 		 VU 
Myotis nyctor LaVal & A. Schwartz, 1974 gatunek monotypowy Małe Antyle (Barbados i Grenada); zakres wysokości: 50–300 m n.p.m. DC: 4,5–4,7 cm
DO: 3,5–3,7 cm
DP: 3,3–3,7 cm
MC: około 5 g 		 VU 
Myotis atacamensis (Lataste, 1892) nocek atakamski gatunek monotypowy środkowo-zachodnie Peru do środkowo-zachodniego Chile; zakres wysokości: 0–3475 m n.p.m. DC: 4,1–4,5 cm
DO: 3,1–4 cm
DP: 3,1–3,4 cm
MC: 3–4 g 		 EN 
Myotis bakeri Moratelli, Novaes, Bonilla & D.E. Wilson, 2019 gatunek monotypowy endemit Peru: znany z 2 odrębnych lokalizacji (Lambayeque i Lima); zakres wysokości: 200–335 m n.p.m. DC: 4,1–4,9 cm
DO: 2,6–3,1 cm
DP: 2,9–3,2 cm
MC: 3,3–5 g 		 NE 
Myotis nesopolus G.S. Miller, 1900 nocek muchołowny gatunek monotypowy Antyle Holenderskie (Curaçao i Bonaire) DC: około 3,4 cm
DO: około 3,6 cm
DP: 2,9–3,1 cm
MC: brak danych 		 LC 
Myotis larensis LaVal, 1973 gatunek monotypowy północno-wschodnia Kolumbia i północno-zachodnia Wenezuela; zakres wysokości: 50–500 m n.p.m. DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 3,1–3,3 cm
MC: 3–5 g 		 NE 
Myotis caucensis J.A. Allen, 1914 gatunek monotypowy Andy w Kolumbii, Ekwadorze i Peru (z dolinami międzygórskimi i przyległymi nizinami Amazonii); prawdopodobnie północna Boliwia i zachodnia Brazylia; zakres wysokości: 200–2600 m n.p.m. DC: 4,7–4,9 cm
DO: 3,4–4,1 cm
DP: 3,4–3,8 cm
MC: 4–6,5 g 		 NE 
Myotis attenboroughi Moratelli, D.E. Wilson, Novaes, K.M. Helgen & Gutiérrez, 2017 gatunek monotypowy endemit Trynidadu i Tobago: Tobago; zakres wysokości: 0–260 m n.p.m. DC: 3,5–4,3 cm
DO: 3,2–3,5 cm
DP: 3,1–3,3 cm
MC: około 4 g 		 NE 
Myotis handleyi Moratelli, A.L. Gardner, J.A. de Oliveira & D.E. Wilson, 2013 nocek wenezuelski gatunek monotypowy endemit Wenezueli: Kordyliera Nadbrzeżna (Dystrykt Stołeczny, Aragua i Miranda) i Macizo Oriental (Monagas); może inne obszary; zakres wysokości: 1100–2090 m n.p.m. DC: 4–4,6 cm
DO: 3,3–4,2 cm
DP: 3,4–3,7 cm
MC: 3,5–6 g 		 NE 
Myotis diminutus Moratelli & D.E. Wilson, 2011 nocek malutki gatunek monotypowy na zachód od Andów w południowo-zachodniej Kolumbii (La Guayacana, Nariño) i środkowo-zachodniego Ekwadoru (Los Ríos); zakres wysokości: 150–225 m n.p.m. DC: około 4,4 cm
DO: około 3,3 cm
DP: około 3,3 cm
MC: 3,5–4 g 		 DD 
Myotis carteri LaVal, 1973 gatunek monotypowy endemit Meksyku: od Nayarit i Michoacán do dorzecza rzeki Balsas (południowy Meksyk) DC: 3,9–5,2 cm
DO: 2,8–3,9 cm
DP: 3,3–3,8 cm
MC: 4–5 g 		 NE 
Myotis nigricans (H.R. Schinz, 1821) nocek ciemny 2 podgatunki od Salwadoru na południe przez Amerykę Południową i Środkową do Peru, Boliwii, północnej Argentyny, Paragwaju i Brazylii oraz Trynidad i Tobago; zakres wysokości: 0–2500 m n.p.m. DC: 3,9–5,2 cm
DO: 2,8–3,9 cm
DP: 3,1–3,6 cm
MC: 3–7 g 		 LC 
Myotis extremus G.S. Miller & J.A. Allen, 1928 gatunek monotypowy Meksyk (od południowego Tamaulipas) i Gwatemala; być może Belize DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 3,3–3,6 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis brandtii (Eversmann, 1845) nocek Brandta gatunek monotypowy północna i środkowa Europa na wschód do zachodniej Syberii, odizolowane populacje w środkowych Włoszech, Turcji, na Kaukazie i Azji Środkowej; zasięg niepewny; zakres wysokości: 0–1800 m n.p.m. DC: 3,9–5,1 cm
DO: 3,2–4,4 cm
DP: 3,3–3,8 cm
MC: 5–7 g 		 LC 
Myotis sibiricus Kastschenko, 1905 gatunek monotypowy od północno-wschodniej Mongolii do Rosji (Rosyjski Daleki Wschód), północno-wschodnich Chin, Półwyspu Koreańskiego (włącznie z wyspą Czedżu), północnej Japonii (Hokkaido) oraz Wysp Kurylskich DC: 3,8–5,1 cm
DO: 3,2–4,5 cm
DP: 3,2–3,8 cm
MC: 4–9,5 g 		 LC 
Chrysopteron
Jentink, 1910 		Myotis hermani O. Thomas, 1923 nocek strumieniowy gatunek monotypowy Znany z Songkhla (półwyspowa Tajlandia), rezerwatu Belum-Temenggor (półwyspowa Malezja) i wyspy Sabang (u wybrzeży północno-zachodniej Sumatry); zakres wysokości: poniżej 500 m n.p.m. DC: 6,4–6,8 cm
DO: 5,4–5,8 cm
DP: 5,6–6 cm
MC: 16–24 g 		 DD 
Myotis bartelsii (Jentink, 1910) gatunek monotypowy endemit Indonezji: Jawa (góra Pangrango) i Bali DC: brak danych
DO: brak danych
DP: około 5,3 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis weberi (Jentink, 1890) gatunek monotypowy endemit Indonezji: Celebes DC: około 5,7 cm
DO: około 4,2 cm
DP: 4,9–5,3 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis rufopictus (G.R. Waterhouse, 1845) gatunek monotypowy endemit Filipin: Luzon, Mindoro, Sibuyan, Negros i Palawan (wraz z wyspami Cuyo); zakres wysokości: 50–1450 m n.p.m. DC: około 6,3 cm
DO: 4,3–5,9 cm
DP: 4,7–5,8 cm
MC: 9,5–17 g 		 DD 
Myotis formosus (B.H. Hodgson, 1835) nocek górski 2 podgatunki północno-wschodni Afganistan, północny Pakistan, północne i centralne Indie, Nepal, Bhutan, północny Bangladesz, południowo-zachodnie i południowo-wschodnie Chiny (Tybet i Jiangxi), północny Wietnam i Tajwan; zakres wysokości: 0–3000 m n.p.m. DC: 5–5,6 cm
DO: 3,6–5,8 cm
DP: 4,4–5,3 cm
MC: około 13,4 g 		 NT 
Myotis emarginatus (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1806) nocek orzęsiony 2 podgatunki południowa i środkowa Europa, Afryka Północna (Maroko, Algieria i Tunezja), większe wyspy Morza Śródziemnego na wschód do Kaukazu, Azja Zachodnia, Uzbekistan i Tadżykistan; zakres wysokości: 0–1800 m n.p.m. DC: 4,1–5,4 cm
DO: 3,8–4,6 cm
DP: 3,6–4,5 cm
MC: 5,5–15,5 g 		 LC 
Myotis tricolor (Temminck, 1832) nocek trójbarwny gatunek monotypowy nierównomiernie na północno-zachodnich wyżynach Liberii, wschodniej i południowej Demokratycznej Republiki Konga i Rwandy, szerzej od Etiopii do Południowej Afryki; zakres wysokości: do 2600 m n.p.m. DC: 5,1–6,5 cm
DO: 3,5–5,6 cm
DP: 4,7–5,3 cm
MC: 8–16 g 		 LC 
Myotis nimbaensis Simmons, Flanders, Bakwo Fils, Parker, Suter, Bamba, Douno, Keita, A.E. Morales & W.F. Frick, 2021 gatunek monotypowy endemit Gwinei: góry Nimba; zakres wysokości: około 1400 m n.p.m. DC: 6,9–7,5 cm
DO: 4,1–4,7 cm
DP: 5,2–5,5 cm
MC: 15,5–17 g 		 CR 
Myotis welwitschii (J.E. Gray, 1866) nocek rodezyjski gatunek monotypowy nierównomiernie w południowo-wschodniej Gwinei oraz od Etiopii i Sudanu Południowego na południe przez zachodnią Ugandę, Rwandę, Burundi, południową Demokratyczną Republikę Konga i Angolę do północnej i północno-wschodniej Południowej Afryki; zakres wysokości: do 2200 m n.p.m. DC: 5,7–6,7 cm
DO: 5,5–6,5 cm
DP: 5,2–6 cm
MC: 14–19 g 		 LC 
Myotis rufoniger (Tomes, 1858) gatunek monotypowy Półwysep Koreański (włącznie z wyspą Czedżu), Japonia (wyspa Cuszima), Chiny (Szanghaj, Jiangxi, Fujian i Syczuan), północny Wietnam, południowo-wschodni Laos oraz Tajwan DC: 5,7–7 cm
DO: 4,3–5,6 cm
DP: 4,5–5,6 cm
MC: 12–13 g 		 LC 
Myotis scotti O. Thomas, 1927 nocek wyżynny gatunek monotypowy endemit Etiopii: wyżynne obszary; zakres wysokości: 1300–2500 m n.p.m. DC: 4,2–5,1 cm
DO: 4–4,7 cm
DP: 3,4–4,1 cm
MC: 4–5,6 g 		 VU 
Myotis morrisi J. Edwards Hill, 1971 nocek sawannowy gatunek monotypowy północno-wschodnia Nigeria (Adamawa) i zachodnia Etiopia (ujście rzeki Didessy); być może szeroko rozpowszechniony na obszarze biomu sudańskiej sawanny DC: około 4,8 cm
DO: około 4,5 cm
DP: 4,5–4,6 cm
MC: około 8 g 		 DD 
Myotis bocagii (W.C.H. Peters, 1870) nocek ryży 2 podgatunki Afryka Zachodnia i Środkowa od Senegalu na wschód do Demokratycznej Republiki Konga, większość Czarnej Afryki od Etiopii na południe do Angoli i północno-wschodnia Południowa Afryka oraz południowy Jemen DC: 5–5,3 cm
DO: 3–5 cm
DP: 3,3–4,2 cm
MC: 5–10 g 		 LC 
Myotis goudotii (A. Smith, 1834) nocek malgaski gatunek monotypowy endemit Madagaskaru: cały obszar włącznie z wyspami Nosy Be i Nosy Komba DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 3,7–4 cm
MC: 5–6 g 		 LC 
Myotis anjouanensis Dorst, 1960 nocek komorski gatunek monotypowy endemit Komorów: Anjouan DC: około 4,8 cm
DO: około 4,5 cm
DP: około 4,3 cm
MC: około 6,6 g 		 DD 
incertae sedis Myotis dieteri M. Happold, 2005 nocek samotny gatunek monotypowy endemit Konga: znany tylko z miejsca typowego (Loudima) DC: około 4,8 cm
DO: około 3,8 cm
DP: około 3,7 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis insularum (Dobson, 1878) nocek samoański gatunek monotypowy endemit Samoa: znany z okazu typowego, zasięg wysoce niepewny DC: około 4,1 cm
DO: około 3,8 cm
DP: około 3,6 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis
Kaup, 1829
Myotis alcathoe von Helversen & K.-G. Heller, 2001 nocek Alkatoe podgatunki nierównomiernie w Europie od północy do Szwecji, od wschodu do południowo-zachodniej Ukrainy i północno-zachodniej Turcji (wschodnia Tracja), w Wielkim Kaukazie (Rosja i Gruzja); prawdopodobnie szerszy zasięg DC: 3,9–4,4 cm
DO: 3,6–3,7 cm
DP: 3–3,5 cm
MC: 3,5–5,5 g 		 DD 
Myotis hyrcanicus Benda, Reiter & Vallo, 2012 gatunek monotypowy endemit Iranu: znany z miejsca typowego (Golestan); zakres wysokości: około 215 m n.p.m. DC:brak danych
DO: brak danych
DP: około 3,2 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis dasycneme (F. Boie, 1825) nocek łydkowłosy gatunek monotypowy środkowa i wschodnia Europa od południowej Szwecji do północnej Francji, na wschód do północnego Kazachstanu i rzeki Jenisej (środkowa Rosja); zakres wysokości: 0–1500 m n.p.m. DC: 5,7–6,8 cm
DO: 4,6–5,1 cm
DP: 4,3–4,9 cm
MC: 13–18 g 		 NT 
Myotis ikonnikovi Ognev, 1912 nocek ussuryjski gatunek monotypowy północno-wschodni Kazachstan, południowo-środkowa i południowo-wschodnia Rosja (włacznie z wyspą Sachalin), północna Mongolia, północno-wschodnie Chiny, Półwysep Koreański (włącznie z wyspą Czedżu), większa część Japonii oraz południowe Wyspy Kurylskie (Kunaszyr); zakres wysokości: 200–1000 m n.p.m. DC: 3,6–5,5 cm
DO: 2,9–4,1 cm
DP: 3–3,6 cm
MC: brak danych 		 LC 
Myotis altarium O. Thomas, 1911 nocek syczański gatunek monotypowy północno-wschodnie Indie (Meghalaya), centralne i wschodnie Chiny, wschodnia Tajlandia, północny Wietnam; zakres wysokości: około 1000 m n.p.m. DC: 4,7–6 cm
DO: 3,6–4,9 cm
DP: 4,1–4,7 cm
MC: 8–11 g 		 LC 
Myotis mystacinus (Kuhl, 1817) nocek wąsatek 3 podgatunki szeroko rozpowszechniony w Europie na północ do 64° szerokości geograficznej północnej (włacznie z Korsyką i Kretą), na wschód do Uralu, Kaukazu, Iranu i Libanu oraz północne Maroko; zakres wysokości: 0–2000 m n.p.m. DC: 3,5–4,8 cm
DO: 3–4,3 cm
DP: 3,2–3,6 cm
MC: 4–7 g 		 LC 
Myotis davidii (W.C.H. Peters, 1869) nocek cesarski gatunek monotypowy południowo-wschodnia Europa od południowej Chorwacji, Albanii i Grecji (włącznie z Kretą) na wschód do północnego Iranu, południowej Rosji, zachodniej Mongolii, Półwyspu Koreańskiego i Chin (włącznie z wyspą Hajnan); zakres wysokości: 0–3015 m n.p.m. DC: 3,8–5 cm
DO: 3–4,3 cm
DP: 3,1–3,7 cm
MC: 4–7,9 g 		 LC 
Myotis nipalensis (Dobson, 1871) gatunek monotypowy południowe stoki Himalajów w Indiach, Nepalu, Bhutanie i Mjanmie; zasięg niepewny DC: około 4,2 cm
DO: około 3,4 cm
DP: około 3,4 cm
MC: brak danych 		 LC 
Myotis ancricola Kruskop, Borisenko, Dudorova & Artyushin, 2018 gatunek monotypowy środkowy Wietnam i południowo-wschodni Laos; zakres wysokości: 1030–1040 m n.p.m. DC: około 3,8 cm
DO: około 3,7 cm
DP: 3,2–3,4 cm
MC: 3,7–4,7 g 		 NE 
Myotis annatessae Kruskop & Borisenko, 2013 nocek drobny gatunek monotypowy północno-wschodnie Indie (Bengal Zachodni), środkowe Chiny (Shaanxi i Kuejczou), północny Wietnam i środkowy Laos; zakres wysokości: 200–1300 m n.p.m. DC: 3,7–4,4 cm
DO: 3,4–4 cm
DP: 3,3–3,5 cm
MC: 2,9–4,8 g 		 DD 
Myotis gomantongensis C.M. Francis & J. Edwards Hill, 1998 nocek borneański gatunek monotypowy endemit Malezji: Borneo w Sabah (jaskinie Gomantong i Balnrong, Sinoa) i Sarawak (Bukit Sarang); być może szerszy zasięg DC: brak danych
DO: 3,6–4,5 cm
DP: 4–4,3 cm
MC: 6,4–8,8 g 		 LC 
Myotis ater (W.C.H. Peters, 1866) nocek czarny 2 podgatunki zachodnio-środkowa Tajlandia, Wietnam, półwyspowa Malezja, wyspa Nias, północne Borneo (Sabah), Celebes, Wyspy Sula, północne i środkowe Moluki oraz Filipiny (Luzon i wyspy Calamian); zakres wysokości: 0–1000 m n.p.m. DC: 4,6–5,3 cm
DO: 3,5–4,8 cm
DP: 3,4–3,9 cm
MC: 4,3–8 g 		 LC 
Myotis muricola (J.E. Gray, 1846) nocek szerokonosy gatunek monotypowy Nepal, północno-wschodnie i wschodnie Indie (włącznie z Sikkim), Bhutan, południowo-wschodnie Chiny (Kuejczou, Hunan i Kuangsi), Azja Południowo-Wschodnia na wschód do Filipin (Flores, Busuanga, Maripipi, Biliran, Leyte i Negros, wątpliwy na Palawan i Mindanao) i środkowych Moluków (Ambon) oraz Indonezja (Celebes); zakres wysokości: 0–3200 m n.p.m. DC: 3,3–5,1 cm
DO: 3–4,9 cm
DP: 3–3,9 cm
MC: 3–6,5 g 		 LC 
Myotis annectans (Dobson, 1871) nocek włosolicy gatunek monotypowy północno-wschodnie Indie (Bengal Zachodni i Nagaland), południowo-środkowe Chiny (Junnan), północna Tajlandia, Laos, Wietnam i południowo-zachodnia Kambodża (Góry Kardamonowe); zakres wysokości: 600–1250 m n.p.m. DC: 5,8–6,3 cm
DO: 4,1–5 cm
DP: 4,3–4,9 cm
MC: 4–6,5 g 		 LC 
Myotis pruinosus Yoshiyuki, 1971 nocek oszroniony gatunek monotypowy endemit Japonii: Honsiu, Sikoku i Kiusiu; zakres wysokości: do 3000 m n.p.m. DC: 3,7–4,4 cm
DO: 3,3–4 cm
DP: 3–3,4 cm
MC: 4–7 g 		 EN 
Myotis yanbarensis K. Maeda & Matsumura, 1998 nocek okinawski gatunek monotypowy endemit Japonii: Riukiu (Amami Ōshima, Tokunoshima i Okinawa) DC: 3,6–4,4 cm
DO: 3,9–4,6 cm
DP: 3,5–3,8 cm
MC: 4–8 g 		 CR 
Myotis secundus Ruedi, Csorba, Lin Liangkong & Chou Chenghan, 2015 gatunek monotypowy endemit Tajwanu: siedliska lasów nizinnych i górskich; zakres wysokości: 40–2600 m n.p.m. DC: 3,4–4,2 cm
DO: 3,6–4,6 cm
DP: 3,3–3,8 cm
MC: 3–5 g 		 LC 
Myotis borneoensis J. Edwards Hill & C.M. Francis, 1984 gatunek monotypowy północne Borneo (rozproszony w Sabah, Sarawak i Kalimantan); niepotwierdzony w południowej Sumatrze (Park Narodowy Bukit Barisan Selatan) DC: brak danych
DO: 4,1–4,7 cm
DP: 4,2–4,5 cm
MC: 9–13,5 g 		 DD 
Myotis federatus O. Thomas, 1916 gatunek monotypowy endemit Malezji: półwysep (rezerwat Belum-Temenggor, przełęcz Semangko, Ulu Gombok, góry Genting i jaskinie Batu); zakres wysokości: 260–900 m n.p.m. DC: około 5,3 cm
DO: około 3,5 cm
DP: 3,9–4,6 cm
MC: 8,3–12,8 g 		 DD 
Myotis indochinensis Nguyen Truong Son, T. Görföl, C.M. Francis, Motokawa, Estók, Endo, Vu Dinh Thong, Nguyen Xuan Dang, Oshida & Csorba, 2013 nocek indochiński gatunek monotypowy południowo-wschodnie Chiny (Szanghaj, Zhejiang, Jiangxi, Fujian i Guangdong), północny i środkowy Wietnam oraz środkowy Laos; zakres wysokości: 370–970 m n.p.m. DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 4,4–4,6 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis peytoni Wroughton & Ryley, 1913 gatunek monotypowy endemit Indii: Maharasztra, Andhra Pradesh, Karnataka, Kerala i Tamilnadu; zakres wysokości: 390–1340 m n.p.m. DC: 5,6–6,2 cm
DO: 4,2–4,8 cm
DP: 4,5–4,7 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis montivagus (Dobson, 1874) nocek birmański gatunek monotypowy południowo-środkowe Chiny (Junnan), północna Mjanma i północno-wschodnie Indie (Mizoram); zakres wysokości: 500–1500 m n.p.m. DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 3,9–4,1 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis capaccinii (Bonaparte, 1837) nocek długopalcy 2 podgatunki obszar śródziemnomorski poniżej 46° szerokości geograficznej północnej, od wschodniego Półwyspu Iberyjskiego i Afryki Północnej na wschód do zachodniej i południowej Turcji, Lewantu, Iraku i zachodniego Iranu; zakres wysokości: do 2000 m n.p.m. DC: 4,3–5,4 cm
DO: 3,4–4,2 cm
DP: 3,8–4,4 cm
MC: 7–10 g 		 VU 
Myotis laniger (W.C.H. Peters, 1871) nocek nadbrzeżny gatunek monotypowy północno-wschodnie Indie (Meghalaya), Chiny (włącznie z wyspą Hajnan), północno-wschodni i środkowy Laos, północny i środkowy Wietnam oraz Tajwan DC: 3,6–4,4 cm
DO: 3–4 cm
DP: 3,1–3,7 cm
MC: 3,3–4,5 g 		 LC 
Myotis longipes (Dobson, 1873) nocek kaszmirski gatunek monotypowy północno-wschodni Afganistan, północny Pakistan, północno-zachodni Indie (Dżammu i Kaszmir) i Nepal; zakres wysokości: do 2000 m n.p.m. DC: 3,7–4,6 cm
DO: 3,7–4,2 cm
DP: 3,4–3,9 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis phanluongi Borisenko, Kruskop & Ivanova, 2008 gatunek monotypowy endemit Wietnamu: znany z 3 lokalizacji; zakres wysokości: 900–1500 m n.p.m. DC: około 3,9 cm
DO: około 3,5 cm
DP: 3,3–3,7 cm
MC: około 4 g 		 NE 
Myotis siligorensis (Horsfield, 1855) nocek himalajski gatunek monotypowy północne Indie (Uttarakhand, Sikkim, Bengal Zachodni i Meghalaya) i wschodni Nepal; prawdopodobnie Bhutan; zakres wysokości: 490–2770 m n.p.m. DC: brak danych
DO: brak danych
DP: około 3,2 cm
MC: brak danych 		 LC 
Myotis kalkoae M.P. Tiunov, Jiang Tinglei, & Liu Sen, 2025 gatunek monotypowy endemit Chin: znany z 3 lokalizacji (Chongqing, Hunan i Kuejczou) DC: około 3,5 cm
DO: około 2,8 cm
DP: około 3,5 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis badius M.P. Tiunov, Kruskop, & Feng Jiang, 2011 gatunek monotypowy endemit Chin: Junnan; zakres wysokości: około 2000 m n.p.m. DC: około 4,2 cm
DO: około 3,7 cm
DP: 3,5–8,5 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis sowerbyi A.B. Howell, 1926 gatunek monotypowy endemit Chin: Fujian, Jiangxi, Anhui, Zhejiang i Jiangsu DC: 3,7–4,1 cm
DO: 3,2–3,7 cm
DP: 3,3–3,5 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis alticraniatus Osgood, 1932 nocek kasztanowaty gatunek monotypowy południowo-środkowe Chiny (Junnan), północna i wschodnia Mjanma, północna i środkowa Tajlandia, Laos, Wietnam, zachodnio-środkowa Kambodża, Półwysep Malajski oraz północne Borneo (Sabah) DC: 2,6–4,2 cm
DO: 2,5–3,8 cm
DP: 3–3,8 cm
MC: 2,3–4 g 		 NE 
Myotis ridleyi (O. Thomas, 1898) nocek sundajski gatunek monotypowy Półwysep Malajski, zachodnie i północne Borneo (Sabah, północny Kalimantan i Park Narodowy Gunung Gading w południowo-zachodnim Sarawaku); zakres wysokości: około 1000 m n.p.m. DC: 3,6–4,1 cm
DO: 2,3–3,3 cm
DP: 2,7–3,7 cm
MC: 4–6,5 g 		 NT 
Myotis rosseti (Oey Hong Peng, 1951) nocek grubopalcy gatunek monotypowy południowa i południowo-wschodnia Tajlandia, Kambodża, południowy Laos oraz środkowy i zachodni Wietnam (Hà Tĩnh, Park Narodowy Cát Tiên i być może Bình Phước); zakres wysokości: do 500 m n.p.m. DC: 3,6–4,7 cm
DO: 3,2–4,2 cm
DP: 2,7–3,1 cm
MC: 3,8–6 g 		 LC 
Myotis horsfieldii (Temminck, 1840) nocek orientalny 5 podgatunków środkowe, zachodnie i północno-wschodnie Indie, Andamany, południowo-wschodnie Chiny (Guangdong, Hajnan), Hongkong, Azja Południowo-Wschodnia na wschód do Filipin, Celebes i Lombok; zakres wysokości: 0–1450 m n.p.m. DC: 4,4–5,1 cm
DO: 3,3–4,3 cm
DP: 3,4–4,1 cm
MC: 5–7,5 g 		 LC 
Myotis macrotarsus (G.R. Waterhouse, 1845) nocek blady 2 podgatunki północne Borneo (Banggi i Balambangan, jaskinia Madai) i Filipiny; prawdopodobnie szerzej rozpowszechniony; zakres wysokości: 0–750 m n.p.m. DC: około 5,5 cm
DO: 4,5–5,9 cm
DP: 4,6–5 cm
MC: 11–16 g 		 LC 
Myotis stalkeri O. Thomas, 1910 nocek rafowy gatunek monotypowy endemit Indonezji: Moluki (Gbe i Kai Kecil z grupy Wysp Kai) i Wyspy Raja Ampat (Waigeo i Batanta); zakres wysokości: poniżej 250 m n.p.m. DC: 4,9–7,3 cm
DO: 5–5,5 cm
DP: 4,9–5,1 cm
MC: 16–18 g 		 LC 
Myotis adversus (Horsfield, 1824) nocek silnostopy 4 podgatunki północne Borneo (Sabah), Wyspy Karimata i Mendanau, Jawa, Małe Wyspy Sundajskie i Wyspy Tanimbar (Yamdena) DC: 4,3–5,5 cm
DO: 3,3–4,8 cm
DP: 3,8–4,5 cm
MC: brak danych 		 LC 
Myotis moluccarum (O. Thomas, 1915) nocek molucki gatunek monotypowy Celebes, północne i środkowe Moluki, Wyspy Kai, Nowa Gwinea (włącznie z wyspami i archipelagami), Wyspy Salomona i Vanuatu (Malekula); zakres wysokości: 0–1200 m n.p.m. DC: 4–5,9 cm
DO: 2,7–4,7 cm
DP: 3,6–4,3 cm
MC: 5,7–11,1 g 		 LC 
Myotis macropus (J. Gould, 1854) nocek wielkonogi gatunek monotypowy środkowa Papua-Nowa Gwinea (Yuro) oraz północna, wschodnia i południowo-wschodnia Australia (od północno-wschodniej Australii Zachodniej do Queenslandu i na południe do Wiktorii i skrajnego południowo-wschodniego wybrzeża Australii Południowej oraz przybrzeżne wyspy); zakres wysokości: 0–840 m n.p.m. DC: 3,5–5 cm
DO: 3,3–4,2 cm
DP: 3,6–4,3 cm
MC: 5–14,9 g 		 LC 
Myotis australis (Dobson, 1878) nocek australijski gatunek monotypowy endemit Australii: Nowa Południowa Walia DC: około 3,8 cm
DO: brak danych
DP: brak danych
MC: brak danych 		 DD 
Myotis hasseltii (Temminck, 1840) nocek wielkozębny gatunek monotypowy wschodnie Indie (Bengal Zachodni), Sri Lanka, południowo-środkowe Chiny (Junnan), kontynentalna Azja Południowo-Wschodnia, Wyspy Riau, Sumatra, Wyspy Mentawai, Borneo, Jawa i Sumbawa; zakres wysokości: 0–1000 m n.p.m. DC: 4,4–6 cm
DO: 3,5–4,3 cm
DP: 3,7–4,3 cm
MC: 7–12,5 g 		 LC 
Myotis petax Hollister, 1912 nocek syberyjski 3 podgatunki północno-wschodni Kazachstan, Rosja (wschodnia Syberia i Sachalin), północna Mongolia, północno-wschodnia Chiny, Półwysep Koreański, Japonia (Hokkaido) i Wyspy Kurylskie DC: 4–5,4 cm
DO: 2,7–4,1 cm
DP: 3,4–3,8 cm
MC: brak danych 		 LC 
Myotis macrodactylus (Temminck, 1840) nocek wielkostopy 3 podgatunki Rosja (Rosyjski Daleki Wschód i południowy Sachalin), północno-wschodnie Chiny, północny i południowy Półwysep Koreański (włącznie z wyspą Czedżu) oraz większość Japonii DC: 4–7,1 cm
DO: 2,9–4,9 cm
DP: 3,4–4,2 cm
MC: 6–8 g 		 LC 
Myotis fimbriatus (W.C.H. Peters, 1871) nocek chiński 2 podgatunki wschodnie i południowo-wschodnie Chiny (Szantung, Jiangsu, Anhui, Zhejiang, Jiangxi, Fujian i Guangdong) oraz Tajwan DC: 3,6–5,2 cm
DO: 3,3–4,8 cm
DP: 3,7–4,3 cm
MC: brak danych 		 LC 
Myotis pilosus (W.C.H. Peters, 1869) nocek owłosiony gatunek monotypowy północno-wschodnie Indie, wschodnie i południowe Chiny (włącznie z wyspą Hajnan), środkowy Laos (Khammouane) oraz północny Wietnam; być może Mjanma i Tajlandia; zakres wysokości: 1400–3000 m n.p.m. DC: 5,1–6,5 cm
DO: 3,5–5,5 cm
DP: 5,2–6,3 cm
MC: 11,7–32 g 		 VU 
Myotis sicarius O. Thomas, 1915 nocek myszouchy gatunek monotypowy środkowy Nepal (Obszar Chroniony Annapurny i Kotlina Katmandu) i północne Indie (Sikkim i Bengal Zachodni); zakres wysokości: 1350–1500 m n.p.m. DC: 5–5,6 cm
DO: 4,4–5,4 cm
DP: 4,8–5,5 cm
MC: 9,6–11 g 		 VU 
Myotis bechsteinii (Kuhl, 1817) nocek Bechsteina gatunek monotypowy Europa, od północy do południowej Szwecji, na wschód do Ukrainy i Tracji, Korsyki i wysp Sycylii, odizolowane populacje w Turcji (Anatolia) i na Kaukazie; zakres wysokości: 0–1500 m n.p.m. DC: 3,8–5,5 cm
DO: 3–4,7 cm
DP: 3,9–4,7 cm
MC: 7–14 g 		 NT 
Myotis longicaudatus Ognev, 1927 3 podgatunki Rosja (południowo-środkowa Syberia i Rosyjski Daleki Wschód), północno-wschodnie Chiny (Heilongjiang), Półwysep Koreański oraz Japonia (Hokkaido, Honsiu) DC: 4,3–5,6 cm
DO: 3,8–4,7 cm
DP: 3,7–4,1 cm
MC: 6–11 g 		 LC 
Myotis daubentonii (Kuhl, 1817) nocek rudy gatunek monotypowy Europa od Półwyspu Iberyjskiego, Wysp Brytyjskich i południowego Półwyspu Fennoskandzkiego na wschód do zachodniej Rosji (Omsk), Kaukazu i północnej Turcji; zakres wysokości: 0–1400 m n.p.m. DC: 4,5–5,5 cm
DO: 2,7–5 cm
DP: 3,3–4,2 cm
MC: 6–10 g 		 LC 
Myotis soror Ruedi, Csorba, Lin Liankkong & Chou Chenghan, 2015 gatunek monotypowy endemit Tajwanu: znany z miejsca typowego (Nantou); zakres wysokości: do 2600 m n.p.m. DC: około 4,8 cm
DO: około 4,1 cm
DP: około 4,2 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis frater G.M. Allen, 1923 nocek bliźniaczy gatunek monotypowy środkowe i południowo-wschodnie Chiny (Syczuan, ANhui, Jiangxi, Fujian i Guangdong) i Tajwan DC: 3,8–4,3 cm
DO: 4,4–5,4 cm
DP: 3,8–4,2 cm
MC: brak danych 		 LC 
Myotis bucharensis Kuzyakin, 1950 nocek bucharski gatunek monotypowy znany z 3 miejsc we wschodnim Uzbekistanie i południowo-zachodnim Tadżykistanie; błędne zapisy z Afganistanu DC: 4,6–5,1 cm
DO: 4,6–5,5 cm
DP: 3,8–4,3 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis blythii (Tomes, 1857) nocek wschodni gatunek monotypowy południowo-środkowa i południowa Europa (włącznie z wyspami Morza Śródziemnego), Turcja, Kaukaz i Lewant do Nepalu, północnych Indii, gór Ałtaj oraz północnych i środkowych Chin; zakres wysokości: 0–2100 m n.p.m. DC: 5,4–7,6 cm
DO: około 5,9cm
DP: 5–6,2 cm
MC: 19–29 g 		 LC 
Myotis myotis (Borkhausen, 1797) nocek duży 2 podgatunki południowa i środkowa Europa na wschód do Turcji, Balearów i Sycylii, na północ do północnych Niemiec, południowej Danii, Holandii, północnej Polski i zachodniej Ukrainy; zakres wysokości: 0–2000 m n.p.m. DC: 6,5–8,4 cm
DO: 4–6 cm
DP: 5,5–6,7 cm
MC: 20–27 g 		 LC 
Myotis punicus Felten, 1977 nocek punicki gatunek monotypowy zachodnie wyspy Morza Śródziemnego (Korsyka, Sardynia, Pantelleria, Gozo i Malta), północno-zachodnie Maroko, Algieria, Tunezja i Libia; zakres wysokości: 0–1200 m n.p.m. DC: 6,7–7,9 cm
DO: brak danych
DP: 5,4–6,4 cm
MC: 19–25 g 		 DD 
Myotis nattereri (Kuhl, 1817) nocek Natterera gatunek monotypowy północna, środkowa i wschodnia Europa na północ do 60° szerokości geograficznej północnej, na wschód do zachodniej Turcji i zachodniej Rosji; zakres wysokości: 0–2000 m n.p.m. DC: 4,3–4,8 cm
DO: 3,8–4,7 cm
DP: 3,7–4,2 cm
MC: 7–10 g 		 LC 
Myotis hoveli D.L. Harrison, 1964 gatunek monotypowy południowo-środkowa Turcja, zachodnia Syria, Liban, Izrael, zachodnia Jordania, północny Irak i Cypr DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 3,8–4,3 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis tschuliensis Kuzyakin, 1935 gatunek monotypowy Półwysep Krymski na południe do Kaukazu, Kaukazu Południowego i północnego Iranu do Turkmenistanu DC: brak danych
DO: brak danych
DP: 3,9–4,5 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis crypticus Juste, Ruedi, Puechmaille, Salicini & Ibáñez, 2019 gatunek monotypowy północna i środkowa Hiszpania, południowo-wschodnia Francja, Włochy (włącznie z Sycylią) oraz południowo-zachodnia Austria; być może Korsyka i Sardynia, północne granice zasięgu nieznane; zakres wysokości: do 2000 m n.p.m. DC: 4–5 cm
DO: 3,2–4,6 cm
DP: 3,6–4,2 cm
MC: 5–12 g 		 NT 
Myotis schaubi Kormos, 1934 nocek kaukaski gatunek monotypowy Armenia oraz północno-zachodni i zachodnio-środkowy Iran; być może Turcja i Azerbejdżan; zakres wysokości: do 2590 m n.p.m. DC: 4,8–5,3 cm
DO: 4,8–4,9 cm
DP: 4,1–4,4 cm
MC: brak danych 		 DD 
Myotis nustrale Ruedi, Beuneux & Puechmaille, 2023 gatunek monotypowy endemit Francji: Korsyka; zakres wysokości: około 1100 m n.p.m. DC: około 4,2 cm
DO: około 4 cm
DP: około 3,9 cm
MC: brak danych 		 CR 
Myotis escalerai Cabrera, 1904 nocek iberyjski gatunek monotypowy Półwysep Iberyjski na północ do francuskich Pirenejów i Balearów; zakres wysokości: do 1400 m n.p.m. DC: 4,2–5 cm
DO: 4,2–5 cm
DP: 3,7–4,2 cm
MC: 4,5–6,3 g 		 NT 
Myotis zenatius Ibáñez, Juste, Salicini, Puechmaille & Ruedi, 2019 gatunek monotypowy północno-zachodnia Afryka w Maroku i Algierii; prawdopodobnie Tunezja DC: 4,4–4,8 cm
DO: 3,8–4,2 cm
DP: 3,8–4 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis pequinius O. Thomas, 1908 nocek pekiński gatunek monotypowy endemit Chin: Syczuan na wschód do Pekinu i Anhui DC: około 6,2 cm
DO: około 4,2 cm
DP: 4,4–5,3 cm
MC: brak danych 		 LC 
Myotis bombinus O. Thomas, 1906 nocek amurski 2 podgatunki północno-środkowa Mongolia, południowo-wschodnia Rosja, północno-wschodnie Chiny (Heilongjiang i Jilin), Półwysep Koreański (włącznie z wyspą Czedżu) oraz Japonia (z wyspą Kuchinoerabu-jima) DC: 4,1–5,2 cm
DO: 3,8–4,5 cm
DP: 3,7–4,2 cm
MC: 5–10 g 		 NT 
Myotis chinensis (Tomes, 1857) nocek większy gatunek monotypowy centralne i południowo-wschodnie Chiny (na południe od Shanxi i Jiangsu, odizolowane populacje w Mongolii Wewnętrznej i Pekinie), wschodnia Mjanma, północna Tajlandia, północny Laos oraz północny i środkowy Wietnam; zakres wysokości: 50–1000 m n.p.m. DC: 9,1–9,7 cm
DO: 5,3–5,8 cm
DP: 6,4–6,9 cm
MC: 25–30 g 		 DD 
Myotis hayesi Csorba & Furey, 2022 gatunek monotypowy endemit Kambodży: Phnom Penh DC: brak danych
DO: około 3,7 cm
DP: około 3,4 cm
MC: brak danych 		 NE 
Myotis himalaicus Ruedi, Chakravarty, Saikia & Csorba, 2025 gatunek monotypowy Indie (Uttarakhand) i Pakistan (Chajber Pasztunchwa); zakres wysokości: 1500–2300 m n.p.m. DC: 4,4–4,5 cm
DO: 4,6–5 cm
DP: około 4,1 cm
MC: około 6,5 g 		 NE 

Kategorie IUCN:  LC  – gatunek najmniejszej troski,  NT  – gatunek bliski zagrożenia,  VU  – gatunek narażony,  EN  – gatunek zagrożony,  CR  – gatunek krytycznie zagrożony,  DD  – gatunki o nieokreślonym stopniu zagrożenia;  NE  – gatunki niepoddane jeszcze ocenie.

Opisano również gatunki wymarłe w czasach prehistorycznych:

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Młodszy homonim Nystactes Gloger, 1827 (Aves).
  2. ↑ a b Niepoprawna późniejsza pisownia Trilatitus J.E. Gray, 1842.
  3. ↑ a b c Niepoprawna późniejsza pisownia Myotis Kaup, 1829.
  4. ↑ Młodszy homonim Brachyotus J. Gould, 1837 (Aves).
  5. ↑ Wariant pisowni Capaccinius Bonaparte, 1841.
  6. ↑ Młodszy homonim Comastes Jan, 1863 (Reptilia).
  7. ↑ Nowa nazwa dla Nystactes Kaup, 1829.
  8. ↑ Niepoprawna późniejsza pisownia Pizonyx G.S. Miller, 1906.
  9. ↑ Podgatunek M. hasseltii.
  10. ↑ Podgatunek M. formosus.
  11. ↑ Podgatunek M. moluccarum.
  12. ↑ DC – długość ciała (bez ogona); DO – długość ogona; DP – długość przedramienia; MC – masa ciała

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b Kaup 1829 ↓, s. 106.
  2. ↑ a b Kaup 1829 ↓, s. 108.
  3. ↑ F. Boie. Naturgeschichtliche beiträge vermischten inhalts. „Isis von Oken”. 23, s. 256, 1830. (niem.). 
  4. ↑ Ch.-L. Bonaparte: Indice distributivo. W: Ch.-L. Bonaparte: Iconografia della fauna italica: per le quattro classi degli animali vertebrati. Roma: Tip. Salviucci, 1831–1832, s. nienumerowane strony. (wł.).
  5. ↑ Ch.-L. Bonaparte: Introduzione alla classe i. mammiferi. W: Ch.-L. Bonaparte: Iconografia della fauna italica: per le quattro classi degli animali vertebrati. Roma: Tip. Salviucci, 1831–1832, s. nienumerowane strony. (wł.).
  6. ↑ J.E. Gray. Descriptions of some new genera and fifty unrecorded species of Mammalia. „The Annals and Magazine of Natural History”. 10, s. 258, 1842. (ang.). 
  7. ↑ P. Gervais: Dictionnaire universel d’histoire naturelle: résumant et complétant tous les faits présentés par les encyclopédies, les anciens dictionnaires scientifiques, les Oeuvres complètes de Buffon, et les meilleurs traités spéciaux sur les diverses branches des sciences nautrelles; donnant la description des etres et des divers phénomènes de la nature, l’étymologie et la définition des noms scientifiques, et les principales applications des corps organiques et inorganiques à l’agriculture, à la médecine, aux arts industriels, etc. T. 13. Paris: MM. Renard, 1849, s. 213. (fr.).
  8. ↑ Kolenati 1856 ↓, s. 131, 179.
  9. ↑ Kolenati 1856 ↓, s. 177.
  10. ↑ Kolenati 1856 ↓, s. 174.
  11. ↑ a b J.E. Gray. Synopsis of the Genera of Vespertilionidæ and Noctilionidæ. „The Annals and Magazine of Natural History”. Third Series. 17, s. 90, 1866. (ang.). 
  12. ↑ W. Peters. Über Flederthiere und Amphibien. „Monatsberichte der Königlichen Preussische Akademie des Wissenschaften zu Berlin”. Aus dem Jahre 1867, s. 706, 1868. (niem.). 
  13. ↑ Fitzinger 1870 ↓, s. 75.
  14. ↑ Fitzinger 1870 ↓, s. 81.
  15. ↑ Fitzinger 1870 ↓, s. 565.
  16. ↑ a b A.N.Ch. Acloque: Faune de France: contenant la description des espèces indigènes disposées en tableaux analytiques; et illustrée de figures représentant les types caractéristiques des genres. Paris: Librairie J.-B. Baillière, 1899, s. 38. (fr.).
  17. ↑ G.S. Miller. Twelve new genera of bats. „Proceedings of the Biological Society of Washington”. 19, s. 85, 1906. (ang.). 
  18. ↑ a b F.A. Jentink. Chrysopteron Bartelsii, novum genus et nova species, from Java. „Notes from the Leyden Museum”. 32, s. 74, 1910. (ang.). 
  19. ↑ a b c d Bianchi 1916 ↓, s. lxxviii.
  20. ↑ a b Bianchi 1916 ↓, s. lxxix.
  21. ↑ a b Bianchi 1916 ↓, s. lxxvii.
  22. ↑ a b E. Troughton. A new genus and species of bat (Kerivoulinæ) from the Solomons with a review of the genera of the sub-family. „Records of the Australian Museum”. 17, s. 87, 1929. (ang.). 
  23. ↑ a b A. Cabrera. Catálogo de los mamíferos de América del Sur. „Revista del Museo Argentino de Ciencias Naturales “Bernardino Rivadavia” e Instituto Nacional de Investigación de las Ciencias Naturales, Ciencias Zoológicas”. 4, s. 103, 1958. (hiszp.). 
  24. ↑ M.S. Alberico & J.E. Orejuela. Diversidad especıfica de dos comunidades de murciélagos en Nariño, Colombia. „Cespedesia”. 3, s. 34, 1982. (hiszp.). 
  25. ↑ H. Menu. Sur le statut taxonomique de Myotis Kaup, 1829 (Mammalia, Chiroptera). „Palaeovertebrata”. 18 (4), s. 263, 1988. (fr.). 
  26. ↑ J.C. González & M.E. Fabián. Una nueva especie de murciélago para el estado de Rio Grande do Sul, Brasil: Myotis riparius Handley, 1960 (Chiroptera, Vespertilionidae). „Comunicações do Museu de Ciências e Tecnologia, PUCRS”. 8, s. 58, 1995. (hiszp.). 
  27. ↑ a b c Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 125–150. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  28. ↑ a b c d e f g h i C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 260–278. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
  29. ↑ a b c d e R. Moratelli, C. Burgin, V. Cláudio, R. Novaes, A. López-Baucells & R. Haslauer: Family Molossidae (Free-tailed Bats). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 9: Bats. Barcelona: Lynx Edicions, 2019, s. 925–981. ISBN 978-84-16728-19-0. (ang.).
  30. ↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Genus Myotis. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-03-21]. (ang.).
  31. ↑ a b c d e Class Mammalia. W: Lynx Nature Books: All the Mammals of the World. Barcelona: Lynx Edicions, 2023, s. 556–565. ISBN 978-84-16728-66-4. (ang.).
  32. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 442.
  33. ↑ Nystactes, [w:] The Key to Scientific Names, J.A. Jobling (red.), [w:] Birds of the World, S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca [dostęp 2023-11-19] (ang.).
  34. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 374.
  35. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 157.
  36. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 628.
  37. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 692.
  38. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 354.
  39. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 143.
  40. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 595.
  41. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 284.
  42. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 192.
  43. ↑ Palmer 1904 ↓, s. 197.
  44. ↑ Jaeger 1959 ↓, s. 199.
  45. ↑ Jaeger 1959 ↓, s. 174.
  46. ↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.4) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2026-01-19]. (ang.).
  47. ↑ N.B. Simmons, J. Flanders, E.M. Bakwo Fils, G. Parker, J.D. Suter, S. Bamba, M. Douno, M.K. Keita, A.E. Morales & W.F. Frick. A new dichromatic species of Myotis (Chiroptera: Vespertilionidae) from the Nimba Mountains, Guinea. „American Museum Novitates”. 3963, s. 8, 2021. DOI: 10.1206/3963.1. (ang.). 
  48. ↑ a b c R.L.M. Novaes, V.C. Cláudio, M.M. Díaz, D.E. Wilson, M. Weksler & R. Moratelli. Argentinean Myotis (Chiroptera, Vespertilionidae), including the description of a new species from the Yungas. „Vertebrate Zoology”. 72, s. 1187–1216, 2022. DOI: 10.3897/vz.72.e90958. (ang.). 
  49. ↑ a b c R.L.M. Novaes, A.R.-S. Pedro, M.M. Saldarriaga-Córdoba, O. Aguilera-Acuña, D.E. Wilson & R. Moratelli. Systematic review of Myotis (Chiroptera, Vespertilionidae) from Chile based on molecular, morphological, and bioacoustic data. „Zootaxa”. 5188 (5), s. 430–452, 2022. DOI: 10.11646/zootaxa.5188.5.2. (ang.). 
  50. ↑ a b c D.R. Díaz, C.E. Medina, S. Arias, E. López & C.A.C. Bonilla. A new species of Myotis (Chiroptera: Vespertilionidae) from the coastal desert of southern Peru. „Journal of Mammalogy”. 106 (5), s. 1151–1166, 2025. DOI: 10.1093/jmammal/gyaf028. (ang.). 
  51. ↑ a b c R.L.M. Novaes, V.C. Cláudio, N.A. Bertocchi, K. de Oliveira, T.B.F. Semedo, J. Saldanha, D.E. Wilson & R. Moratelli. Unveiling the shelf life: a new cryptic species of Myotis (Chiroptera, Vespertilionidae) from South America revealed by an integrative taxonomy approach. „Journal of Mammalogy”. 106 (4), s. 878–897, 2025. DOI: 10.1093/jmammal/gyaf016. 
  52. ↑ a b c R.L.M. Novaes, V.C. Cláudio, D.E. Wilson, M. Weksler & R. Moratelli. Taxonomic status of Myotis extremus (Chiroptera, Vespertilionidae) from Mesoamerica, with comments on the distribution and systematics of Myotis nigricans. „Zoologischer Anzeiger”. 308, s. 99–110, 2024. DOI: 10.1016/j.jcz.2023.11.009. (ang.). 
  53. ↑ a b c M.P. Tiunov, S. Liu, J. Feng, P. Soisook & T. Jiang. A new species of Myotis from China with notes on the siligorensis species group (Chiroptera, Vespertilionidae). „ZooKeys”. 1258, s. 333−356, 2025. DOI: 10.3897/zookeys.1258.145290. (ang.). 
  54. ↑ a b c S.J. Puechmaille, S. Dool, G. Beuneux & M. Ruedi. Newly described and already endangered: a new mammal species endemic to Corsica. „Revue suisse de Zoologie”. 130 (2), s. 335–351, 2023. DOI: 10.35929/RSZ.0108. (ang.). 
  55. ↑ a b c G. Csorba & N.M. Furey. From greener times: a new species of thick-thumbed Myotis from Phnom Penh, Cambodia. „Acta Zoologica Academiae Scientiarum Hungaricae”. 68 (1), s. 85–97, 2022. DOI: 10.17109/AZH.68.1.85.2022. (ang.). 
  56. ↑ a b c U. Saikia,R. Chakravarty, G. Csorba, M.A. Laskar & M. Ruedi. Taxonomic reassessment of bats from the Western Himalayas, India and description of a new species of the Myotis frater complex (Mammalia, Chiroptera, Vespertilionidae). „Zootaxa”. 5644 (1), s. 1–78, 2025. DOI: 10.11646/zootaxa.5644.1.1. (ang.). 
  57. ↑ Taxonomy: Myotis – Genus. The IUCN Red List of Threatened Species. [dostęp 2026-01-18]. (ang.).
  58. ↑ a b c d e f g h F. Heller. Eine oberpliozane Wirbeltierfauna aus Rheinhessen. „Neues Jahrbuch für Mineralogie, Geologie und Paläontologie”. 76, s. 99–160, 1936. (niem.). 
  59. ↑ Kormos 1934 ↓, s. 306.
  60. ↑ Ziegler 2003 ↓, s. 465.
  61. ↑ G.F. Gunnell, R. Smith & T. Smith. 33 million year old Myotis (Chiroptera, Vespertilionidae) and the rapid global radiation of modern bats. „PLoS ONE”. 12 (3), s. e0172621, 2017. DOI: 10.1371/journal.pone.0172621. (ang.). 
  62. ↑ Yoon, Kuramoto i Uchida 1984 ↓, s. 19.
  63. ↑ P. Mein: Chiroptera (Miocène) de Lissieu (Rhône). W: Actes du 89e Congrès national des Sociétés savantes tenu à Lyon. Paris: Bibliothèque Nationale, 1964, s. 237–253. (fr.).
  64. ↑ Kowalski 1956 ↓, s. 372.
  65. ↑ G.F. Gunnell, T.P. Eiting & D. Geraads. New late Pliocene bats (Chiroptera) from Ahl al Oughlam, Morocco. „Neues Jahrbuch für Geologie und Paläontologie”. Abhandlungen 260 (1), s. 59, 2011. DOI: 10.1127/0077-7749/2011/0128. (ang.). 
  66. ↑ Topál 1983 ↓, s. 51.
  67. ↑ I. Horáček & E. Trávníčková. Myotis gerhardstorchi sp. n. and comments on the European fossil record of Myotis frater group (Mammalia, Chiroptera). „Fossil Imprint”. 75 (3–4), s. 317, 2019. DOI: 10.2478/if-2019-0021. (ang.). 
  68. ↑ K. Kowalski. Fauna of bats from the Pliocene of Węże in Poland. „Acta Zoologica Cracoviensia”. 7, s. 48, 1962. (ang.). 
  69. ↑ R. Ziegler. Myotis horaceki pro Myotis intermedius Ziegler 2000 (Chiroptera, Mammalia) (=non Myotis bechsteini intermedius Rybár 1976). „Senckenbergiana lethaea”. 83 (1–2), s. 2, 2003. (ang.). 
  70. ↑ H. von Meyer. [Bez tytułu]. „Neues Jahrbuch für Mineralogie, Geognosie, Geologie und Petrefaktenkunde”. Jahrgang 1845, s. 798, 1845. (niem.). 
  71. ↑ Topál 1983 ↓, s. 46.
  72. ↑ V.V. Rosina & Y.A. Semenov. New taxa of vespertilionid bats (Chiroptera, Mammalia) from the Late Miocene of Ukraine. „Neues Jahrbuch für Geologie und Paläontologie”. Abhandlungen 264 (3), s. 199, 2012. DOI: 10.1127/0077-7749/2012/0236. (ang.). 
  73. ↑ B. Sigé & H. Menu. Un nouveau chiroptère vespertilionidé de l’Oligocène d’Europe. „Palaeovertebrata”. 22 (1), s. 46, 1992. (fr.). 
  74. ↑ Ziegler 2000 ↓, s. 663.
  75. ↑ Ziegler 2000 ↓, s. 657.
  76. ↑ О. Wettstein-Westersheim. Drei neue fossile Fledermäuse und die diluvialen Kleinsäugerrestes im allgemeinen, aus der Drahenhöhle bei Mixnitz. „Sitzungsberichte der Österreichischen Akademie der Wissenschaften”. 7, s. 39—41, 1923. (niem.). 
  77. ↑ É. Lartet: Notice sur la colline de Sansan, suivie d’une récapitulation des diverses espèces d’animaux vertébrés fossiles, trouvés soit à Sansan, soit dans d’autres gisements du terrain tertiaire miocène dans le bassin sous-pyrénéen. Auch: J.-A. Portes, 1851, s. 12. (fr.).
  78. ↑ Yoon, Kuramoto i Uchida 1984 ↓, s. 18.
  79. ↑ Topál 1983 ↓, s. 49.
  80. ↑ Kowalski 1956 ↓, s. 362.
  81. ↑ J.R. Choate & E.R. Hall. Two new species of bats, genus Myotis, from a Pleistocene deposit in Texas. „The American Midland Naturalist”. 78 (2), s. 532, 1967. DOI: 10.2307/2485251. (ang.). 
  82. ↑ Ziegler 2003 ↓, s. 471.
  83. ↑ P. Revilliod. Contribution a l’étude des chiroptères des terrains tertiaires. „Abhandlungen der Schweizerischen paläontologischen Gesellschaft”. 45 (3), s. 136, 1922. (fr.). 
  84. ↑ J. Viret. Catalogue critique de la faune des mammifères miocènes de La Grive Saint-Alban (Isère). Première partie. Chiroptères, carnivores, édentés pholidotes. „Nouvelles archives du Muséum d’histoire naturelle de Lyon”. 3, s. 19, 1951. (fr.). 
  85. ↑ Kormos 1934 ↓, s. 308.
  86. ↑ Kormos 1934 ↓, s. 310.
  87. ↑ I. Horáček. On the early history of vespertilionid bats in Europe: the Lower Miocene record from the Bohemian Massif. „Lynx”. New series. 32, s. 145, 2001. (ang.). 

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Nocek&oldid=78843809”