Nora Szczepańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nora Szczepańska
Imię i nazwisko Eleonora Szczepańska
Data i miejsce urodzenia 23 maja 1914
Witebsk
Data śmierci 30 listopada 2004
Narodowość polska
Język polski
Alma Mater Uniwersytet Poznański, Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych
Dziedzina sztuki literatura dla dzieci i młodzieży, poezja

Nora Szczepańska, właśc. Eleonora Szczepańska, z d. Odlanicka-Poczobut (ur. 23 maja 1914 w Witebsku w ówczesnej Rosji, zm. 30 listopada 2004[1]) – polska poetka, prozaik, autorka utworów dla młodzieży o tematyce indiańskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła socjologię na Uniwersytecie Poznańskim oraz Wydział Grafiki w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Okres międzywojenny spędziła na terenie Wielkopolski. Debiutowała jako poetka na łamach dziennika „Głos” w 1935 roku. Była członkiem grupy Klub Poetów „Prom”. Swój pierwszy tomik poezji z 1938 roku, zatytułowany Uwiedzione źródła, wydała pod nazwiskiem Odlanicka. W latach 1940–1945 przebywała na robotach przymusowych w III Rzeszy, najpierw we Wrocławiu, a od 1941 roku w Wiedniu. Po wojnie mieszkała w Łodzi. W 1977 roku otrzymała nagrodę Prezesa Rady Ministrów.

Jej mężem był od 1937 socjolog Jan Szczepański.

Twórczość (wybrane pozycje)[edytuj | edytuj kod]

  • Karibu i inne opowiadania
  • Sprzysiężenie Czarnej Wydry
  • Zemsta Karibu
  • Dziki Anda
  • Ucho wodza
  • Odwaga
  • Skaza

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wyd. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.