Norbert Ozimek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Norbert Ozimek
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1945
Warszawa, Polska
Dyscypliny podnoszenie ciężarów
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Monachium 1972 waga lekkociężka
Brąz
Meksyk 1968 waga lekkociężka
Mistrzostwa świata
Złoto
Teheran 1965 waga lekkociężka
Srebro
Monachium 1972 waga lekkociężka
Srebro
Columbus 1970 waga lekkociężka
Brąz
Meksyk 1968 waga lekkociężka

Norbert Wojciech Ozimek (ur. 24 stycznia 1945 w Warszawie) – polski sztangista, dwukrotny medalista olimpijski i czterokrotny medalista mistrzostw świata.

Kariera[edytuj]

Startował w wadze lekkociężkiej (do 82,5 kg). W 1965 roku zwyciężył na mistrzostwach świata w Teheranie z wynikiem 472,5 kg w trójboju. Pokonał tam Aleksandra Kidajewa z ZSRR oraz kolejnego Polaka, Jerzego Kaczkowskiego. Podczas igrzysk olimpijskich w Meksyku w 1968 roku zdobył brązowy medal z takim samym wynikiem. Wyprzedzili go tylko dwaj reprezentanci ZSRR: Boris Sielickij i Władimir Bielajew; obaj uzyskali wynik 485 kg. Ozimek zdobył tym samym brązowy medal mistrzostw świata[a].

Rezultat ten poprawił podczas igrzysk olimpijskich w Monachium cztery lata później, kiedy wywalczył tytuł wicemistrzowski z wynikiem 497,5 kg. W zawodach tych rozdzielił na podium Leifa Jensena z Norwegii i Węgra György'ego Horvátha. W międzyczasie zdobył też srebrny medal na mistrzostwach świata w Columbus, plasując się między dwoma radzieckimi sztangistami: Giennadijem Iwanczenko i Dawidem Rigiertem.

Ponadto Ozimek zdobył trzy medale mistrzostw Europy: srebrny na ME w Leningradzie (1968) oraz brązowe na ME w Sofii (1965) i ME w Warszawie (1969).

Pięciokrotnie był mistrzem Polski (w latach 1966, 1967, 1968, 1969 i 1971). W 1965 roku ustanowił rekord świata w rwaniu[1].

Reprezentował Legię Warszawa. Po zakończeniu kariery został trenerem, m. in. polskiej kadry narodowej.

Uwagi

  1. W latach 1964–1984 wyniki igrzysk olimpijskich były jednocześnie wynikami mistrzostw świata.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]