Norbert Schemansky

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Norbert Schemansky
Norbert Schemansky 1964.jpg
Norbert Schemansky na Igrzyskach XVIII Olimpiady w Tokio w 1964
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1924
Detroit, USA
Data i miejsce śmierci 7 września 2016
Dearborn, USA
Wzrost 180 cm
Masa ciała 80–121 kg
Dyscypliny podnoszenie ciężarów
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Helsinki 1952 waga półciężka
Srebro
Londyn 1948 waga ciężka
Brąz
Rzym 1960 waga ciężka
Brąz
Tokio 1964 waga ciężka
Mistrzostwa świata
Złoto
Mediolan 1951 waga półciężka
Złoto
Sztokholm 1953 waga półciężka
Złoto
Wiedeń 1954 waga ciężka
Srebro
Filadelfia 1947 waga ciężka
Srebro
Budapeszt 1962 waga ciężka
Srebro
Sztokholm 1963 waga ciężka
Igrzyska panamerykańskie
Złoto
Meksyk 1955 waga ciężka

Norbert „Norb” Schemansky (ur. 30 maja 1924 roku w Detroit, zm. 7 września 2016 w Dearborn[1]) – amerykański sztangista polskiego pochodzenia[2], czterokrotny medalista igrzysk olimpijskich, sześciokrotny medalista mistrzostw świata oraz złoty medalista igrzysk panamerykańskich.

Kariera[edytuj kod]

Pierwszy sukces osiągnął w 1947 roku, kiedy zdobył srebrny medal w wadze ciężkiej na mistrzostwach świata w Paryżu. W zawodach tych rozdzielił na podium swego rodaka Johna Davisa oraz Václava Bečvářa z Czechosłowacji. Srebrny medal zdobył też na igrzyskach olimpijskich w Londynie w 1948 roku, gdzie o 27,5 kg wyprzedził go Davis.

W kolejnych latach Schemansky startował w wadze półciężkiej, zdobywając między innymi złote medale podczas mistrzostw świata w Mediolanie w 1951 roku i rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Sztokholmie. W międzyczasie wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Helsinkach, gdzie także zwyciężył, ustanawiając jednocześnie nowy rekord świata. Z wynikiem 445 kg pokonał tam Grigorija Nowaka z ZSRR (410 kg) i Lennoxa Kilgoura z Trynidadu i Tobago (402,5 kg).

Od 1954 roku ponownie startował w wadze ciężkiej, zdobywając złoty medal na mistrzostwach świata w Wiedniu. Wyprzedził tam kolejnego reprezentanta USA - Jamesa Bradforda i Austriaka Franza Hölbla. W 1955 roku zdobył złoto na igrzyskach panamerykańskich w Meksyku. W połowie lat 50' doznał kontuzji pleców, która wyeliminowała go ze startu na igrzyskach olimpijskich w Melbourne w 1956 roku[3]. Kolejny medal zdobył w 1960 roku, zajmując trzecie miejsce w wadze ciężkiej podczas igrzysk w Rzymie. Wyprzedzili go tam jedynie Jurij Własow z ZSRR i James Bradford. Następnie zajmował drugie miejsce na mistrzostwach świata w Budapeszcie w 1962 roku i mistrzostwach świata w Sztokholmie rok później, w obu przypadkach plasując się za Własowem. Ostatnie sukcesy osiągnął w 1964 roku, kiedy na igrzyskach olimpijskich w Tokio, w wieku 40 lat, zdobył brązowy medal w wadze ciężkiej (podnosząc 537,5 kg). Zawody te wygrał Łeonid Żabotynśkyj z ZSRR z wynikiem 572,5 kg, a drugi był Własow, podnosząc 570 kg. Wywalczył tam jednocześnie brązowy medal mistrzostw świata, gdyż latach 1964–1984 wyniki igrzysk olimpijskich były jednocześnie wynikami mistrzostw świata.

W 1964 roku został pierwszym sztangistą w historii, który zdobył cztery medale olimpijskie[4]. Łącznie ustanowił 13 oficjalnych rekordów świata: 4 w rwaniu, 5 w podrzucie i 4 w trójboju.

Podczas kariery sportowej pracował dorywczo, co często nie wystarczało by utrzymać rodzinę[5]. Po zakończeniu kariery sportowej w 1972 roku pracował jako inżynier.

W czasie II wojny światowej brał udział w ofensywie w Ardenach[5].

Wraz z żoną, Bernice, doczekał się czwórki dzieci, dziesięciorga wnucząt i szesnastu prawnucząt.

Przypisy

Bibliografia[edytuj kod]