Nornica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nornica
Myodes[1]
Pallas, 1811[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – nornica ruda (M. glareolus)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Nadgromada

żuchwowce

Gromada

ssaki

Infragromada

łożyskowce

Rząd

gryzonie

Podrząd

Supramyomorpha

Infrarząd

myszokształtne

Nadrodzina

myszowe

Rodzina

chomikowate

Podrodzina

karczowniki

Plemię

Myodini

Rodzaj

nornica

Typ nomenklatoryczny

Mus rutilus Pallas, 1779

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Nornica[6] (Myodes) – rodzaj ssaka z podrodziny karczowników (Arvicolinae) w rodzinie chomikowatych (Cricetidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Ameryce Północnej[7][8][9].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 85–135 mm, długość ogona 21–72 mm; masa ciała 14,5–61 g[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Myodes: gr. μυωδης muōdēs „jak mysz”, od gr. μυς mus, μυος muos „mysz”[10].
  • Clethrionomys: gr. κλειθρον kleithron „zarośla, żywopłot”; μυς mus, μυος muos „mysz”[3]. Gatunek typowy: Mus glareolus Schreber, 1780.
  • Evotomys: gr. ευ eu „dobry”; ους ous, ωτος ōtos „ucho”; μυς mus, μυος muos „mysz”[11]. Gatunek typowy: Mus rutilus Pallas, 1779.
  • Glareomys: łac. glarea „żwir”[12]; gr. μυς mus, μυος muos „mysz”[13]. Nomen nudum.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Tradycyjnie M. macrotis zaliczany jest ze względu na zewnętrzne podobieństwo do Alticola[14], jednak dane molekularne dowodzą że M. macrotis tworzy grupę siostrzaną z M. glareolus i M. centralis[8][7]. Do rodzaju należą następujące gatunki[7][6]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Myodes, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. P.S. Pallas: Zoographia Rosso-Asiatica: sistens omnium animalium in extenso Imperio Rossico, et adjacentibus maribus observatorum recensionem, domicilia, mores et descriptiones, anatomen atque icones plurimorum. T. 1. Petropoli: Ex Officina caes. Academiae Scientiarum, 1811, s. 173. (łac.).
  3. a b W.G. von Tilesius von Tilenau. Glirium species in Bavaria nonnullae. „Isis: encyclopädische Zeitschrift vorzüglich für Naturgeschichte, Physiologie etc”. 2, s. 28, 1850. (łac.). 
  4. E. Coues. Synopsis of the Muridæ of North America. „Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia”. 26, s. 186, 1874. (ang.). 
  5. А.П. Расоренова. Возрастная изменчивость рыжих полевок (Clethrionomys). „Бюллeтeнь Мocкoвcкeгo oбщecтвa иcпьітaтeлeй прирoдьi, биoлoгичecкий cepии”. 57, s. 23, 1952. (ros.). 
  6. a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 238–239. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  7. a b c C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 346–348. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
  8. a b c U. Pardiñas, P. Myers, L. León-Paniagua, N.O. Garza, J. Cook, B. Kryštufek, R. Haslauer, R. Bradley, G. Shenbrot & J. Patton. Opisy gatunków Cricetidae: U. Pardiñas, D. Ruelas, J. Brito, L. Bradley, R. Bradley, N.O. Garza, B. Kryštufek, J. Cook, E.C. Soto, J. Salazar-Bravo, G. Shenbrot, E. Chiquito, A. Percequillo, J. Prado, R. Haslauer, J. Patton & L. León-Paniagua: Family Cricetidae (True Hamsters, Voles, Lemmings and New World Rats and Mice). W: D.E. Wilson, R.A. Mittermeier & T.E. Lacher (red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 7: Rodents II. Barcelona: Lynx Edicions, 2017, s. 301–304. ISBN 978-84-16728-04-6. (ang.).
  9. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Myodes. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-11-23].
  10. Palmer 1904 ↓, s. 439.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 283.
  12. Jaeger 1944 ↓, s. 97.
  13. Jaeger 1944 ↓, s. 141.
  14. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Alticola. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-11-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]