Nornik apeniński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nornik apeniński
Microtus savii[1]
(Selys-Longchamps, 1838)
Nornik apeniński
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina chomikowate
Podrodzina karczowniki
Rodzaj nornik
Podrodzaj Terricola
Gatunek nornik apeniński
Synonimy
  • Arvicola nebrodensis Minà Palumbo, 1868
  • Arvicola selysii Gerbe, 1852
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Nornik apeniński[3] (Microtus savii) – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych, występujący w Europie Południowej[2][4].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten został opisany naukowo w 1838 roku przez E. de Sélys-Longchamps, jako miejsce typowe wskazane zostały okolice Pizy we Włoszech. Należy do podrodzaju Terricola. Jest blisko spokrewniony z nornikiem kalabryjskim (Microtus brachycercus), a także z wymarłymi M. henseli z Sardynii i Korsyki, i M. melitensis z Malty[4].

Występowanie i biologia[edytuj | edytuj kod]

Nornik apeniński jest rozpowszechniony na całym Półwyspie Apenińskim z wyjątkiem skrajnego północnego wschodu i Półwyspu Kalabryjskiego, ale występuje na Sycylii. Oprócz Włoch jego zasięg marginalnie wchodzi na terytoria południowo-wschodniej Francji i południowej Szwajcarii (kanton Ticino). Spotykany od poziomu morza do 2000 m n.p.m.[4][2]

Nornik apeniński jest pospolity, dominuje w zbiorowiskach małych gryzoni na obszarze występowania i stanowi ważny pokarm dla wielu drapieżników. Na terenach uprawnych w latach urodzaju bywa bardzo liczny, jest uznawany za szkodnika. Żyje w wielu różnych środowiskach z wyjątkiem wysokich gór, gęstych lasów i obszarów bardzo piaszczystych, skalistych lub wilgotnych. Występuje w sąsiedztwie człowieka, na pastwiskach, gruntach ornych, w ogrodach i w miastach[2].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

Nornik apeniński ma duży zasięg występowania, długoterminowo stabilną liczebność i występuje w obszarach chronionych. Dalsze badania taksonomiczne są potrzebne, aby określić zasięg występowania nornika apenińskiego i kalabryjskiego, a także aby określić status sycylijskiego podgatunku nebrodensis. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje nornika apenińskiego za gatunek najmniejszej troski[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Microtus savii, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Amori, G. 2016, Microtus savii [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016, wersja 2017-1, DOI10.2305/IUCN.UK.2016-3.RLTS.T13491A513760.en [dostęp 2017-09-04] (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b c Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Microtus (Terricola) savii. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2017-09-04]